Stokje: de wereld draait door
13 mei 2009Vandaag las ik dit bericht. U moet zeker eens gaan kijken. Het is een stukje dat de nagel op de kop slaat. En het helpt om te kunnen volgen bij mijn berichtje hier. Het gaat over de combinatie werken – gezin. Een niet altijd zo evidente combinatie, zo blijkt voor de meesten onder ons.
Ik heb het zelf ook ondervonden. Ik werk ontzettend graag, maar heb er enkele jaren over gedaan om een iet-of-wat haalbare combinatie werken-gezin te vinden. En dan nog…
Ik werk nu wel van thuis uit en kan de kinderen altijd naar school brengen, van school ophalen, thuis laten als ze ziek zijn, thuis laten op vrije dagen, overal naartoe brengen en weer ophalen. Een echte luxe, hoor ik u denken, maar mijn kinderen klagen als ik ‘s avonds of op hun vrije dagen moet werken, manlief is soms bezorgd omdat ik de neiging heb om te veel hooi op mijn vork te nemen, ikzelf ben steevast moe. Want ik werk veel, wil natuurlijk ook nog een sociaal leven, ben ontzettend leergierig, wil altijd nieuwe dingen ontdekken en uitproberen en vind ongeveer alles interessant. Ik heb dus steevast tijd tekort.
Soms denk ik dat ik beter thuis zou blijven, in de zin van: huishouden en kinderen en geen betaald werk. Ik zou mijn dagen méér dan kunnen vullen. Het huis zou opgeruimd en proper zijn, ik zou minder moe zijn, ik zou meer tijd hebben om met de kinderen dingen te doen, ik zou mezelf kunnen ontwikkelen met lezen, studeren, les / lezingen volgen. Ik zou me zeker niet vervelen. Maar zou ik gelukkiger zijn? Ik weet het niet. Ik ben immers geen huishoudelijk type. Ik werk liever om met dat geld een werkvrouw te betalen. En ik doe mijn (betaald) werk doodgraag. Ik zou het niet graag missen, want ik vind het verrijkend.
Bovendien betekent niet werken ook een lager inkomen. We zouden waarschijnlijk wel kunnen leven van het inkomen van manlief, maar zouden behoorlijk wat moeten inleveren. Terwijl we net genieten van die extra’s die mogelijk worden door een dubbel inkomen.
Soms heb ik een heel ’koloniale’ gedachte als het over dit onderwerp gaat. En misschien zullen heel wat lezers me hierover afschieten, maar ik waag het toch maar om die gedachte op papier te zetten.
In de ontwikkelingslanden hebben zoveel mensen geen of een te laag inkomen zodat hun toekomstkansen gehypothekeerd zijn. Waarom geven we jonge mensen uit die landen niet de kans om een tijdje, een jaar ofzo, hierheen te komen en een jaar in een tweeverdienersgezin het huishouden te doen tegen een loon dat volgens de normen van hun land een zeer goed loon is en dat volgens onze normen betaalbaar is? Met dat inkomen hebben zij hopelijk binnen een redelijke termijn een mooi startkapitaal bij elkaar gespaard om in hun land te ‘investeren’, in een eigen bedrijfje, studies, huis,… om het even wat. En de tweeverdieners bij ons hebben na hun werk (en met dit werk bedoel ik niet per se een tijdrovende carrière waardoor je je kinderen bijna niet meer ziet) tijd om met hun gezin bezig te zijn en zichzelf te ontspannen.
Die hulp hoeft zelfs geen inwonende hulp te zijn. Misschien kan de overheid wel woningen ter beschikking stellen waar huishoudhulpen samen kunnen leven, zodat ze zich niet eenzaam of geïsoleerd voelen. Misschien kan de overheid hen wel de kans bieden om gratis avondles te volgen, bijvoorbeeld een taalcursus, of een cursus die hen kan helpen om een eigen bedrijfje op te starten. Die alom bekende 0,7% ontwikkelingshulp halen we toch niet. Misschien zou dat op deze manier wel lukken…
Ik vraag me ook altijd af waarom werkgevers niet flexibeler zijn.
Thuiswerk. Ik heb op verschillende plaatsen gewerkt waar bijzonder moeilijk werd gedaan over thuiswerk, terwijl het in de praktijk best kon.
Mensen de kans geven om in vakantieperiodes wat minder te werken. In vele bedrijven is het toch een stuk rustiger in vakantieperiodes en kunnen op die momenten jobstudenten worden ingeschakeld.
Je zieke kind eventjes meenemen naar het werk, tot een intussen opgetrommelde oppas (opa/oma/broer/zus/vriendin/…) het daar kan komen ophalen.
Erg flexibele werkuren. Op veel plaatsen al verworven, maar zeker nog niet overal waar het zou kunnen of nog niet flexibel genoeg.
Nog een laatste gedachte. Vandaag lijkt de opvatting te heersen dat we bewust veel tijd met onze kinderen moeten doorbrengen. Moeders die dat niet doen, zouden zich bijna schuldig moeten voelen. Terwijl ik denk dat moeders 50, 60, 70 jaar geleden allesbehalve met hun kinderen speelden. Toen waren de gezinnen veel groter en hadden moeders geen hulpmiddelen als een microgolf, een afwasmachine, een droogkast,… De kinderen gingen op woensdagnamiddag en zaterdagvoormiddag gewoon naar school, zondag ging iedereen naar de kerk en op de nog overblijvende vrije momenten speelden kinderen met elkaar in plaats van met hun ouders. Was het toen zoveel slechter? Ik denk dat niet. Ik wil niet terug naar die tijd, maar soms denk ik dat kinderen nu veel te veel aandacht krijgen en te veel in de belangstelling staan. Zichzelf bezighouden, zichzelf wegcijferen, rekening houden met anderen, compromissen leren sluiten, geduld hebben, kunnen wachten tot hun behoeften bevredigd worden is er niet altijd meer bij. We durven onze kinderen weinig ontzeggen, want ze doen o zo gemakkelijk appel op ons schuldgevoel omdat we werken en er niet altijd voor hen zijn. Wat dat gaat opleveren over pakweg twintig jaar, als onze kinderen de maatschappij zullen moeten doen draaien, wil ik nog wel eens zien.
Benieuwd wat uw mening daarover is.
met je laatste alinea sla je de nagel op de kop! Het is dan ook echter zo dat heel de maatschappij anders was en de opvoedende rol van de mama werd aangevuld door de controlerende rol van buren/familie/school/voorbijgangers. Terwijl nu, tja, het elk voor zich is (tot er problemen van komen, dan is het plots niet meer elk voor zich).
Je voorstel tot ontwikkelingshulp is interessant. Maar hoogst onhaalbaar denk ik. Ik zie dat op mijn werk dat het cultuurverschil vaak veel te groot en onoverbrugbaar is, wat enkel voor conflicten zorgt…
ik ben alleszins een voorstander van zowel uw ‘koloniaal gedachtengoed’ als van thuiswerk. Van dat laatste alleen mijn baas nog zien te overtuigen.
Moeilijke!
- het stuk van Kaat vond ik ookal ongelofelijk. Hoe kan je zoveel waarheden in één postje steken? Ik ben er nog niet goed van
- dat koloniaal gedoe, ja dat zou mooi zijn. Maar dat komt er nooit. Er zijn hier in België te veel mensen die daar veel te onverdraagzaam voor zijn, hoe jammer het ook is. Het klinkt geweldig maar het is gewoon niet haalbaar. En het klinkt allemaal goed voor ons maar zouden zij dat willen? Een jaar weg uit hun huis om hier wat te komen werken voor ons (en dan nog om te kuisen) om dan terug te gaan. In een land waar men onverdraagzaam is, zelfs tegen perfect geïntegreerde buitenlanders. Ik zou het nooit doen. Ik zou mij gedeeltelijk een buitenlandse slaaf vinden.
Net hetzelfde als ze aan ons vragen om een jaar mee te doen aan een sociaal experiment waar ze ons opsluiten (op een groot stuk land bijvoorbeeld) en allerlei alledaagse dingen doen. Na een jaar mogen we terug en hebben we belachelijk veel geld verdient. Ik zou het nooit van mijn leven doen.
Over de rest ga ik eens zelf bloggen, het is toch een stokje nietwaar?
Anders gaat dat hier een ongelofelijk lange reactie worden…
@ Annava: het koloniale idee blijkt toch te werken in andere landen. Hoeveel Aziaten gaan niet in het Midden-Oosten werken? Op die manier wil ik het weliswaar niet, want die mensen worden daar vaak jarenlang uitgebuit en als slaven behandeld. Ik zou op zo’n systeem een strikte controle willen.
Ik kan begrijpen dat je zegt dat je zoiets nooit zou doen, maar wij leven dan ook in luxe. Armoede, hongersnood, uw kinderen geen eten en onderwijs kunnen bieden, geen werk hebben,… drijven mensen toch weg uit hun land. Er zijn zoveel economische vluchtelingen. Dan lijkt het me beter dat ze hier in veilige, gecontroleerde omstandigheden naartoe kunnen komen en een beperkte tijd kunnen werken dan dat ze als vluchteling hun leven wagen, uitgebuit worden en hier in de illegaliteit leven.
Heavy stuff. Het stuk van Kaat slaat idd nagels met koppen. Op persoonlijk vlak heb ik enkele jaren geleden serieus geworsteld met de combinatie werk-gezin. Respect voor de carrierevrouwen waarbij het allemaal (schijnbaar?) vlekkeloos verloopt, maar mij lukte het gewoon niet. Ik heb dan ook bewust een stap terug gezet, en dit zowel inhoudelijk als financieel. Bergen kritiek heb ik over mij heen gekregen: waarom universitaire studies gedaan om maar “dat” werk te doen voor “zo” weinig geld. En dat is slikken, zeker als je zelf al continu twijfelt. Maar ik heb leren aanvaarden dat ik nu eenmaal gelukkiger ben als ik meer tijd thuis kan zijn en professioneel minder aan mijn hoofd heb. Fulltime thuis zijn, zou ik helemaal zien zitten. Maar ik kan me voorstellen dat dit voor velen anders ligt. Toch kies ik ervoor om 4/5e te blijven werken. Die levensstandaard die we nu hebben wil ik toch niet opgeven.
Wat die ‘koloniale’ gedachte betreft, maak ik me dezelfde bedenking als annava. Op zich een heel goed idee, maar ik vrees dat onverdraagzaam Belgie er niet klaar voor is. Daarvoor zie ik te veel Polen in de bouw, samengeprakt met velen in huizen die te klein zijn voor zoveel mensen. En de sikhs in de fruitpluk. De omstandigheden waarin zij hier leven zijn vaak beschamend. Ik vrees dat wij die ‘veilige’ en ‘gecontroleerde’ omstandigheden te weinig kunnen (willen?) bieden.
In jouw laatste gedachte kan ik me helemaal vinden. Het is idd niet omdat je thuis bent, dat je meer quality time met de kinderen doorbrengt. Die tijd voor hen is natuurlijk belangrijk, maar tegenwoordig draait bijna alles rond hen. Gewoon spelen met leeftijdsgenoten is minstens even belangrijk (en de opvang is hiervoor perfect) en hier leren ze vaak veel meer sociale vaardigheden dan thuis. Ik ben nu bijna zes maanden thuis, maar toch breng ik Grote Pruts af en toe naar de opvang en gaat Kleine Pruts al naar de onthaalmoeder. Of ik mij schuldig voel? Absoluut niet. En ik laat het ook niet toe dat iemand mij dit zou aanpraten.
ik ben zo’n home-manager, maw: ik heb heel veel tijd voor mijn (2)grote kids, mijn huishouden, vriend(innen), hobby’s enz..
maar ‘de maatschappij’ vind dat ik geld moet verdienen, de centjes moeten rollen, ik ben een finaciële last.. woorden als ‘niet willen werken, lui.. krijg ik wel eens te horen. ik heb mijn kids opgevoed zonder baby-sit, onthaalmoeder, créches, voor-na-schoolse opvang.. ik heb dus de maatschappij op dat gebied geen geld opgebracht..
sociaal zou er ook het minder goed zijn, maar ik heb dan wel tijd voor mijn sociaal leven en minder ergernissen ivm files en collega’s.
over de financieële kant zeg ik maar niks
Ik las het stukje van Kaat en jouw stukje. In allebei de stukjes kan ik me vinden. De grootste uitdaging van de vrouwen tegenwoordig: een balans vinden tussen werk en gezin. Ik ben heel graag thuis bij de kinderen, maar werken houd me “wakker”. Ik heb ervoor gekozen om deeltijds te werken nu de kinderen klein zijn. Met je laatste alinea heb je groot gelijk. Toen hadden die moeders geen tijd voor hun kinderen ook al waren ze thuis. Ik hoor beroepsgewijs heel veel verhalen van oudere vrouwen en daar leer je van.
Het koloniale idee lijkt me een veromantiseerde gedachte. Die mensen krijg je nooit meer terug naar land van herkomst. Al het intelectueel potentieel loopt weg wegens te weinig kansen in eigen land. Worden hier opgeleid, betekenen hier iets wat ze in eigen land nooit zullen zijn. Het zou veel beter zijn de mensen daar ervan te overtuigen in eigen land alles te benutten en hen daarmee te steunen.
[...] schreef er deze week een stukje over. Vervolgens ging Licht in de duisternis er ook verder op in. Over vrouwen, werken en kinderen en hoe moeilijk dat allemaal te combineren [...]