En dit was 2011

In willekeurige volgorde (en met een beetje hulp van mijn agenda):

• onze eerste zomervakantie in het buitenland én eerste kampeerervaring met de kinderen – heel leuk en zeker voor herhaling vatbaar
• de mooiste toneelvoorstelling die ik ooit gezien heb: Stanley. Van en door Peter De Graef. Een productie van De kolonie mt, in samenwerking met het Hermesensemble en Rataplan. (Ik zet al die gegevens er maar bij, want mocht u ooit de kans krijgen om dit stuk te gaan bekijken, moet u dat zeker doen!)
• gelachen met de theatershow ‘Doortocht’ van Adriaan Van Den Hoof
• het afscheid van zoonlief van de lagere school en zijn start op de middelbare school
• een droomreis naar Tokyo
• een pamperloze kroost – geen enkel kind is zonder hulp ‘s nachts droog geworden, en het heeft soms lang geduurd en veel moeite gekost om droog te worden, maar het is hen uiteindelijk toch gelukt
• een fijne tweedaagse naar Disneyland Parijs met de oudste zoon en de jongste dochter
• een legendarisch 24 uursverjaardagsfeestje van zoonlief (een extralang feestje als compensatie omdat hij in 2010 op zijn verjaardag, op de dag van zijn verjaardagsfeestje, onverwacht onder het mes moest)
• lekker eten met P. & B., in de Hippodroom
• een plezante en interessante bakcursus en een veel minder interessante cursus Jordaans koken
• ondanks het slechte weer een succesvol scoutskamp voor de kinderen
• opnieuw gestart met naailes
• Plechtige Communie van de oudste zoon
• en de gsm die hij daarna nu (“éindelijk”) van ons mocht kopen
• Eerste Communie van de jongste dochter
• feestjes, feestjes en nog eens feestjes, sommige memorabel
• The King’s Speech gezien
• een punt gezet achter iets wat een vervelende professionele verplichting was geworden en een nieuwe start gemaakt elders, waarbij ik fijne nieuwe mensen leerde kennen
• een paar professionele kansen afgeslagen, omdat het niet haalbaar was met mijn gezin
• promotie van manlief
• een superverjaardagsfeestje gehad, met fijn gezelschap en heel veel cadeautjes die allemaal op mijn wenslijstje stonden of hadden kunnen staan
• nieuwe lenzen
• een nieuwe auto (de vorige viel de eerste kilometer letterlijk bijna stil als ik ergens vertrok; het was dus werkelijk een verademing om weer veilig de weg op te kunnen)
• meer gesport dan anders, en al ben ik van nature geen sportief type, ik heb er heel veel plezier aan beleefd
• mooie boeken gelezen, zoals ‘De eenzaamheid van de priemgetallen’ van Paolo Giordano
• nieuwe huis/tuinbewoners gekregen: de cavia’s van de jongste zoon, en daarbij een hok plus een grote ren in de tuin
• met succes nog een haag geplant – de tuin krijgt stilaan vorm
• eindelijk ingemaakte kasten
• een interessant, aanlokkelijk, maar onbetaalbaar plan voor het huis (voorlopig?) opgeborgen
• het dansoptreden van de oudste dochter
• en het turnoptreden van de jongste dochter
• mijn oma begraven, enkele weken voor haar honderdste verjaardag
• dochterlief die er sinds kort op los fotografeert en filmt en op twee maanden tijd haar fototoestel beter kent dan ik het mijne na vijf jaar
• heel veel gezellige bezoekjes aan vriendin P. toen ze enkele weken aan huis gekluisterd was
• …

Stempelinkt is een vettige boel

En toen gingen we wenskaarten stempelen en inkleuren en maakte dochterlief van elke kaart een werkstuk met vegen en vlekken… Niet echt de bedoeling, maar duidelijk ‘handmade’.

Dreigement

Dochterlief verheugt zich nog op 4 activiteiten deze vakantie: morgen mag ze samen met haar zus koken (restaurant ‘Het kokkerelletje’ – we hebben onze keuze al mogen maken tussen de verschillende voor-, hoofd- en nagerechten), zaterdag koekenzingen en oudjaar vieren en volgende week cupcakes bakken bij een vriendinnetje. Er ontstaat een pittige discussie met haar broer over het koekenzingen die ze afsluit met: “Gij krijgt morgen geen eten.” De vraag is of hij dat erg vindt.

Fantasie

“Ga daar eens mee buiten spelen,” zegt manlief tegen de jongste zoon.
“Ja, maar ik speel dat ik daarmee buiten speel,” antwoordt de zoon.

Red een leven in drie stappen

Mag ik u vandaag een voorstel doen? Een voorstel dat past in de sfeer van Kerstmis en goede voornemens voor het nieuwe jaar. Het is zelfs meer dan een voorstel. Ik wil u warm maken voor een goede zaak en u overtuigen om vandaag eens iets levensbelangrijks te doen. Red een leven in drie stappen. Ik ben er zeker van dat de meesten van u in aanmerking komen. Ik ben vandaag hier geweest. Duurde amper een half uurtje. Dat is toch niet veel? Vooruit. Waarop wacht u? Zoek een centrum in uw buurt en bel voor een afspraak. Nu. (Morgen is ook goed als u dit ‘s avonds na de kantooruren leest.)

Music for Life

Ik zit naar de slotshow van Music for Life te kijken. Prachtig initiatief. Geweldig om te zien hoe iedereen zich inzet om geld bij elkaar te brengen. Het hoort intussen gewoon bij de kerstsfeer. Ik begrijp heel goed dat mensen nu oproepen om ermee door te gaan. En toch vind ik dat ze moeten stoppen. Stoppen op een hoogtepunt en iets nieuw bedenken voor volgend jaar. Dat zou ik doen. Zodat de klad er nooit in komt. Zodat mensen gemotiveerd en geëngageerd blijven om mee te doen, om gul te zijn, om te geven voor het goede doel. Dus geen glazen huis meer, maar iets anders. Dat zou ik een goed plan vinden. Ik hoop dat ze dat doen. Echt.

Zonder titel

Soms doen turnlessen hartverwarmend deugd…

Een beetje evenwicht

Ik moet het toegeven: het was wat demagogisch, dit blogberichtje. Ook zo bedoeld. En de reacties toonden aan wat ik wou aantonen. Iedereen vindt eigenlijk dat je best eens mag klagen. Zoals ik verwacht had. Maar als je dan de reacties leest op het bericht ervoor, blijkt dat toch niet zo te zijn. Dan krijg je ineens enkele heel kritische reacties, met soms als onderliggende boodschap: zeur niet, wees blij, je hebt een auto gekregen van je werk, wij niet, wij moeten dat zelf betalen. Enz. enz. Ik moest er wat mee lachen, met die tegenstelling. Heus, mensen, we zullen die belasting betalen. Niet met de glimlach, net zoals u óók niet met de glimlach zult betalen als u morgen meer belasting zult moeten betalen op wat dan ook. En verder liggen we daar, gelukkig, niet wakker van. Dit is inderdaad een luxeprobleem, zoals Zapnimf zegt. Dat weet ik ook wel. Net zoals alle punten die ik dit blogbericht opsomde in het geval van de meeste Vlamingen luxeproblemen zijn. En we er toch eens over willen zagen als het wat tegenzit. Ik ook. Ik foeter wat, ik reageer me al eens af in een pittige discussie of in een blogbericht, ik heb soms kritiek en soms lof voor het beleid dat in dit land wordt gevoerd en soms denk ik dat ik betere oplossingen heb. Ik ben soms een dikke zaag en meestal heel kritisch. Maar ik kan ook geweldig goed relativeren en lig omzeggens nooit van iets wakker. Ik heb mijn zorgen, ja, dat wel, meer dan ik zou willen en soms meer dan ik aankan. Maar ik ben een vechter en weet dat veel mensen het nog veel moeilijker hebben. En ik ben dankbaar om het leven dat ik kan leiden, de kansen die ik heel mijn leven al heb gekregen, het geluk dat me al heel vaak ten deel is gevallen. Meer moet dat niet zijn. Een beetje evenwicht. Dat streef ik na en dat, onder andere, wens ik u, nu al, ook toe voor het nieuwe jaar.

Sms-conversatie

Zoonlief: “Mag ik bij v. blijven slapen”
Ik: “Ja. Kom je nog thuis eten?”
“Nee”
“Dan zullen we de fishsticks alleen opeten (nvdr: zijn lievelingseten) Veel plezier! Ik verwacht je morgen ten laatste om 12.45 u thuis. Oké? Dikke knuffel”
“Is da echt waar”
“??? Voor ons een weetje, voor jou een vraag… Dat van die fishsticks is niet waar, dat uur om thuis te zijn wel.”
“Kunt ge mij ni kome hale”
“Ja, maar dan is het om 8.30, want ik moet werken”

En toen heb ik maar gebeld om voort af te spreken. Benieuwd naar zijn punten voor spelling…

En de wereld draait door

Sinds april gaat het niet goed met mij. Ik ben teruggekomen van vakantie met een klomp op mijn maag. En die klomp ligt er nog steeds. Oh, ik maak plezier, hoor. Ik geniet van een avondje uit. Ik kan lachen. Ik functioneer. Ik werk. De ene dag met plezier, de andere dag wat tegen mijn zin. Ik praat. Ik luister. Ik heb een communiefeest georganiseerd. Verjaardagsfeestjes. We zijn gaan kamperen in de zomer. Het nieuwe schooljaar is gestart. Kortom, de wereld draait door en ik draai mee. Maar die klomp op mijn maag blijft daar liggen. Soms is hij klein en voel ik hem nauwelijks. Soms wordt hij groot en weegt hij zwaar. Ik praat daar niet over. En wil er ook niet over praten. Want wat valt er te zeggen? Die klomp gaat daar de rest van mijn leven liggen. Een klomp van angst en bezorgdheid. Twee gevoelens die ik nooit in mijn leven gekend heb. Ja, eventjes, toen mijn vader in coma lag, maar toen hij 10 dagen later overleden is, kwam er verdriet voor in de plaats, en dat is met de jaren gesleten, zoals ik verwacht had. Nu zit ik met gevoelens die niet slijten. Die wat wegebben en weer opflakkeren. Angst en bezorgdheid om mijn dochter. Om mijn relatie met haar. Om haar relatie met anderen. Ik doe het met haar niet goed als moeder. Ik weet dat, ik voel dat. Ik weet dat ik dingen anders zou moeten doen. Geduldiger, warmer, liever. En ik merk elke dag dat dat zo moeilijk lukt. De bobijn is af. Het is op. Nee, ik ben niet depressief. Absoluut niet. Ik ben moe. Verdrietig. Eenzaam. Leeg. Soms toch. Soms ook niet. En de klomp, die blijft daar liggen. En vreet langzaam al mijn energie weg.