Joepie!

Ik ben geselecteerd voor de Lezersjury van de Gouden Boekenuil! En blij dat ik ben! Eind februari krijg ik de 5 boeken op de shortlist in handen en mag ik beginnen lezen. Tot eind april moet ik op het online platform discussiëren met mijn medejuryleden en met andere lezers. Leuk, leuk, leuk!
De shortlist is nog niet bekend, maar op de longlist staan enkele boeken die ik al lang wil lezen, maar die wegens te populair nog niet te vinden zijn in de biblioteek. Ik ben benieuwd wat het zal worden!

Consequent

Daniël Termont in ‘God en klein pierke’: “Vrijheid duurt maar zo lang tot ze anderen hindert.” Hij zei dat toen ter sprake kwam dat hij als linkse burgemeester soms maatregelen nam die anderen als rechts omschreven, door bijvoorbeeld de politie in te schakelen. “Als socialist moet ik ervoor zorgen dat iedereen zijn rust heeft ‘s nachts.”
Vanochtend hoorde ik hem ook al, op de radio, terwijl hij zich boos maakte omdat Voka hem gevraagd had om stakers die de wegen blokkeerden door de politie te laten verwijderen. “Ik ga de politie niet vragen om stakersposten uit elkaar te kloppen!” Juist, ja. Vrijheid duurt maar zo lang tot ze anderen hindert? Hallo, Daniël Termont?

En wat na de staking?

Ik blijf de reacties hier lezen en ze stromen maar toe. Ongelofelijk. En het valt me op hoe negatief en ongenuanceerd vele reacties zijn, van de beide ‘kampen’. Terwijl alles toch twee kanten heeft. Enkele voorbeelden?

1. Ja, ‘de banken’ hebben bijgedragen aan deze crisis. Anderzijds gaat de crisis verder dan dat. Onze bevolking vergrijst en de mensen leven langer. Dat wil zeggen dat er een steeds grotere hap van het budget naar pensioenen gaat. Was er geen probleem met de banken geweest, hadden we nog altijd maatregelen kunnen verwachten. We moeten dus langer werken om die pensioenen te kunnen blijven betalen. En daar is iedereen het dan toch over eens, denk ik: we willen toch allemaal een redelijk pensioen krijgen?

2. Ja, je kan veel geld bij de rijken halen. Ja, die hebben overschot. Ja, die ontduiken soms belastingen (net als elke Belg, als hij de kans ziet, vrees ik). Anderzijds dragen die rijken in de meeste gevallen ook veel bij aan onze welvaart. Ze stellen rechtstreeks en onrechtstreeks mensen tewerk, geven veel geld uit, zodat de staat veel btw-inkomsten heeft, betalen dikwijls meer belastingen dan de gemiddelde mens, enz. Die ‘rijken’ hebben dat geld meestal ook niet met de Lotto gewonnen, hè. Die hebben daar dikwijls heel hard voor gewerkt. Ik vraag me soms af of de mensen die zo afgeven op die rijken zouden willen ruilen. Dat wil zeggen even veel geld hebben, maar er ook even hard voor werken. Ik vind het soms jammer om te horen en te lezen hoe ‘de rijken’ over één kam worden geschoren. Net alsof alle mensen met veel geld dat verdiend hebben door te sjoemelen, te speculeren, te bedriegen en de staat op te lichten.

3. Ook de armen, de werklozen en alle andere groepen waar we nu voor zouden moeten staken, mag je niet over één kam scheren. Er zijn mensen die in armoede leven en alles doen om daar uit te geraken, maar bij wie dat niet of maar heel moeizaam lukt. Er zijn alleenstaanden met kinderen die moeilijk de eindjes aan elkaar kunnen knopen. Maar niet alle armen zijn zielige mensen die hard werken, maar echt niet rond komen. We moeten daar eerlijk in durven zijn. Er zijn ook ‘armen’, die niet willen werken, die een uitkering gemakkelijk vinden. Er zijn werklozen die al heel hun leven werkloos zijn en intussen in het zwart werken. Er zijn mensen die van een invaliditeitsuitkering leven, maar intussen in het zwart bijverdienen.

Ik denk dat iedereen beseft dat verandering nodig is. Het momentum is er. Ik wou dat de regering op alle vlakken maatregelen zou nemen. Dat ze niemand zou sparen, maar van iedereen een redelijke inspanning zou vragen. Dat ze geld bij de banken en bedrijven en rijken zou halen (of bij het koningshuis? Daar valt volgens mij nog véél te rapen, maar net dat koningshuis willen veel Belgen dan weer niet afschaffen), maar er ook voor zou waken dat die bedrijven nog competitief blijven en die rijken nog veel geld kunnen besteden om onze economie draaiende te houden. Dat ze mensen die profiteren van de sociale zekerheid voor hun verantwoordelijkheid stelt, maar ook zou zorgen dat mensen die het nodig hebben steun, en misschien zelfs meer steun dan nu, kunnen blijven krijgen. Dat niet iedereen zomaar subsidies krijgt, maar enkel mensen die dat nodig hebben. (In die zin vind ik het soms vreemd dat mensen zoveel misbaar maken over de groene subsidies die worden afgeschaft. Volgens mij is dat vooral een probleem voor de bouwsector die het hierdoor moeilijk krijgt. Mensen die zonnepanelen leggen, hebben meestal voldoende geld om dat te doen. Je moet immers al een zekere hoeveelheid spaargeld hebben om die investering te kunnen doen. Armen worden echt niet getroffen door het afschaffen van die subsidies, want die maken daar nu al geen gebruik van.) Dat mensen die een zware carrière achter de rug hebben, uitwegen krijgen, maar dat niet iedereen zomaar op pensioen kan wanneer hij wil, omdat hij ‘het beu’ is en ‘genoeg gewerkt’ heeft. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Evenwicht, dat is er nodig. Geven en nemen. Van iedereen.
En begrip. Begrip voor de moeilijke situatie van de enen, maar ook voor het harde en vele werk van de anderen.
Nuance, dat mis ik in de vele debatten, de laatste weken.
En hoop. Hoop dat we hier met zijn allen wel zullen doorkomen. Dat we kunnen samenwerken om het met zijn allen goed te hebben.
En ideeën om dat te doen.

In plaats van op elkaar te schelden en verwijten heen en weer te sturen, zouden we daar misschien eens over moeten nadenken.

Staken?

Ik las hier en hier over de staking maandag. En het grootste deel van de onnoemelijk veel reacties hier. Hun stukjes bevestigen wat ik al langer denk. Iedereen staakt om een verschillende reden. De twee dames die ik hier vermeld, zijn voor de staking, uit solidariteit met de minderbedeelden die niet mogen opdraaien voor de crisis. Mensen die, zoals zij schrijft, ”onder de armoedegrens leven. Mensen die elke maand moeten ploeteren om rond te komen. De mama van twee die slechts deeltijds gaat werken omdat één van de kinders vaak ziek is en opvang niet gemakkelijk is.”
Wel, ik denk dat u en ik en iedereen, en dus ook de politici, het erover eens zijn dat die mensen niet getroffen mogen worden door de maatregelen van de regering. Mocht iedereen staken om de politici er nog eens aan te herinneren dat we dát zeker niet mogen laten gebeuren, ik zou staan juichen voor die staking.
Helaas staakt de meerderheid volgens mij niet daarvoor. Heel wat stakers behoren – hoe ironisch – tot de groep die volgens haar tegen de staking is: de ”tweeverdieners-eigenhuis-fijnejob-elkjaaropvakantie-groep”. Ze staken niet omdat ze bang zijn dat de armen nog armer gaan worden. Nee, ze staken tegen de indexsprong, omdat hun verworven rechten zouden worden afgenomen, omdat ze het niet zien zitten om nog 2 jaar langer te werken, omdat het brugpensioen niet mag worden afgeschaft, omdat de regering het geld bij de rijken moet gaan halen en niet bij hen, omdat de regering harder moet optreden tegen werkonwilligen. Allemaal redenen die ik gehoord heb de afgelopen dagen en weken. 
Ik denk en ben bang dat heel wat mensen staken omdat ze voelen dat er veel beweegt en veel verandert en omdat ze daar bang voor zijn. Ze zijn bang dat ze het niet gaan redden, dat het hen niet zal lukken, dat het niet fijn zal zijn, dat ze dingen zullen moeten opgeven die ze niet willen/kunnen opgeven. Ze zijn bang voor een scenario en een toekomst die ze niet voor zichzelf hadden uitgestippeld. En hoewel ik die angst begrijp, vind ik het geen goeie reden om te staken.   
Gelukkig laat niet iedereen zich in tijden van verandering door angst verlammen. Gelukkig is een crisis altijd een periode waarin mensen creatief zijn, solidair zijn, vechten, verantwoordelijkheid nemen, voor vernieuwing zorgen en doorgaan.
Ik wil tot die tweede groep behoren. En ik weet het, voor mij is dat gemakkelijk gezegd, want ik maak deel uit van de “tweeverdieners-eigenhuis-fijnejob-elkjaaropvakantie-groep”. Tot het rijkere deel van die groep zelfs. Het deel dat volop kansen heeft gekregen, hard heeft gewerkt en intussen een mooi inkomen heeft, en nu de besparingen wel zal voelen, maar niet onder de armoedegrens zal worden geduwd. Ik hoef dus geen groene subsidies, aftrekbare dienstencheques en automatische indexering van het loon van mijn man – behoud die maar voor de mensen die het écht nodig hebben.
Maar dan, beste staker, zou ik toch graag zien dat u zichzelf óók eens in de spiegel bekijkt en zich afvraagt wat u kunt bijdragen en of u niet sterker bent dat u zelf denkt. En of u wel om de juiste reden staakt. En als u dan, beste staker, nog altijd meent dat u een goede reden hebt om te staken, zou ik u willen vragen die reden(en) op een groot bord te schrijven en volgende week ZONDAG samen met de vakbonden en uw medestakers op te stappen in een grote manifestatie en uw bord aan iedereen te laten zien. Misschien is dat nog wel een betere en constructievere manier om uw ongenoegen te laten blijken dan een staking.

Vrijdag vraagdag

De vraag van vandaag: waarom wordt er maandag gestaakt?
Weet u het? Ik niet helemaal. Ik hoor vanalles. Omdat de banken de crisis hebben veroorzaakt en de gewone man daar niet voor mag opdraaien. Omdat de indexsprong zal worden afgeschaft. Omdat het brugpensioen niet mag worden afgeschaft. Omdat mensen niet langer willen werken. Omdat verworven rechten zullen worden afgepakt.
Wat is volgens u de reden?

Stijlverschil

Berichtgeving aan de ouders i.v.m. de stakingsaanzegging van 30 januari 2012!

Geachte Ouders

De drie grote vakbonden ACV, ABVV en het ACLVB hebben beslist om op 30 januari 2012 in staking te gaan. Ook onderwijs staakt mee!

Op onze school zal een groot deel van de leerkrachten staken.
De lessen zullen die dag niet kunnen doorgaan.

Ouders die de mogelijkheid hebben om hun kind zelf op te vangen, verzoeken we vriendelijk om dit te doen.
Voor probleemgevallen zullen we opvang voorzien.
Mogen we vragen om morgen onderstaande strook ingevuld terug te bezorgen aan de leerkrachten aub.

Met dank voor uw begrip en medewerking!

Directie en schoolteam

Of

xxx, 25 januari 2012

Betreft: mogelijke staking

Geachte ouders

Wij vernemen dat ook de onderwijsbond COC (Christelijke Onderwijscentrale) besloten heeft om over te gaan tot een officiële stakingsaanzegging in het onderwijs. De stakingsaanzegging heeft dus niet tot doel de scholen op die dag in hun werking te ontwrichten.

Naar aanleiding van die berichtgeving willen wij u meedelen dat wij maandag 30 januari 2012 in de mate van het mogelijke alle lessen en activiteiten zullen laten doorgaan.

Voor de leerlingen geldt de gewone reglementering dat elke afwezigheid dient gewettigd te worden.

De Lijn zal in de mate van het mogelijke de schooldiensten verzekeren. Hinder is niet uitgesloten. Via het telefoonnummer 070/22.02.20 kan u maandag meer informatie verkrijgen.

Met vriendelijke groeten,

xxx                                                xxx                                         xxx
Directeur ASO                           Directeur TSO/BSO         Directeur Middenschool

Staking

Op de school van onze jongste 3 kinderen zal een groot deel van de leerkrachten maandag staken. Aldus een briefje dat de kinderen vandaag meekregen.

“Ouders die de mogelijkheid hebben om hun kind zelf op te vangen, verzoeken we vriendelijk om dit te doen.
Voor probleemgevallen zullen we opvang voorzien.” 

Ik zal mijn ‘probleemgevallen’ maandag naar school sturen. Ik ben een hele dag op verplaatsing aan het werk en zie niet goed in waarom ik mijn hele werkschema moet aanpassen, waarbij ik ook andere mensen in moeilijkheden breng, om mijn kinderen thuis op te vangen omdat een groot deel van de leerkrachten maandag wil staken.

Is dat niet goed gevonden?

Vandaag in de supermarkt. De kabeljauw was in reclame en ik ben een reclamekoper, dus de vis lag snel in mijn mandje. Probleem: ik eet zelf niet graag vis en weet nooit goed hoe ik dat moet klaarmaken. Oplossing: de rayon met tijdschriften. Kookmagazines doorbladerd. Receptje met kabeljauw gevonden. Gsm bovengehaald. Recept gefotografeerd. Rest van de ingrediënten bij elkaar gezocht. Klaar. Morgen eten we kabeljauw, volgens het recept van Claudia Allemeersch in ‘Nest’.

Slechte timing

Note to myself: Plan geen schooloverleg op dagen dat je veel werk voor job 1 hebt. Plan die dag vooral werk voor job 2, zodat je alles van het overleg kan laten bezinken en de irritatie, het verdriet, de onmacht en de woede in alle rust kan laten wegebben.

Spreekwoorden

De jongste dochter wordt in de zetel overmeesterd door haar oudste broer en kan niet meer weg. “O jee, ik zit in de nestjes,” zegt ze.