Het onderwijs

“Leraars woedend op Vlaamse regering” staat vandaag te lezen op de voorpagina van onze krant. Met daaronder: “”We voelen ons misbruikt. Dit zal niet zonder gevolg blijven.” De leerkrachten reageren woedend op de ‘brutale’ afschaffing van hun uitstapregeling.“
Brutaal? Ik weet al heel lang dat iedereen langer zal moeten werken. Zolang ik werk, en dat is nu toch al meer dan 15 jaar, hoor ik dat de Belgen langer zullen moeten werken, dat brugpensioen en uitstapregelingen niet houdbaar zijn. 15 jaar. Stel dat de leraars dat niet zo goed gehoord hebben, de afgelopen 15 jaar,  dan zouden ze het toch begrepen moeten hebben in december, toen het land op zijn kop stond omdat de regering dit nu eindelijk doorvoerde, dat langer werken voor iedereen. Wat dachten de Vlaamse leerkrachten dan? Iedereen, maar wij niet? Ons beroep is zwaarder, stresserender, lastiger dan dat van alle andere mensen? De Vlaamse regering gaat leerkrachten nog altijd op vervroegd pensioen laten gaan op 56 (kleuteronderwijs) of 58 (alle anderen) jaar? Als de Vlaamse Regering nu nog zou hebben aangekondigd dat alle leerkrachten tot 65 jaar moeten werken (de normale pensioenleeftijd, weet u wel), dan zou ik het nog enigzins kunnen begrijpen. Maar dat is niet zo. Ze schaft de uitstapregeling af. En Pascal Smet, de Minister van Onderwijs, zegt erbij dat er nog gepraat kan worden over overgangsmaatregelen voor leerkrachten die de leeftijd voor de bestaande uitstapregeling bijna bereikt hebben.
Mieke Van Hecke, directeur-generaal van het Vlaams Secretariaat van het Katholiek Onderwijs, reageert met: “‘Overgangsmaatregelen en begeleiding zijn absolute voorwaarden om, naast het maatschappelijke draagvlak, ook een reële acceptatie door het onderwijsveld te realiseren.” M.a.w. we moeten de leerkrachten dus zachtjes overtuigen dat ze toch écht even lang zullen moeten werken als de gemiddelde Belg (en dat is niet eens tot 65 jaar).
Ik weet ook wel dat het onderwijs uitputtend, stresserend, vermoeiend, lastig,… kan zijn. Dat in het onderwijs veel mensen met een burn-out kampen. Anderzijds begrijp ik niet waarom het onderwijs zo rigide en star functioneert. Ik zie zó maatregelen die kunnen helpen om het niet zo ver te laten komen dat mensen een burn-out krijgen. Enkele voorbeelden?
Verplicht leerkrachten om elke vijf jaar een jaartje op een andere school te gaan werken. Een andere aanpak, andere collega’s, een andere sfeer, een ander soort leerlingen, andere initiatieven. Dat kan zuurstof geven.
Laat leerkrachten regelmatig in een ander jaar lesgeven. Een nieuwe uitdaging, een andere leeftijd, andere schooluitstappen. Ook dat kan zuurstof geven.
Geef leerkrachten meer bijscholing, zodat ze regelmatig nieuwe dingen leren die ze kunnen toepassen in hun lessen.
Zorg dat de klassen niet te groot zijn, zodat het doenbaar blijft om les te geven.
Schaf dat domme systeem van vaste benoeming af.
Zorg dat leerkrachten gemakkelijker naar de privé kunnen overstappen. Nu zijn leerkrachten soms uitgekeken op hun job, maar willen ze niet weg, want dan zijn ze hun voordelige pensioen kwijt.
Maak het gemakkelijker voor leerkrachten om van het ene net naar het andere, of van de ene school naar de andere te veranderen, als ze dat willen, bijvoorbeeld bij een conflict met de directie of als het niet meer botert met de collega’s of als ze eens een nieuwe uitdaging willen aangaan.
Wat denkt u ervan? Zou dat kunnen helpen?

De shortlist van De Gouden Boekenuil

De shortlist ziet er een beetje anders uit dan ik gehoopt had, maar eigenlijk maakt dat niet uit. Ik wou heel graag ‘Tonio’ en ‘Zomerhuis met zwembad’ lezen. Verder heb ik mijn voorkeurslijstje aangevuld op basis van de korte inhoud van de boeken en het idee dat ik heb van bepaalde schrijvers. ‘Zomerhuis met zwembad’ staat op de shortlist, ’Tonio’ jammer genoeg niet, maar dat boek zal ik ooit nog wel eens lezen. Dinsdag mogen we de boeken gaan ophalen en dan zal het hier misschien eventjes heel stil worden. Of misschien ook net niet, als ik mijn ervaringen met u wil delen. En van 12 tot 18 maart moet ik wel bloggen, want dan doe ik hieraan mee. Benieuwd wat dat zal geven!

Allemaal willen we de hemel

Ik werk mijn pagina ‘Zeg me wat je leest…’ regelmatig bij zonder het boek dat ik dan toevoeg hier te vermelden in een bericht. Zo niet deze keer. Over dit boek van Els Beerten, ‘Allemaal willen we de hemel’, moet ik wel iets schrijven. Mijn boek van 2011 was ‘De eenzaamheid van de priemgetallen’. Mijn boek van 2012 zou wel eens dit boek kunnen worden. Adembenemend mooi. Sober geschreven. Schitterende opbouw. Beklijvend verhaal. Indrukwekkend hoe het vertelstandpunt van de verschillende vertellers klopt, hoe de personages ‘kloppen’. Mooi hoe de titel verweven zit in het verhaal.
Het boek stond al lang op mijn lijstje en ik ben blij dat ik het eindelijk heb kunnen lezen. Ik was bang dat ik het niet uit zou krijgen voor ik als lid van de Lezersjury van de Gouden Boekenuil aan de slag mag (5 boeken lezen tegen eind april), omdat het een behoorlijk dik boek is (net geen 500 blz.), maar dat was geen enkel probleem. Zo goed is het.

Vakantieplannen

Vorig jaar hebben we een prachtvakantie gehad in de Dordogne. Voor het eerst gaan kamperen met de kinderen. Dit jaar willen we naar Italië trekken. Iemand tips voor een leuke, propere, rustige camping? Een mooie streek? Of zou u als ervaren kampeerder een ander land aanraden? Laat de suggesties maar komen, ervaren kampeerders onder u!

‘Maak van rouw geen ziekte’

Dat was een kop in de krant van vrijdag.  
Verderop, in het artikel zelf, staat: “Tot dusver geeft de DSM (de Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, waarin alle psychische stoornissen in detail worden beschreven) mensen een half jaar de tijd om te bekomen van de dood van een geliefde persoon. Wanneer het verdriet na die tijd niet mindert, heeft de psychiater reden om aan te nemen dat er meer aan de hand is.”
Een half jaar? Dat is toch nonsens. In de volksmond wordt gezegd dat alles een keer moet passeren, alle moeilijke dagen, zoals verjaardagen, een huwelijksverjaardag, feestdagen,… m.a.w. dat je minstens een jaar rouwt. En dan nog. Verdriet slijt, maar dikwijls langzaam, zonder dat er meer aan de hand is. Ik denk dat weinig mensen na een half jaar bekomen zijn van de dood van een geliefde. U wel?

Mijn shortlist

Maandag wordt de shortlist van de Gouden Boekenuil 2012 bekend gemaakt. Ik hoop dat het lijstje uit deze boeken zal bestaan:

• Herman Koch: Zomerhuis met zwembad
• A.F.Th. van der Heijden: Tonio
• Stephan Enter: Grip
• Thomas Verbogt: Perfecte stilte
• Eva Meijer: Het schuwste dier

Ik ben benieuwd…

Zie je wel

Wat wij al lang tegen elkaar zeggen, stond gisteren ook in de krant. “Taks bedrijfswagens dreigt tegen te vallen” Dat onze politici daar niet aan gedacht hebben. Bedrijven kiezen voor minder dure auto’s, zodat de btw-inkomsten dalen. En die minder dure auto’s verbruiken vaak minder, zodat de overheid accijnzen en btw op brandstof misloopt. En over enkele jaren zal het effect minimaal zijn, want dan rijden de meeste mensen met een goedkopere bedrijfswagen rond, zodat ze minder taks moeten betalen.
En ik vraag me af of voor het intrekken van allerlei energiepremies niet hetzelfde geldt? Ligt de bouwsector nu niet op zijn gat? Volgen er ontslagen zodat er meer werkloosheidsvergoedingen moeten worden betaald? Loopt de overheid niet heel wat btw-inkomsten mis omdat mensen nu veel minder investeren in zonnepanelen en dergelijke?
En als we dan wat verder kijken, naar Griekenland. Zal het wel helpen om mensen uit te persen als citroenen? Als mensen niets meer hebben, hoe kan een economie dan blijven draaien?
Ik ken niets van economie, maar logisch lijkt het toch allemaal niet.

Daar heb je de quota weer

Dat was vandaag de titel op de opiniebladzijde van onze krant. Op de linkerpagina de argumenten van Liesbeth Homans tegen quota, op de rechterpagina de argumenten van Gwendolyn Rutten voor de quota. Interessant, dat wel, maar ook o zo vermoeiend. Bovenaan de bladzijde werd nog eens samengevat dat er maar één vrouwelijke topambtenaar is bij de federale overheid, en niet zo gek veel in het niveau daaronder. Daar gaan we weer, denk ik dan.
Weet u wat ik elke keer mis in interviews en opiniestukken over dat onderwerp? De realiteit.
De realiteit, waarbij er bijna geen mannelijke verpleegkundigen zijn, maar verhoudingsgewijs toch heel veel mannelijke diensthoofden op verpleegafdelingen. Dat in het basisonderwijs bijna uitsluitend vrouwelijke leerkrachten te vinden zijn, maar dat heel veel directeurs van basisscholen mannen zijn. Dat er meer dan genoeg vrouwen bij de overheid werken, maar dat ze nu eenmaal weinig topfuncties innemen. En waarom? Omdat heel veel vrouwen gewoon geen hoofd willen worden, geen leiding willen nemen, die extra verantwoordelijkheid niet willen, 4/5 of halftijds of niet willen werken, hun gezin en carrière willen blijven combineren. En daar misschien wel perfect gelukkig mee zijn. Dát is de realiteit, denk ik. Als vrouwen moeten kiezen tussen (nog) een kind of een carrière, kiezen ze voor het kind. Mannen niet. En ja, u mag nu gerust gaan schreeuwen dat u of uw dierbare partner er niet zo over denken, de meerderheid van de mannen/vrouwen in dit land denkt zo wél. En nee, dat wil niet zeggen dat vrouwen minder mogen verdienen voor hetzelfde werk, maar dat is een andere discussie. En ja, quota kunnen misschien wel helpen om vrouwen die dan toch een topjob willen die kans te bieden. Want wat Gwendolyn beweert (dat we in onze keuzes, ook als we iemand kiezen voor een job, niet rationeel en objectief zijn, hoe erg we dat ook willen en proberen - geslacht speelt dus mee bij selecties en vaak ten nadele van een vrouw), geloof ik wel. Maar blijf het alstublieft niet voorstellen alsof we evenveel mannen als vrouwen op topjobs moeten krijgen. Begin dan ook maar met quota voor mannen in de zorgsector en in het onderwijs. En dan zult u zien dat de jobs daar óók niet ingevuld geraken door de zo gewenste mannen. Omdat mannen die jobs niet willen. Dus stop toch eens met die onevenwichten voor te stellen alsof vrouwen allemaal héél erg graag willen, maar niet genoeg kansen krijgen. En zorg ervoor dat de enkele vrouwen die het wel willen, even veel kansen krijgen als mannen.

Papa was op reis

Dag papa,

Deze keer schrijf ik de mail zelef (voor te oefenen voor hertypen) in plaats dat ik zeg en mama schrijft.

En toen papa thuis kwam, met een blik op de trolley: “Dat koffertje is te klein voor cadeautjes zeker?”

En toen…

… keken we naar opgenomen afleveringen van Dagelijkse kost en Groenland. Jeroen Meus en Bartel zijn immers ook de moeite. Zo weet ik trouwens eindelijk hoe ik de harde nerf van spinaziebladeren handig kan verwijderen. En weet ik hoe ik vogels moet fotograferen op een waterplas (niet dat ik dat van plan was, maar kom). Onze portie politiek en nieuwsberichten vinden we wel in de krant en op het internet.