Zo vader, zo zoon

Gisteren ging ik de jongste zoon welterusten wensen.
“Wacht, mama,” zei hij met een stemmetje vol ingehouden spanning, “ik heb een verrassing voor je.”
Hij glipte uit zijn bed om het licht aan te doen en duwde me zachtjes op zijn bed, “met je gezicht in het kussen”.
En terwijl ik daar uitgestrekt lag, voelde ik twee kleine handjes onder mijn trui kruipen. “Ik ga je een massage geven.” En zijn handjes kneedden, klopten, wreven, duwden over mijn rug. Voorzichtig omhoog, weer naar beneden. Boven mijn trui, onder mijn trui. Als een volleerde masseur. Zo lief.