h1

En wat nu?

12 december 2013

Mijn hart ligt open. Rauw. En bloederig. En pijnlijk. Het kookt vanbinnen. Het monster dat al heel mijn leven in me woont en ‘ik-kan-niet-tegen-onrechtvaardigheid’ heet, heeft weer eens toegeslagen. De frustratie is groot. De machteloosheid ook. Als mensen ziende blind zijn en niet willen horen, wat kan je dan nog meer doen?
Meisjes van 10 jaar. Jaloezie, waarschijnlijk onzekerheid en graag in het middelpunt van de belangstelling willen staan. Daar begint het mee. Daarna volgen een zondebok zoeken, aanklampen, boos worden om alles en nog wat, aandacht vragen, afwijzing. De groep worstelt met dit voor hen moeilijk te plaatsen gedrag. De kinderen weten niet hoe ze moeten omgaan met een kind dat hen niet ligt, dat moeilijk in de omgang is, maar dat aanklampt, eisen stelt. De ouders beschuldigen. Spreken over uitsluiting, pesterijen. Met ons kind als aanstoker. Niemand kan dat bevestigen. Geen leerkracht, geen toezichthouder, geen leiding, geen begeleiding. Integendeel. Toch blijven de ouders beschuldigen. De groep wordt het gedrag beu. Gaat in de fout. Zwaar in de fout. Wordt teruggefloten. In ons geval zwaar teruggefloten. Er volgen verontschuldigingen. De brokken worden gelijmd. Zo lijkt het toch. Want het kind blijft onrust zaaien. Roddelt. Drijft haar zin door. Interpreteert situaties verkeerd. Vertelt onwaarheden. En dan gaat de vader zwaar uit de bocht. Pakt een kind hard aan en bedreigt haar. Ons kind. 10 jaar.
Ik ben zo kwaad. Zo ongelofelijk kwaad. En het maakt me zo moedeloos, zo ongelofelijk moedeloos dat mensen niet willen zien en niet willen horen wat zo overduidelijk is. De afgelopen weken en dagen blijven maar door mijn hoofd spoken. Het valt me moeilijk om me te concentreren op mijn werk. Ik ben gisterenavond voor het eerst in héél lange tijd met moeite in slaap gevallen. Ik voel een groot diep gat vanbinnen dat me af en toe de adem lijkt te benemen. Pijn, verdriet, boosheid, moedeloosheid, machteloosheid, onbegrip. Ik vind geen rust.

 

About these ads

8 reacties

  1. Ik wou, echt waar, dat ik de vraag omvat in de titel en bijhorend logje kon beantwoorden. Maar dat lukt me niet. Een kind “bedreigen”, dat is ferm uit de bocht gaan. Veel succes en sterkte in het oplossen van de situatie.


  2. Moeilijk te ontcijferen bericht, en verhaal waarschijnlijk. Als buitenstaander denk je meteen wie deed wat waar en wanneer? De werkelijkheid is altijd genuanceerder. Ik hoop op een oplossing, eentje zonder schuldigen en onschuldigen, een oplossing waar iedereen zich uiteindelijk goed bij voelt en waar iedereen iets uit leert. Sterkte! xxx


  3. @ annelissen: om een of andere reden vind ik het altijd moeilijk om dit soort persoonlijke dingen rechtstreeks te benoemen in een blogbericht. Bang voor wie er mee leest? Ik weet het niet. In een reactie is dat dan weer anders, omdat lang niet iedereen die aanklikt. Maar op zich mag de waarheid gezegd worden en wil ik ook niet mysterieus doen. Het verhaal is zo: Een meisje is meer naar onze dochter beginnen te trekken, en dat heeft een ander meisje, laten we haar X noemen, jaloers gemaakt, want zij was goed bevriend met dit meisje. X heeft het liefst exclusieve vriendschappen volgens haar ouders. X is niet gemakkelijk in de omgang, wordt snel boos en wil graag aandacht. X werd jaloers op onze dochter. Onze dochter is gemakkelijk in de omgang, maakt gemakkelijk vrienden, is graag gezien. Volgens onze oudste dochter is onze jongste dochter een typisch populair meisje. Het meisje waar andere kinderen voor opzij gaan, als ze bij een groep komt staan. X is zo niet. Nogal nukkig. Voelt zich snel aangevallen. Wordt snel boos. Enfin, X is dus verdrietig omdat ze haar hartsvriendin kwijt is (begrijpelijk) en probeert aansluiting te vinden bij het groepje waar onze dochter vooral mee speelt. Maar ze doet dat onhandig, ligt niet goed in de groep en voelt zich erg snel tekort gedaan. De meisjes vinden haar aanklampende houding lastig, zullen allicht niet altijd even geduldig en vriendelijk gereageerd hebben, want ze hebben X echt niet graag. De moeder, die ons het best kent van alle ouders van de kinderen in de groep, spreekt mij er voortdurend over aan. Dat onze dochter X uitsluit, pest. Ik spreek onze dochter erover aan. Die ontkent, geeft een andere versie van de feiten. We zeggen onze dochter voor alle duidelijkheid wat we van haar verwachten: niemand uitsluiten, tegen iedereen vriendelijk en beleefd zijn. Ik informeer me bij alle toezichthoudende volwassenen (leerkrachten, begeleidster van het kunstatelier, leiding bij de jeugdbeweging, opzichter op de speelplaats) of ze iets gemerkt hebben van pesterijen door onze dochter. Niemand heeft iets gezien, integendeel, onze dochter is graag gezien en gedraagt zich zoals het hoort, maar verschillende mensen brengen een verhaal over X dat bevestigt wat wij al dachten: geen gemakkelijk kind, stroef in communicatie, snel boos, graag aandacht krijgen, soms zelfs echt onbeleefd. Intussen heeft de mama van X ook de school ingelicht. De meester van X zegt tegen onze dochter dat de ouders van X zeggen dat zij de aanstookster is. Onze dochter is zwaar aangeslagen. Ze heeft een grote ‘will to please’ en denkt dat iedereen (leerkrachten, de ouders van X, leiding, enz.) nu vindt dat ze slecht is. Ze vindt X vervelend, maar wil haar zeker niet bewust uitsluiten. Op een verjaardagsfeestje gaan de meisjes zwaar uit de bocht. Een van de meisjes stuurt een filmpje naar X. X was niet uitgenodigd op het feestje en was daar boos over geweest. Onze dochter had dit filmpje niet verstuurd, maar had wel meegedaan en de verstuurder van het filmpje ook niet tegengehouden. Toen de moeder van X dit aan ons vertelde, hebben we onze dochter meteen gevraagd wat er was gebeurd, hebben we haar zwaar naar haar voeten gegeven en heeft ze zich onmiddellijk moeten verontschuldigen. Ze besefte ook dat ze in de fout was gegaan en was nadien extra zorgzaam voor X. Het leek allemaal tot rust te zullen komen. Maar X bleef roddelen over onze dochter, zette de vriendinnen tegen elkaar op, was erg negatief. X interpreteerde situaties verkeerd. Bijvoorbeeld: de meisjes wachten in het zwembad op een ander kind, X had dit niet gezien en loopt door, merkt dat de anderen niet volgen en begint te huilen, beschuldigt hen ervan dat ze zijn weggelopen. De turnleerkracht bemoeit zich ermee, zegt dat X zich dit niet moet aantrekken, dat de andere kinderen gemeen zijn. De kinderen worden apart bij de zorgjuf geroepen, krijgen te horen wat X is komen vertellen, maar mogen niets antwoorden. Dat soort toestanden. Gisteren gingen X, onze dochter en een ander vriendinnetje turnen. Onze dochter en het vriendinnetje worden in een groep ingedeeld, X zit in een andere groep. De trainer merkt dat ze daar niet blij mee is, zegt dat ze van groep mag veranderen, maar ze weigert. Na de turnles komt ze huilend buiten en vertelt tegen haar vader dat onze dochter het derde meisje bij haar heeft weggetrokken en erg boos heeft gekeken toen ze er ook bij kwam staan. De vader loopt achter onze dochter aan (die werd afgehaald door de vader van het derde meisje), vliegt enorm tegen haar uit, roept dat ze moet stoppen met zijn dochter uit te sluiten of dat ze anders nog wat zal meemaken. Een brug te ver voor mij. Als je met de ouders praat, komt er samengevat maar 1 ding uit: dat dit moet ophouden. Of de rust zal terugkeren als X zich zo moeilijk blijft opstellen en situaties zo verkeerd blijft interpreteren, is maar de vraag. De meisjes weten niet meer wat ze moeten doen om goed te doen, zijn de valse beschuldigingen beu en keren zich nog meer af van X. Een trieste situatie.


  4. heel vervelende situatie. Ook niet ongewoon bij meisjes van die leeftijd. Hoorde een bijna identiek verhaal van een vriendin. Hopelijk brengt de kerstvakantie wat rust…


  5. Heel moeilijk. En een volwassen man die uithaalt naar een kind en bedreigingen uit, ook al is het uit bezorgdheid voor zijn eigen dochter: zwak, heel zwak. Misschien is het geen slecht idee om -na de vakantie, zodat de gemoederen wat kunnen bedaren – eens met leerkrachten en ouders rond de tafel te gaan zitten en al die versies naast elkaar te leggen?


  6. Verbijsterend … hoe volwassenen kinderen kunnen “kapot” maken, om eigen kinderen te “sparen” = bewijzen ze hen daar een goede dienst mee ??? Het getuigt van weinig maturiteit dergelijke reacties van een vader te ervaren …. Was “vooraf de zaken eens in overleg bespreken” niet beter geweest ?
    Zou de afloop niet minder pijnlijk geweest zijn …

    Maar het blijft de moeite waard dat één moeder als een leeuwin voor haar jong vecht …en dat is veel méér waard dan alle negatieve kritiek …
    We bewonderen je strijdvaardigheid, én hopen dat deze situatie in sereniteit opgelost geraakt, in het voordeel van alle betrokken kinderen …. Sterkte


  7. Gelukkige is het binnenkort kerstvakantie, tijd om de gemoederen te laten bedaren. Hebben jullie de gebeurtenissen kunnen uitklaren met de ouders van dat ene meisje?
    ik hoop alvast van wel.
    Nog veel sterkte,


  8. hopelijk is de rust al weer een beetje teruggekeerd…



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 32 andere volgers

%d bloggers like this: