h1

Euthanasie bij kinderen

11 februari 2014

Ik kan het me niet voorstellen, dat de medische wereld niet in staat zou zijn om pijn en lijden bij terminaal zieke kinderen voldoende te verlichten. Ik kan begrijpen dat de dood mensen beangstigt. Dat lijden en pijn mensen beangstigen. Ik kan begrijpen dat je als ouder je kind niet wil zien lijden. Maar zouden artsen dan geen pijnstillers geven? Zware pijnstillers? Desnoods zo zwaar dat je kind slaapt, dat je kind onder verdoving wordt gebracht? Ik denk dat ik mijn kind liever zachtjes zou zien wegglijden, onder die zware pijnstillers, dan het te zien doodspuiten.
Ik begrijp niet goed waar die vraag om euthanasie bij kinderen vandaan komt. Bij volwassenen ook niet trouwens. Maar misschien ken ik het te weinig. Misschien heb ik het te weinig gezien. De keren dat ik het gezien heb, terminaal zieke mensen die pijnstillers kregen en weggleden (misschien sneller dan zonder die zware pijnstillers zoals morfine), vond ik er niets mensonwaardigs aan.
Ik vraag me af wat iemand als Jean-Jacques De Gucht dan meer gezien heeft dan ik, dat hij over dit thema zo’n strijd voert. Gaat dit over het ultieme recht op zelfbeschikking? Of gaat dit over een jonge politicus, zoon-van, die zichzelf wil profileren? Ik geloof hem niet, als ik hem hoor. Ik hoor hem praten over iets wat hij, denk ik, nooit van dichtbij heeft gemaakt, maar enkel kent van horen. En hij zal wel veel gehoord hebben. Ik vind het een beetje beangstigend dat iemand met nog zo weinig levenservaring en maturiteit en in mijn ogen niet bijster veel wijsheid (wat iets anders is dan intelligentie) of empathisch vermogen, mee beslist over zulke wetten.
Ik krijg een akelig gevoel bij dit soort discussies. Ik vertrouw – ten onrechte? – op de wijsheid van de artsen die mijn kinderen behandelen. Ik hoef hier geen wet voor.

7 reacties

  1. Ik denk dat “je kind zien wegglijden” zoals je het zegt, nog altijd kan. Je hoeft niet noodzakelijk je kind te laten “doodspuiten”. Maar met die wet is er een wettelijk kader voor de arts die de medicatie moet geven. Er glijden nu al vaak kinderen weg, maar als er één familielid is dat daar niet mee akkoord gaat, kan het de arts duur te staan komen.


  2. Je kind zien wegglijden omdat het meer medicatie krijgt dan nodig, is wat men noemt passieve euthanasie, neen?


  3. tgoh vorig jaar begeleidde ik een meisje dat echt ondraaglijk veel zenuwpijn had… geen medicatie hielp…Op den duur sneed ze in haar armen omdat die pijn wel duidelijk een oorzaak had en dat haar zinnen verzette tegen de ondraaglijke zenuwpijn… En in zo’n gevallen denk ik dat euthanasie wel verlichting kan brengen…


  4. Mijn visie is altijd: zolang het je niet overkomt, weet je nauwelijks over wat je praat. Over euthanasie bij kinderen ga ik me dus niet uitspreken.
    Mijn mama had terminale kanker en had wel veel pijn, fysieke pijn maar ook emotionele pijn. Aftakelen, je dochter van 20 moeten vragen om je te dragen naar het wc omdat je jezelf weer eens onder gekakt hebt, enzovoort. De huisarts vond euthanasie toen “niet nodig”, of eerder: hij had het lef niet om zijn belofte waar te maken. “Het komt nu toch niet op die paar dagen?” Die paar dagen werden twee volle weken van afzien. Ik ga het hem nooit vergeven.

    Mijn man is ms patiënt, en ik zweer u: hij heeft ook veel pijn. Epidurales, morfinepillen en alles wat je wilt: met moment kan hij nauwelijks nog uit bed maar de pijn blijft. En dan zegt e neuroloog: weet u, met MS kan je gemakkelijk 80 jaar worden hoor. (Hij is nu 42 he). Wel ik ben echt blij voor hem dat euthanasie bestaat, en dat als het voor hem echt te veel wordt hij zelf kan beslissen dat het genoeg is geweest.

    Waarom zouden “verstandige” kinderen niet mogen beslissen dat het voor hen genoeg is geweest? Het gaat om kinderen die terminaal, voor wie er dus helemaal geen hoop is en die bovendien in staat zijn om al of nog zelf te oordelen. Wat is er zo veel mooier of menselijker aan nog een paar maanden in coma wegglijden? Ik zou het bijzonder pijnlijk vinden als ouder maar moest mijn kind het echt echt echt willen, dan zou ik haar steunen. Het is en blijft uiteindelijk haar leven toch?


  5. Ik heb hier een simpele mening over : “zelfbeschikking” heeft voorrang. Persoonlijk vind ik dat niemand het recht heeft om mij (of mijn kind) een weloverwogen zelfgekozen einde te ontzeggen bij een terminale ziekte, laat staan het recht om mij te laten afzien, want in principe lijkt iemand toch laten afzien (pijnstillers helpen ver van altijd) zelfs op foltering als je het mij vraagt. Het heeft jaren geleden mijn stem bij de verkiezingen bepaald, en dat gaat het deze keer weer doen. Ik denk er niet aan te stemmen voor partijen die tegen ondersteunde euthanasie zijn. Lijden is geen plicht.
    Bon, dit om aan te geven dat ik het niet met je eens ben. Wat ik niet snap… het bestaan van die wet stoort toch de mensen niet die het niet willen ? Waarover zagen die dan ?


  6. Ik heb mijn moeder zien sterven. En eerlijk gezegd, die laatste dagen, dat afzien, dag wegteren, … voor mij had het niet gehoeven. Van enige levenskwaliteit was al heel snel geen sprake meer. Het was alleen wachten op het einde en de complete aftakeling die daaraan vooraf gaat.
    Ik wens dat lijden en die manier van aftakelen niemand toe, niet mezelf en misschien ook niet mijn kinderen. Maar ik denk dat je over zo’n dingen pas echt goed gaat nadenken als je de vraag zich stelt. Ik wens het niemand toe.


  7. Mijn zus kreeg te horen dat er nog maximum zes maanden zouden volgen, maar wel zes maanden waarin ze volledig verlamd zou raken en ook veel pijn zou hebben. Op dat moment kon ze haar hobby’s al niet meer uitoefenen en daardoor hetgeen ze het allerallerliefste deed op de hele wereld (klarinet en piano spelen) ook al niet meer doen. Zelfs verstrooiing zoeken in televisie was geen optie meer door haar beperkingen op dat moment. Niemand van ons heeft het haar kwalijk genomen dat ze dat allemaal niet meer zag zitten. Mijn ouders vonden het uiteraard vreselijk, maar of ze dan zou sterven een paar maanden later en die tijd alleen had uitgezeten ‘voor de anderen’, of bij wijze van spreke hier en nu, zonder die extra verschrikkelijke ellende, dat maakte toch een verschil. Daardoor hebben zij ermee ingestemd en hebben wij in sneltreinvaart afscheid genomen, heel intens. Het afscheid was mooi, voor zoverre je in zo’n geval van mooi kunt spreken uiteraard.

    Het is prima dat mensen ervoor kiezen tot de laatste snik door te blijven gaan, hé. Maar zij die ervoor kiezen dat niét te doen, die moeten die keuze ook mogen maken, vind ik persoonlijk. Ook kinderen, tot op zekere hoogte.



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 32 andere volgers

%d bloggers like this: