En nu nog wat snelheid ontwikkelen

Toen ik in september de naailesklas binnen stapte, dacht ik dat ik het ene na het andere stuk zou produceren. Niets is minder waar. Ik heb een rok voor mezelf gemaakt (die te lang is en intussen geweldig afzakt – blijkbaar ben ik vermagerd) en ben nu al enkele lessen bezig met heel simpele rokjes voor mijn dochters. Niet eens met een rits. Ik maak er twee tegelijk, dat wel, maar dan nog. Ze hadden al lang af moeten zijn. We zullen maar denken dat we geweldig veel techniek bijleren. O ja, ik heb ook nog een broek gekort, maar nog niet gestikt wegens juiste stikzijde niet bij. We zullen een tandje moeten bijsteken zodat we de geplande winterstukken nog afkrijgen voor het einde van de winter. En misschien wat minder babbelen tijdens de les en al aan iets anders beginnen als de juf niet direct beschikbaar is om me voort te helpen.

Help!

Binnenkort vertrekken onze kinderen op scoutskamp en zoals elk jaar moeten ze verkleedkleren in een bepaald thema meenemen. Dit jaar worden we verondersteld outfits samen te stellen voor een Schot, filmster, Galliër/Romein en Pokémon. ‘t Is dat ik altijd zoveel inspiratie heb… Zucht. Een stofje in een Schots ruitje hebben we al klaarliggen. Meer niet. Tips zijn welkom.

Maten

Een vraag voor de creatieve lezers onder u.

Zoals u zich misschien herinnert, ben ik op zoek naar een LBD. Niet dringend. Maar nu het solden zijn, kijk ik rond als ik de kans krijg. Vandaag stond ik in de supermarkt in de Ottobre Kids te bladeren en zag een mooi jurkje. En toen vroeg ik me af of ik dit in de grootste maat voor mezelf zou kunnen maken. Wat denkt u? Riskeren? Of zijn kinderpatronen, zelfs al zijn ze bedoeld voor meisjes die even groot zijn als ik, niet aangewezen voor volwassenen?

Cadeautjestijd

Onze buren hebben in de zomer een tweeling gekregen. We wisten dat ze een spaarpotje hadden geopend voor een speeltuig in de tuin en wilden graag een bijdrage leveren, maar dan wel in een originele vorm. Ik hou van originele cadeaus. Vraag maar aan Lien. Toen zij en Peter trouwden, wonnen wij de prijs voor het origineelste geschenk. Na wat zoek- en denkwerk, heb ik vandaag dit in elkaar geknutseld:

Ons cadeautje ter gelegenheid van de geboorte van de tweeling van de buren

Ik stikte twee vilten lapjes (een lichtroze en een donkerroze – de grote zus houdt van roze) aan elkaar met een lintje ertussen. In het zakje stopte ik 7 envelopjes met daarin waardebonnen en tegoedbonnen: voor een dagje babysitten als de buren  hun kerstinkopen willen doen, voor hulp om de flesjes ‘s morgens te geven als de buurvrouw opnieuw begint te werken, voor het ophalen van de kinderen in de crèche/opvang als de buren te laat zijn door file of slechte weersomstandigheden, enz. De centjes voor het speeltuig stopten we in een aparte enveloppe in het zakje. En dat zijn we vanavond even gaan afgeven. We hopen dat ze er blij mee zijn.

PS: Waardebonnen kan je zelf maken met behulp van deze site.

Creatief met kurk

Naaien is hip. Of creatief zijn tout court is hip. Zoveel is duidelijk. Er worden artikels geschreven en televisieprogramma’s gemaakt om dat te verklaren. Wel, ik zal u eens mijn theorie uit de doeken doen.
Toen ik ‘jong’ was, was naaien en breien absoluut niet hip. Ik behoor tot een generatie die de handwerkles op school alleen leuk vond omdat je dan kon babbelen. Maar geen haar op ons hoofd dacht eraan om de zelfgemaakte rok ook daadwerkelijk te dragen. Ik kon breien en zelfs mooi breien, net als mijn moeder en grootmoeder, maar zelfgebreide truien dragen was ook niet hip. Breiwinkels (3Suisses, Phildar, Anny Blatt,…) sloten. Mijn generatie leek geen tijd (of geen interesse?) te hebben om creatief bezig te zijn. Wij gingen studeren en zochten nadien een fulltimejob. We trouwden en kregen kinderen en werkten hard. Tijdskrediet en ouderschapsverlof waren niet zo ingeburgerd zoals nu. De termen quality time en onthaasten en persoonlijke ontwikkeling werden niet zo gebezigd. Ik denk dat die vooral ingang vonden toen de groenen de verkiezingen wonnen na de dioxinecrisis. Gezond leven, gezond eten, bewegen,… het werd allemaal belangrijker. Volgens mij heeft dat voor een kentering gezorgd. Cocoonen, je huis gezellig inrichten, dingen in elkaar knutselen, lekker koken, naaien, breien, materialen opnieuw gebruiken, tuinieren… Herkent u het? Ziet u de tendens op televisie? Kookprogramma’s. Huizen inrichten en herinrichten. Martha Stewart. Ik wacht op een programma met Madame Zsazsa. (Vitaya, dat is mijn idee, hè!)

Ikzelf ben blijven breien, al deed bijna niemand van mijn generatie dat. Ik heb heel wat truitjes gebreid, maar helaas niet altijd in elkaar gestoken. Er liggen hier nog heel wat losse mouwen, voor- en achterpanden. En toen nummertje 2 geboren was, ben ik naailes beginnen te volgen. Mijn oma was 90 geworden en mijn nicht had de uitnodigingen en menu’s gemaakt. Ik vond ze prachtig, leerde via mijn nicht dit winkeltje kennen en ging met haar mee naar een naaicursus. Drie jaar heb ik dat volgehouden. Toen bleek dat we niet meer vrij mochten naaien, maar verplichte stukken gingen moeten maken, ben ik gestopt. Ik heb een tijdje niet genaaid. Reden: vier kinderen op vier jaar, een fulltimejob en een echtgenoot die regelmatig op reis was, maar vooral: kleedjes in de winkel die je voor die prijs niet zelf kon maken. Bovendien vroeg mijn moeder haar fantastische Berninanaaimachine terug. Ik kreeg wel een Singer van mijn schoonmoeder (die snit en naad heeft gestudeerd en me geregeld hielp met naaien en nog een naaimachine had staan), maar ik vond mijn draai er niet mee. Breien deed ik af en toe nog. En borduren. En kerstkaartjes knutselen. Ook onze geboortekaartjes en doopsuikerzakjes staken mijn man en ik zelf in elkaar (ook niet echt gebruikelijk binnen onze generatie – daarvoor zocht je een drukker en een doopsuikerwinkel).

Toen ik begon te bloggen, ontdekte ik de naai- en creatieve blogs en kreeg ik inspiratie. Intussen vind ik het niet meer zo gemakkelijk om betaalbare, mooie kleedjes en rokjes te vinden voor mijn dochters, laat staan jassen voor mijn viertal, dus ik wil absoluut weer gaan naaien. Ik heb de naaimachine van mijn moeder teruggekregen en ik heb al enkele jurkjes gemaakt. Ik ben zelfs op het stoffenspektakel geraakt (het walhalla voor naaisters! – waar ik trouwens een andere blogster zag, maar niet durfde aanspreken, al weet ik dat ze mijn blog volgt of volgde – stom, hè) en heb een hoop stoffen ingeslagen. Inspiratie zat. Energie en tijd niet altijd. Maar daar gaan we werk van maken. Ik vind breien, haken, naaien, borduren, knutselen bijzonder rustgevend. Mijn job is mentaal soms erg belastend en zo word ik weer helemaal zen.

Lieve creatieve collega-blogsters, ik vind het heerlijk om jullie creaties te aanschouwen. Ik ben dol op tutorials en gratis patronen en tips. Ik wil inspiratie opdoen op jullie blogs. Aarzel dus niet om je creaties op je blog te zwieren. U hebt op z’n minst 1 enthousiaste volger!

PS: ‘creatief met kurk’ (zie titel) is een intussen eeuwenoude grap tussen manlief en mezelf.

Secret Santa

Ergens in juli kreeg ik het idee om iets te maken voor Janne. Na alle ellende die Lien en Peter de laatste maanden te verduren hebben gekregen, wou ik hen een klein ‘licht-in-de-duisternis’-cadeautje geven. Al snel kwam ik op het idee om een smockjurkje te maken. Probleem: ik heb Janne nog nooit IRL gezien en ik ken haar maten niet. Dus mailde ik naar de hulplijn. De hulplijn liet me weten dat Lien in de vakantie meer thuis was en dat Janne dus zelden bij haar alleen was. Ze adviseerde me Peter in te schakelen. Maar Peter had ook niet altijd de gelegenheid om stiekem Jannes maten op te meten. En toen viel mijn naaimachine in panne. Tegen dat ze hersteld was, was mijn vakantie voorbij en brak er een periode met gigantisch veel werk aan. Intussen las ik bij Lien dat ik met mijn idee om een jurkje te maken goed zat. En ik las ook dat Janne eigenlijk alleen maar rokjes en jurkjes wil dragen. En het lapje stof dat ik had gekozen zou ook wel in de smaak vallen. Want ik zag het mutsje van Sien en het kleedje van Lien. En ik zag Janne op haar verjaardagsfeestje met dit kleedje. En Lien kocht een auto. En een bed voor Janne. Allemaal in de juiste kleur. Net als de kleedjes die ik Janne en Sien hier zag dragen. En per slot van rekening is Lien gemeenteraadslid voor deze partij. Man, man, man, wat zat ik juist met mijn idee en mijn stofje. Ik kreeg het er helemaal warm van. En vervolgens ook een beetje koud, want ik las dat Janne jarig was en wat was het leuk geweest als het cadeautje rond die periode aangekomen was. Maar goed, het project is vandaag pas afgeraakt en wordt morgen opgestuurd. Ik ben zó benieuwd wat ze ervan zal vinden. O ja, nog even laten zien wat het geworden is:

Een jurkje voor Janne

Ik weet het, het is een zomerjurkje. Dat gepland werd in de zomer en eigenlijk in de zomer klaar had moeten zijn. We hopen dus dat Janne niet te snel groeit en er volgende zomer nog plezier aan zal beleven. En het is een soort jurkje waarbij de lengte niet zo belangrijk is, vind ik.

Zo, u begrijpt nu waarom dit bericht voorlopig achter een paswoord verborgen is. Lien krijgt het paswoord uiteraard (nog) niet. En ik hoop dat iedereen die dit leest haar/zijn mond houdt tegen Lien tot het pakje in haar bus is gevallen. Ik dank u.

Update: het pakje is vandaag al aangekomen, dus het paswoord is niet meer nodig.

Mijn eerste Meninatasje!

In het weekend komt het er meestal niet van om zelf een blogberichtje neer te pennen, maar nu ben ik echt niet te houden. Want… tatatadááá!!!! Ik heb zelf een Meninatasje in elkaar gestoken! Na vele uren werk is dit het resultaat.

Mijn Meninacreatie

 En fier dat ik ben. Eloleo (een creatieve blogster met een superblog vol creatieve ideeën, tips, gratis patronen,…) schrijft in haar handleiding dat enkel het paspelbandje wat moeilijker is. Dat viel wel mee (ik heb dat paspelbandje niet zelf gemaakt, maar gekocht, dus dat was al makkelijker. [Trouwens, hoe spreek je paspel uit? Is het paspél, met de 'e' van 'met'? Of is het paspel met een doffe 'e'? Iemand?]), maar ik heb zitten sukkelen met de handgrepen. Ik had er eentje vastgemaakt, met een dubbele stiklijn en besefte toen dat ik binnen- en buitenzijde dan niet meer aan elkaar kon zetten. Dus weer los. Omdat mooi rondstikken me niet lukte, heb ik de dubbele stiklijn niet meer opnieuw gedaan. En het paspelbandje is op twee plaatsen wat te kort, maar dat zie je niet op de foto. En de vlieseline in de handgrepen is ook niet 100% gelukt. Wat ik me ook afvroeg is of je bij het patroon nog naadwaarde moest toevoegen. Ik heb dat voor het gemak niet gedaan, dus misschien is mijn tasje wel kleiner dan volgens het patroon zou moeten.
Al bij al vind ik het resultaat best geslaagd. En dochterlief is er heel blij mee. Het zakje is bedoeld om haar gerief naar het knutselatelier mee te kunnen nemen en is eigenlijk wel redelijk zwaar geladen. Hopen dat alles stand houdt!

Morgen tijd voor een ander projectje, dat al lang op stapel ligt. Maar daarover later meer.

Welke stof?

Ik zou graag deze tas maken. Welke stof (materiaal/dikte) zou ik daar het best voor gebruiken? Waarschijnlijk het best een tamelijk zware/stevige stof? Heeft iemand ergens een mooi stofje gezien voor deze tas? Alle tips zijn welkom!

Grrrrrrrrrrrr….

Nu ben ik eindelijk weer aan het naaien en nu blokkeert mijn naaimachine. Ik krijg de naald gewoon niet meer naar beneden, niet met de voetpedaal en niet manueel. Iemand?

The day after…

Onze kinderen leden vandaag aan post-kampitis of aan het après-kampsyndroom. Moe, futloos, rondhangen, niet weten wat doen, zeuren tegen mij en tegen elkaar. De jongste dochter kreeg zelfs koorts en heeft een halve namiddag geslapen. En die post-kampitis is besmettelijk. Ik stond veel te laat op (wakker gebeld dan nog door de man van het reisbureau die meldde dat de hotelreservatie gelukt was), hing maar wat rond, vond de rommel te veel om aan te beginnen en ben dan uiteindelijk aan het al lang beloofde smockjurkje voor de oudste dochter begonnen. Ik ben te pietepeuterig (een zoom van 0,5 cm is een 0,5 cm en geen 0,7 cm) en heb te lang niet genaaid en te weinig genaaid om dat supersnel te kunnen, maar het is afgeraakt. (Ik probeer morgen een foto te tonen van dochterlief met jurk.) En zo werd een dag-om-snel-te-vergeten toch nog een beetje gered.