Een weg met hindernissen

Dochterlief gaat volgend jaar naar dezelfde middelbare school als de oudste zoon. Door een of ander decreet krijgt ze daarom voorrang bij de inschrijvingen. Geen gebel voor ons. Gewoon aanmelden op het secretariaat. Gisteren zocht ik naar het formulier met de dagen en uren waarop dat kon en ontdekte dat ik voor gisteren een roos formulier moest opsturen. Een soort voorinschrijving. Hm. Telefoontje naar het secretariaat. Geen probleem als ik het formulier de volgende dag zou laten afgeven door zoonlief.
Dus schoof ik het formulier gisterenavond in de richting van onze zoon met de vraag om het in zijn rugzak te stoppen. Vanochtend vroeg ik het hem opnieuw. Formulier zoek. Met de hulp van de jongste zoon formulier gevonden. Gelukkig.
“Zet misschien een tekentje op je hand, zodat je eraan denkt om het af te geven,” zei ik. Dat vond hij een goed idee. Hij vertrok met een groot uitroepteken op zijn hand. En het formulier in zijn huiswerkmap. En de huiswerkmap op tafel.
Gelukkig had ik tijd om even heen en weer naar de school te rijden om het formulier zelf af te geven. Als afsluiter van het incident merkte de secretaresse op: “Oh, en ik zie het gele formulier van de vastenvoettocht nog in zijn map zitten. Dat had hij al lang moeten afgeven.” Right.

Nostalgie

Net terug van een etentje met vriendinnen die ik al meer dan 30 jaar ken. Twee keer per jaar spreken we af om met ons vijven te gaan eten. En elke keer rijd ik met een wat vreemd gevoel terug naar huis. Vreemd omdat ik hen al jàren ken, maar het telkens duidelijk wordt dat we door de jaren heen toch van elkaar vervreemd zijn geraakt. Niet op een negatieve manier, nee, zeker niet. Na nog geen 2 minuten zitten we met elkaar te praten en te lachen alsof we elkaar elke week zien. Nee, het is een andere soort vervreemdheid. Ik zie hen weinig en hoor tussendoor weinig van hen, op een sporadische mail na. Terwijl we in onze middelbareschooltijd alles van elkaar wisten, uren met elkaar praatten, samen op reis gingen,… Toen we naar de universiteit trokken, bleven we contact houden, deelden we nog steeds lief en leed. Maar op het moment dat mijn leven veranderde en evolueerde naar wat ik al jaren wou en wat ik nu nog steeds heb (partner, kinderen, fijne job, eigen stekje,…), groeiden we toch wat uit elkaar. Ik woon redelijk ver van hen vandaan, in een andere provincie zelfs. We waren allemaal druk bezig met partner, kinderen, werk, huis, hobby’s, sociaal leven,… In het begin, toen de kinderen klein waren, zagen we elkaar nog regelmatig. Mettertijd verminderde dat, tot nu twee keer per jaar. En dat maakt dat deze vier dierbare vriendinnen mijn leven nu, het leven waar ik jaren naar verlangde en waar ik heel gelukkig mee ben, eigenlijk niet goed kennen. En ik het hunne niet. We zouden elkaars kinderen zelfs niet meer herkennen op straat. En toch hangt er een geschiedenis van meer dan 30 jaar tussen ons. En praten we met elkaar zoals we al 30 jaar doen. En neem ik telkens weer afscheid met het gevoel dat het etentje veel te kort was, dat er nog zoveel meer is om over bij te praten. Dat ik weer alles van hen wil weten en alles over mezelf wil vertellen. Terwijl je 10 jaar natuurlijk niet in een paar uur kan uitleggen. Dus beperken we ons tot de grote lijnen, lachen we, eten we, lachen we nog meer, vertellen we, lachen we en gaan we met een nieuwe afspraak in onze agenda naar huis. Waar ik nu al naar uitkijk.

Quote van de dag

Als één van je kinderen in de auto zegt: “Wat eten we vanavond?”, dan weet je zeker dat je vakantie voorbij is.

Toch een beetje creepy…

Vorige week was ik oude bekenden aan het ‘google-en’. Eens kijken wat er van hen geworden was, u kent dat. Zo botste ik op LinkedIn, maar omdat ik geen profiel heb op LinkedIn, kon ik niet veel zien. Dan maar een account aanmaken, dacht ik, al is heel dat LinkedIn-gedoe voor de rest niet aan mij besteed. Ik kon me aanmelden via mijn Facebook-account. Handig, want een FB-profiel heb ik, al doe ik daar niets mee. Er staan ook nauwelijks gegevens op. Naam, geslacht, met wie ik getrouwd ben en dat is het zo wat. Op naar LinkedIn, via mijn login van FB. Maar eenmaal ingelogd, bedacht ik me. Wat moest ik immers met een LinkedInprofiel, als ik daar toch niets mee wou doen? Dus voerde ik geen verdere gegevens in. En nu krijg ik ineens verzoeken om ‘vriendjes te worden’ op LinkedIn. En krijg ik een mail met onderaan de vraag ’How about these people?’ naast een reeks foto’s. En wat blijkt? Sommige van die foto’s zijn foto’s van mensen die ik ken, maar met wie ik helemaal niet bevriend ben op Facebook, met wie ik geen contact meer heb en die mijn vrienden van Facebook ook niet kennen. Hoe komen die foto’s daar? Toch een beetje creepy, niet?

Een nutteloze dag

Het werk dat klaar moest zijn om 12 uur, was gisterenavond al klaar. Er ontstonden allerlei plannen in mijn hoofd. En uiteindelijk heb ik behalve turn- en pianoles en wat lezen voor de Gouden Boekenuil niet veel nuttigs gedaan. Wat achter de computer zitten prullen (o.a. mensen ‘google-en’ met wie ik ooit heb samengewerkt), de krant lezen, wat opruimen, patroontje van een jurkje uit de Ottobre bekeken… Zelfs het eten was basic: een kip van het kraam, met ijsbergsla (niet nodig om te wassen!) en aardappeltjes gebakken in de pan. Lui voel ik me. Gelukkig (voel de ironie) staat er nog werk op het programma vanavond, zodat ik me toch nog een beetje productief zal voelen. Heerlijk dagje.

Aan de selfscankassa

Daar sta ik dan, deze keer opgemaakt, haar minder in de war van het fietsen, met dezelfde onelegante anorak, blij kijkend omdat ik vandaag wel zin heb om aan het werk te gaan en lichtelijk geïrriteerd omdat ik controle krijg, terwijl ik dringend aan het werk moet. Word ik ervan beschuldigd dat ik het doosje champignons in mijn mandje niet gescand heb! Het staat nochtans wel op mijn kassaticket op de computer, blijkt even later, nadat ik uitvoerig heb uitgelegd dat de barcode op het doosje niet werkte (“bij mij nochtans wel, kijk” terwijl ze het controletoestel voor mijn gezicht houdt), dat ik daarom zelfs een ander doosje heb genomen en uiteindelijk zag dat ik de barcode op het rek moest scannen, en nadat de mevrouw met mij in haar kielzog mijn verhaal is gaan controleren bij het champignonnenrek in de winkel. Om het goed te maken moest ik het winkelmandje niet zelf weg zetten. Oef!

Bij de bakker

Daar sta ik dan, onopgemaakt, haar in de war van het fietsen, met een onelegante anorak, zuur kijkend omdat ik geen zin heb om aan het werk te gaan en lichtelijk geïrriteerd omdat er vier mensen voor me staan, terwijl ik al laat ben. Plots dringt het tot me door dat ik de stem van een interessante BV hoor die zijn bestelde taarten komt afhalen. Ik wou nog twitteren of de smurfentaart lekker was, maar ik heb geen twitteraccount (en weet niet eens hoe dat twitteren eigenlijk in zijn werk gaat). Weer geen indruk kunnen maken. Dju toch.

Subtiel

Enkele dagen geleden kreeg ik bij Ici Paris XL een paar staaltjes mee: Age Fitness Elastic van Biotherm, her-elasticiteitsgevende (wat een woord) anti-huidverouderingsverzorging en Hydra collagenist van Helena Rubinstein, Intensieve anti-ageing (dat schrijf je toch niet zo? Of wel?) hydratatie. De boodschap is duidelijk.

RIP

“Steve Jobs RIP” sms’t manlief mij even nadat hij naar zijn werk is vertrokken. Al ken ik Jobs natuurlijk niet persoonlijk, toch raakt het nieuws me. De man was al lang ziek en je zag hem zienderogen achteruit gaan. Zijn overlijden verrast dus niet echt, maar het is een vreemd idee: de man achter zoveel fantastische hebbedingen is er niet meer. Eens lezen wat de kranten over hem schrijven. Ze kunnen het waarschijnlijk beter verwoorden dan ik.

Eikes bah!

Gisteren in Gasthuisberg. Ik liep door één van de lange gangen. Een patiënte kwam van de andere kant aangeslenterd, gehuld in een badjas, slangetje tegen haar hals geplakt, staander met een infuus in de hand. Plots ging ze iets dichter bij de muur lopen en zag ik haar een fluim op de grond spuwen. Zó bah!