Ik las hier en hier een bericht dat ik volkomen begrijp. Anderzijds wil ik daar wat aan toevoegen.

Update: Oeps, op de verkeerde knop geduwd. Ik wou dit bericht bewaren als concept, omdat ik nu geen tijd heb om het af te maken, maar heb op de knop ‘publiceren’ geduwd. Wordt vervolgd.

#wijvenweek: zelfcensuur

Opdracht van de dag:

Het zijn geen geheimen, verre van. Iedereen die bij u langskomt weet het, en eigenlijk weten wij het ook allemaal, hier op het internet. Maar vandaag doen we eens niet aan zelfscensuur. Blog over iets waarover u niet blogt normaal. Vertel ons de dingen die deze week suckten (in plaats van altijd alleen de positieve dingen te posten), toon ons een foto van hoe uw living er echt uitziet, voor de poetshulp is langs geweest. Of vertel over frustraties die niemand eigenlijk moet weten, de gemiddelde ruzie met uw vent en andere dingen die uit het leven gegrepen zijn, maar waarvan u doorgaans vindt dat wij er geen zaken mee hebben. We zullen het aan niemand doorvertellen.

Frustraties, daar blog ik genoeg over. Ik heb zelfs een categorie ‘Kleine ergernissen en frustraties’. Ik post niet alleen positieve dingen, me dunkt. Waarover blog ik dan niet? Over persoonlijke dingen die anderen kunnen kwetsen. Over mijn werk. Over heel intieme dingen. Over dingen die niet heel de wereld moet weten.
Ga ik daar vandaag verandering in brengen? Nee. Ik vind mijn blog met de nodige zelfcensuur prima zo. En als dat u niet aanstaat, moet u maar zorgen dat u mijn héél persoonlijke vriendin wordt, dan ga ik u misschien wél ‘volledig’ inwijden in mijn persoonlijke leven. U mag me proberen om te kopen. Kijk maar eens op mijn lijstje. Of stuur me een zelfgemaakt rokje, jurkje,… voor mijn dochters. Of iets anders.

Tokyo

De zon schijnt binnen. Ik heb mijn comfortabele outfit voor de balanceles van vanmorgen nog niet uitgetrokken. Klassieke muziek op de achtergrond. Nog even rust in huis. Ik probeer de herinneringen aan Japan op te roepen. Ik ben nog maar enkele dagen weer thuis en het lijkt al een eeuwigheid.

De reis naar Tokyo was een fantastische ervaring. Voor bekenden: hier staat het reisverslag (het paswoord is mijn naam). Alleen foto’s van de laatste dag ontbreken nog, omdat manlief het fototoestel had meegenomen naar Hongkong, waar hij naartoe gevlogen is toen ik naar huis kwam.

Enkele indrukken die ik met jullie wil delen:

• Manlief typeerde Tokyo als een rustig mierennest en zo voelde het inderdaad aan. Tokyo is een grootstad en toch had ik nooit de indruk dat ik in een grootstad rondliep. Het was er druk, ja, maar de mensen waren er zo rustig, hoffelijk, attent, dat je ondanks de drukte een gevoel van rust kreeg. Wat hoorden en zagen we bijvoorbeeld niet in Tokyo, in tegenstelling tot in andere grootsteden?
  Gsm-gerinkel: er werd wel gebeld, jawel, maar je hoorde nooit een gsm rinkelen en je kon het gesprek dat werd gevoerd niet volgen (en niet alleen omdat we geen Japans kunnen).
  Geroep: er werd niet of bijna niet geschreeuwd, zelfs op de kinderafdeling van een grootwarenhuis was het rustig. Japanse kinderen jengelen nauwelijks, zo lijkt het wel.
  Claxons: het verkeer was er hoe dan ook stiller. Geen gierende banden, geen auto’s die claxonneren, geen plotse remgeluiden.
  Graffiti
  Kauwgom op de stoep: Japanners eten niet in het openbaar, las ik in één van mijn reisgidsen en dat lijkt te kloppen. Ik heb één of twee keer iemand iets zien eten in het openbaar, en dat was dan nog aan een toeristische site. Mogelijk waren het zelfs geen Japanners (ik ben niet in staat Japanners te onderscheiden van andere Aziatische volkeren).
  Papiertjes op de stoep: nauwelijks, waarschijnlijk omdat er niet wordt gegeten op straat. En mogelijk ook omdat er straatvegers en vuilnismannen rondlopen. Je vindt trouwens ook bijna geen vuilbakken op straat.
  En zo kan ik nog wel even doorgaan. Japanners houden ook fysiek afstand. Als ze aan het zebrapad staan te wachten om over te steken, houden ze minstens een halve meter afstand van de persoon voor hen. Als het groen wordt, stappen ze allemaal op hetzelfde flukse tempo door. Niemand loopt, niemand wringt zich tussen de anderen door. Mensen houden echt rekening met elkaar. En dat geeft een fijn gevoel. Je wordt er vanzelf rustiger van.
• In Tokyo vindt je tussen de hoge buildings ook prachtige parken en tuinen. Mooi aangelegd. Mooi onderhouden. Plekken om even tot rust te komen.
  

  Park in Tokyo

• Opvallend voor ons: overal massa’s personeel. Achter de toonbank van winkels, in het hotel, op straat,… Bij een bouwwerf staan altijd enkele mensen om aan te duiden langs waar je moet lopen om de bouwwerf veilig te passeren. De loonkost is in Japan vermoedelijk veel lager dan bij ons.
• Veel Japanners die we ontmoetten, konden geen of weinig Engels, maar ze deden altijd hun uiterste best om je iets uit te leggen of te helpen.
• In Tokyo voelden we ons bijzonder veilig, hoewel het een grootstad is. In de metro zag ik een jongeman met zijn portefeuille half uit zijn achterzak puilend. Dat kan ik me niet voorstellen in Brussel, Parijs, Londen, Amsterdam,…
• Overal vind je publieke toiletten, die proper én gratis zijn. Wat een verschil met België! Mijn kinderen moeten heel vaak naar het toilet, en meestal ‘plots’, ‘dringend’. In elke Belgische stad is het dan een heksentoer om een toilet te vinden, laat staan dat het er proper is. En gratis al helemaal niet. In Tokyo was ik in een grootwarenhuis waar tussen de verdiepingen telkens toiletten waren. Niet eentje, maar meerdere. En een kraantje en bekers om water te drinken. De meeste toiletten hebben trouwens een verwarmde bril. Heel gek. Aan de bril is een soort armleuning bevestigd, met verschillende toetsen: sproeien, geluid van het doorspoelen (om storende geluiden te camoufleren),…

  

  Toilet in Japan

  Je kan dat geen Japans toilet noemen, want een Japans toilet is een gat in de grond, zoals een Frans toilet, maar dan iets minder rudimentair.

• Ik heb er, via aanwijzingen in andere blogs, ‘Fabric Street’ gevonden. In geen enkele reisgids werd die wij beschreven. De ene stoffenwinkel na de andere. Met Japanse stoffen die in België 3x zo duur zijn. Ik heb me niet laten gaan (dat ging ook niet, want ik moest cash betalen en had niet zoveel yen meer op zak) en me beperkt tot enkele stofjes. Achteraf heb ik spijt dat ik niet wat meer heb gekocht, maar ja.

Ik heb musea, parken, tuinen, heiligdommen, winkelcentra,… bezocht en heb gaandeweg mijn hart verloren aan Japan. Japan stond niet eens in mijn lijstje favoriete vakantiebestemmingen, maar nu ik er geweest ben, wil ik er zeker nog eens terug naartoe. Om andere steden te bezoeken. Om dat zengevoel weer te krijgen. Om die cultuur weer op te snuiven. Het was mooi, rustgevend, ontspannend, boeiend, fijn,…
Als u  nog meer wil horen over onze ervaringen in Tokyo, laat u maar een reactie achter.

Herkenbaar

Reyers Laat. Joke Devynck en Rudi Vranckx. Onder andere over vrijheidsdrang en dingen moeten.

Lieven Van Gils: “Als ze tegen jou zeggen: “Je moet dit doen…”"
Rudi Vranckx: ”Dan heb ik al een zeer grote remming om het te doen.”
[...]
Lieven Van Gils: “Gezag. Problemen met gezag?”
Joke Devynck: “Ik ben niet graag afhankelijk. [...] En toch vind ik dat je ‘t wel moet leren. Zeker in de liefde. Het is wel belangrijk dat je ook kán om hulp vragen.”

Het hadden mijn woorden kunnen zijn.

Bezint eer gij begint

In een emotionele bui een berichtje schrijven is misschien niet zo’n goed idee. Op mijn vorige post kwamen nogal wat bezorgde reacties, zowel hier als in mijn mailbox. Ik voelde me daar wat schuldig over, want ik ben niet depressief. Ik zit gewoon met een grote zorg en af en toe is dat best zwaar. Ik krijg ook steun in mijn omgeving, heb heel wat mensen rond me bij wie ik terecht kan, die luisteren en me troosten en helpen en met wie ik me kan ontspannen, en dat is fijn. Heel fijn. Ik heb de bezorgde medebloggers/blogvolgers proberen gerust te stellen in een mailtje. En ik hoop dat dit berichtje ook de andere lezers geruststelt.

Zou ik deze keer winnen?

Veel berichtjes verschijnen hier niet meer. En blogs lezen doe ik ook bijna niet meer. Niet uit gebrek aan interesse, maar uit tijdsgebrek. Gelukkig ga ik af en toe toch nog eens hier en daar kijken en zo kan ik op de valreep nog mijn kans wagen bij dit weggeeffeest.

Herfst

We hebben gisteren hard gewerkt. In de tuin.

• moestuintjes onkruidvrij gemaakt
• enkele eenzame uien en worteltjes geoogst (er staat nog selder en bladpeterselie voor de liefhebbers, er hangen nog vijf halfrode aardbeien (?) aan het enige aardbeienplantje en we hebben nog wat rozemarijn)
• composthoop omgedraaid
• compost over de moestuintjes gestrooid
• kruiwagens vol onkruid uit de borders getrokken
• bladeren bij elkaar gerijfd
• appels geoogst

Onze eerste appeloogst

Voor een eerste oogst van een leiboom ziet dat er toch niet slecht uit, hè.
Om kwart na 4 hadden we het gevoel dat het half 6 was en zijn we ermee gestopt.

We hebben de dag afgesloten met de prachtige film Brothers (of Brodre, want het is een Deense film). Naar kijken als u ooit de kans krijgt. Het was lang geleden dat ik nog zo’n mooie film had gezien.

En intussen smulden we van een heerlijk stukje perencrumble. Een simpel recept (crumble is eigenlijk altijd simpel). 4 peren in stukjes snijden, stukjes chocolade (100 g) erover, bedekken met de crumble van 125 g boter, 100 g rietsuiker, 75 g bloem en 75 g amandelpoeder. De oven in, 200 °C, 10 min met deksel en 25 minuten zonder, en lauwwarm opeten. Omdat we tot nu toe nog geen onverwacht bezoek hebben kregen om stukken aan te voeren,  hebben manlief en ik de crumble helemaal zelf opgegeten. Of toch bijna. Dit stukje schiet nog over. Het ziet er niet (meer) zo smakelijk uit, maar het is wel superlekker.

Peren- en chocoladecrumble

Paswoord

Het vorige berichtje zit (voorlopig) achter een paswoord verstopt. Wie nieuwsgierig is, mag gerust een reactie achterlaten. Dan mail ik u het paswoord door.

Update: zoals u merkt, hebt u geen paswoord meer nodig voor het vorige berichtje.

Solidariteit

Ik las dit. En moest denken aan dochterlief die enkele dagen geleden maar niet ging slapen. Manlief ging haar aanporren en zag dat ze haar spaarpot leeg aan het maken was. Voor Pakistan. Ze had op Karrewiet gezien wat een ellende het daar was, in Pakistan. En ze wou haar bijdrage storten. 14 euro en nog wat.
Als u dat bedrag nu ook eens zou storten? Of nee, stort meteen 30 euro. U krijgt een fiscaal attest en betaalt eigenlijk zoveel als mijn dochter. Dat moet toch kunnen? Vooruit, gewoon doen.

Koekjes – 17 maart

Mijn geheugen is een zeef. Om één of andere reden bakten we op 17 maart geen koekjes. Ik weet echt niet meer waarom niet. De kinderen hadden een vrije dag. Ik ben laat opgestaan. Eén van de kinderen moest naar een verjaardagsfeestje, geloof ik. Een andere kind ging ergens spelen, denk ik. Nummer drie eveneens. En dan moesten manlief en ik naar een winkel, terwijl kind vier even thuis bleef, maar natuurlijk niet alleen koekjes mocht bakken. Geen koekjes dus, maar het goed te maken heb ik ‘s avonds snel een petit-beurretaart gemaakt. Officieel boterroomkoek genoemd.

Ingrediënten:

• evenveel boter (échte boter) als bloemsuiker (100 + 100 g)
• melk
• ongeveer 250 g petit-beurrekoekjes

Meng de boter en de suiker tot een romige massa. Leg 9 koekjes (3 x 3) op een plaat. Breng daarop een laag boterroom aan. Dompel dan 9 koekjes in melk. Pas op! De koekjes niet te lang in de melk laten, want dan worden ze wak en kan je de boterroom niet meer goed uitstrijken. De koekjes op de boterroom leggen. Dan weer een laag boterroom op de koekjes strijken. Koekjes in melk dompelen en op de boterroom leggen. Een laag boterroom aanbrengen enzovoort tot de koekjes op zijn. Eindigen met een laag boterroom. Ook wat boterroom op de zijkanten smeren. Bovenop de taart strooi ik koekjeskruimels of hagelslag. De taart in de koelkast laten opstijven. Héérlijk!