h1

Vrouwen op de barricades

5 mei 2015

Pfft, daar gaan we weer, dacht ik toen ik vandaag dit artikel las. Vrouwen die in de verdediging schieten. De combinatie werk en gezin, het glazen plafond en quota voor vrouwen hebben we al gehad. Nu kunnen we heftige discussies gaan voeren over onze rechten na een bevalling.

Ik ben zelf vier keer bevallen, de tweede keer poliklinisch, de andere keren met het standaardverblijf van 5 dagen in het ziekenhuis. Was dat 5-daagse verblijf nodig? Nee. De zorgen die ik in het ziekenhuis kreeg, had ik ook van een goede kraamverzorgster aan huis kunnen krijgen. De borstvoeding verliep telkens vlot, ik voelde me fit, had geen last van de hechtingen na de knip (heeft trouwens te maken met de manier waarop een gynaecoloog een knip hecht, maar dit terzijde) en had rustige baby’s, op de eerste standaard huildag na. Ik vond het comfortabel om na bevalling 3 en 4 enkele dagen rust te krijgen. Thuis liepen immers 2 / 3 kleine kinderen rond. Maar medisch gezien was het niet nodig dat ik in het ziekenhuis bleef. Ik had net zo goed op hotel kunnen uitrusten. En ja, ik heb ook kwaaltjes gehad achteraf, maar niets dat niet met een telefoontje of een kort ambulant advies kon worden opgelost.

Ik denk dat mijn verhaal niet uniek is. Ik denk dat er nog vrouwen zijn die zich fit en goed voelen na een bevalling, die genoeg hebben aan kraamzorg aan huis (heb ik gekregen na mijn poliklinische bevalling). Waarom is het nu weer nodig om op de barricades klimmen omdat Maggie De Block nog maar opwerpt dat we hier in België wel erg lang opgenomen blijven na een bevalling en zich afvraagt of dat niet korter kan? Of is dat is een verworven recht, een 5-daags verblijf op de kraamafdeling, net zoals het stemrecht voor vrouwen? Als dat verblijf korter kan in veel Europese landen, waarom dan niet bij ons? Kraamzorg bestaat al, wie zegt dat dit niet kan worden uitgebreid? Natuurlijk zal een langer verblijf soms wél noodzakelijk zijn en ik twijfel er geen seconde aan dat dit ook in de toekomst nog zal kunnen. Maar als ik de reacties lees op de plannen van Maggie De Block, lijkt het wel alsof het vaker wel dan niet nodig is om lang in het ziekenhuis te blijven… Misschien is er dan wel iets mis met ons idee over de kraamperiode.
Want, als ik even stout mag zijn: moet je per se in een ziekenhuis blijven bij deze klachten, die Cathérine Ongenae in haar artikel beschrijft: “er getormenteerd uitzien, een gezicht vol bloeduitstortingen, niet op de benen kunnen staan, niet kunnen zitten, op zetpillen leven, flauwvallen omdat het toiletbezoek zo pijnlijk is, niet in de schoenen geraken, knieën van pudding, kleren die niet lekker zitten, hormonenbalans net gekeerd” of kan je dat thuis, mits hulp, ook wel overleven? Toen ik, jaren geleden, de échte griep had tijdens mijn derde zwangerschap, mijn kinderen niet kon optillen van de spierpijn, rilde, niet op mijn benen kon staan, bij elke hoestbui dood leek te gaan, geen enkele pijnvrije houding kon vinden, op pijnstillers leefde en me echt rotslecht voelde, was ik ook gewoon thuis en niet in een ziekenhuis, zoals de meeste mensen die een griep doormaken. Zou je dan na een lastige bevalling en tijdens een moeizame kraamperiode ook niet thuis kunnen herstellen en je weg leren vinden, mits hulp en goede informatie?

 

h1

Gedachten

22 april 2015
  • Eventjes snel de post uithalen.
  • Jammer, geen post.
  • Die takken moet ik toch eens opvegen.
  • Kijk, ik zie mezelf in de deur!
  • Goh, dat kleedje is toch korter uit dan ik dacht, maar het gaat.
  • Dat had ik gisteren beter aangehouden om naar de winkel te gaan. Dan was het contrast met L. (die er altijd uitziet of ze net van een make-over met Jani komt, nvdr.) niet zo groot geweest.
  • Heb ik nog tijd om naar het toilet te gaan? Ja.
  • Ik ga ze toch nog eens moeten zeggen dat ze niets meer op de trap mogen leggen.
  • Die vuile vlek moet ik toch echt eens afwassen.
  • Snel de ramen openzetten. Waarom doen ze dat niet zelf?
  • Wat een varkensstallen hier! Moet ik daar nu echt weer over beginnen te zagen? Of pak ik gewoon een borstel en veeg ik alles wat op de grond ligt op een hoop?
  • Dat afgebroken stukje moeten we toch kunnen camoufleren.
  • Oh, mijn Helleborussen staan toch mooi dit jaar!
  • Waar blijft die nu?
  • Heb ik nog tijd om een stukje te bloggen? Nee, beter andere dingen doen.
  • Verdorie, hier liggen ook dingen op de grond. Zo kan ik weinig zeggen van hun spullen op de grond.
  • Oh nee, ik moet die mail van tante G. nog beantwoorden. Helemaal vergeten!
  • Voorzichtig stappen met die hakken op het parket. Beter schoenen uitdoen.
  • Hoh, telefoon! Daar heb ik nu geen zin in.
  • Toch lastig om mensen zo te moeten afwimpelen.
  • Oh nee, ik moet nog regelen dat iemand dat geld vrijdag heeft.
  • Pfft, waarom hebben we toch donkere tegels gekozen? Al dat stof…
  • Straks de skikleding opbergen, ziet er droog genoeg uit.
  • Of moet ik die eerst impregneren met een of ander waterafstotend product?
  • Nee, ik heb geen waterafstotend product en tegen dat ik dat ben gaan halen, zijn we weer weken verder en intussen blijven die spullen in de weg liggen.
  • Verder bloggen.
  • Zijn ze nu weer aan het zagen buiten? Vervelend geluid.
  • Ze zal wel niet meer komen. ‘t Is al veel te laat.
  • Eigenlijk kan ik de afwasmachine nog verder leegmaken. Nee, geen zin.
  • Piano oefenen?
  • Zou ik niet stoppen met piano? Ik oefen toch veel te weinig.
  • Wat doet dat elastiekje hier? Even oprapen.
  • Goh, hier ligt ook al zoveel stof.
  • Oef, het zagen is gestopt.
  • Ik ga thee zetten.

Af en toe wil ik een off-knop, voor heel eventjes maar.

h1

Van een smartphone naar gezond verstand

21 april 2015

Zoonlief, 2e middelbaar, krijgt een brief mee over een schooluitstap:

Wat brengen de leerlingen mee? 
– een smartphone (nodig voor sommige opdrachten)

Huh? Daar schrok ik toch van, dat een school ervan uitgaat dat de leerlingen een smartphone hebben. Mijn zoon antwoordde dat in elk groepje wel kinderen zitten die een smartphone hebben, dus dat het geen probleem zou zijn. Ik maak me meer zorgen om het beeld dat een school zo creëert bij ouders: geef je kind maar een smartphone, want dat hebben ze nodig. Een smartphone blijft toch een duur ding, dat niet iedereen wil en/of kan kopen voor een 13- of 14-jarige. Kunnen die opdrachten niet op een andere manier worden gegeven?

Het woord smartphone doet me trouwens denken aan een interessante column van een kinderpsychiater die ik onlangs las. Het ging over gezond verstand.
Blijkbaar heeft onderzoek uitgewezen dat kinderen meer bewegen op gras dan op beton. De kinderpsychiater schreef dat je volgens haar alleen maar je gezond verstand moet gebruiken om tot dezelfde conclusies te komen als die wetenschappers. Ze vroeg zich af of er meer van dergelijke evidente zaken onderzocht worden. Bijvoorbeeld: wordt er meer gepraat aan tafel als de televisie niet aan staat? En wat verder schreef ze: “Gebruiken kinderen meer fantasie wanneer je hen kartonnen dozen geeft in plaats van een tablet? Daar zou de slotsom kunnen zijn dat dozen omgetoverd worden tot een huis, raket, trein of winkeltje… wat ik niet zie gebeuren met een tablet.” Ze vroeg zich af of we ons gezond verstand te weinig inzetten, of we dit afgeleerd hebben.
Goeie vraag. Ik denk dat ik zonder onderzoek wel een antwoord kan bedenken.

h1

In de keuken

28 februari 2015

Tweede uitdaging in de boostyourpositivity-actie: inspireren met (nieuwe) gerechten. Lees hier maar hoe Oon dat formuleert, die kan dat beter dan ik. Kadert in het thema van week 2: energy and positivity. Hm. Ik betwijfel of ik daar een interessante blogpost aan kan wijden, maar laten we het proberen.

‘s Avonds samen aan tafel zitten vind ik de max. Een heel belangrijk moment hier, waarop we toch even (wij zijn nogal snelle eters) samen zijn en er meer dan alleen maar eten op tafel komt: verhalen, afspraken, vragen, preken, ruzie, klaagzangen,… alles passeert hier de revue. Laat ik me voor deze uitdaging beperken tot het eten.
Wat schaft de pot hier? Veel rijst, veel pasta, minder aardappelen, niet te veel vlees, zelden vis (eet ik zelf niet graag, bovendien word ik lichtjes misselijk van de geur alleen al). Bijna altijd vers. Ik ben geen fan van kant-en-klare maaltijden. Hier geen Come a casa, maar homemade lasagne. Zelf pizza maken en pas in uiterste nood Dr. Oetker. Geen vol-au-vent van de slager, maar eigen bereide. Snelklaargerechten zoals rijst en kip met currysaus of macaroni met kaas en hesp als we weinig tijd of inspiratie hebben. Receptjes uit één van de talloze kookboeken die ik in de loop der jaren heb aangeschaft als ik niet gehaast ben. Bij voorkeur niet speciaal doen, want de kinderen zijn érg conservatieve eters en meestal roept er al eentje bij voorbaat: “Eih, wat is dat?” En de moeilijke woensdag (iedereen van hot naar her) is spaghettidag. Saus blijft de hele avond sudderen tot alle duiven gevallen zijn en iedereen heeft kunnen eten. Vrijdag regelmatig frietjesdag als mama moe is na een lange werkweek en geen zin heeft om te koken.
In mijn betere blogjaren ben ik ooit met een spin-off van deze blog begonnen, toen zij en ik in een legendarische strijd verwikkeld waren om het kookboek te winnen bij Anna. Weet u nog? Ah, dat waren nog eens tijden…

h1

En toen was er tijd voor ontspanning

28 februari 2015

De vierde en laatste uitdaging bij Boostyourpositivity. Thema: destress. Oon vraagt naar onze ultieme ontspanning.

Lezen. Een rustig televisie-avondje. En op tijd gaan slapen. Laat ik dat nu maar meteen gaan doen.

h1

Het draait

28 februari 2015

De derde uitdaging bij Boostyourpositivity: deel je shortcuts waarmee je de boel draaiende houdt. Alle bordjes in de lucht houdt. Zo stelt Lilith het:

Hoe zorg jij ervoor dat alles blijft bollen? Heb jij trucjes die ervoor zorgen dat je nooit te laat komt, dat je ondanks je drukke leven toch twee keer per week in de fitness opduikt, dat jij altijd iets op tafel kunt toveren als er onverwacht vrienden langskomen, of een ander talent waarvan mensen denken: hoe doet die dat toch?

Deel je kennis met ons, stervelingen die er misschien minder goed in slagen om bepaalde zaken gebolwerkt te krijgen. Voor deze uitdaging ben ik op zoek naar jouw shortcuts, je lifehacks, de kleine dingen die jij jezelf eigen hebt gemaakt om dagelijkse taken en beslommeringen net iets vlotter te laten lopen. Denk culi, maar net zo goed dagelijkse organisatie, opvoedingstips of financiële planning. Misschien ben jij heel goed in vechtende kindertjes uit elkaar halen, of heb je de ultieme tip om weessokken de baas te blijven. Maakt niet uit wat het is, zolang we er maar iets uit kunnen leren.

Goh, hoe doe ik dat: bijna voltijds werken, een hoop onbetaald werk erbij doen, een gezin managen dat bestaat uit 4 kinderen, een voor zijn werk regelmatig rondreizende man, 2 honden en een kat en toch op tijd en stond ontspannen?
Een paar foto’s van huis en tuin zouden veel duidelijk maken. Huis en tuin zijn hier namelijk nooit in orde. N.O.O.I.T. Want daar liggen mijn prioriteiten niet. Ik ruim te weinig op, ik kuis te weinig, ik laat het onkruid te lang welig tieren, ik was mijn auto te weinig (het groene mosrandje aan de ruitjes is intussen standaard), ik maak de bedden nooit op, mijn kasten kan je niet zonder risico opentrekken. Ik krijg daar commentaar op, ja, rechtstreeks of onrechtstreeks, maar dat deert me weinig.
First things first. En dat zijn man en kinderen en ikzelf. In wisselende volgorde.
Dus ga ik op tijd en stond weg met manlief. Voor een avondje uit of een tripje naar het buitenland.
Ik sport, niet omdat ik dat zo graag doe, maar om in conditie te blijven. Een gezonde geest in een gezond lichaam, weet u wel. Ik probeer op tijd te gaan slapen, al moet ik toegeven dat het me jaren gekost heeft om toe te geven dat er véél winst zit in meer slaap. En neem me zeker mijn leesvoer niet af. Dat overleef ik niet.
Het heeft wat tijd en moeite gekost, maar na veel zoeken en veranderen en aanpassen zit ik nu in een goed werkritme: mijn eigen baas zijn, thuis werken, in principe alleen tijdens de schooluren. Geen files voor mij. En het avondwerk heb ik een paar maanden geleden eindelijk afgeschaft.
Een weekmenu helpt, boodschappen goed plannen ook, en de kinderen zijn plantrekkers. Wij ook trouwens. Het draait dus wel. Soms wel eens vierkant, maar kom, met relativeren schiet je al een heel eind op.

h1

Liefste x,

28 februari 2015

Schrijf een brief aan je 16-jarige zelf, was een eerste uitdaging in het boostyourpositivity-project dat deze maand in blogland loopt. Het idee bleef in mijn hoofd spelen, maar de drukte maakte het mijn intussen 44-jarige zelf moeilijk om in alle rust een stukje neer te pennen. Laten we op de valreep toch maar een poging wagen…

Liefste x, dat is de aanspreektitel die je al jaren gebruikt in de talloze brieven die je schrijft. Nu gebruik ik hem om me tot jou te richten. Veelzeggend, want als er één ding is waar je als 16-jarige al een grote behoefte aan hebt, is het ‘lief’ gevonden te worden. En later aan iemands ‘liefste’ te zijn.

Je hebt het enkele jaren geleden al te horen gekregen: “Jij zal nog vaak met je hoofd tegen de muur lopen”, en de persoon die dat tegen je zei, zal gelijk krijgen. Je zal inderdaad nog vaak met je hoofd tegen de muur lopen.
Je kritische zin, je overontwikkelde rechtvaardigheidsgevoel en je grote gevoeligheid zullen het je niet gemakkelijk maken, dat weet je nu al. Je hebt op deze jonge leeftijd al ervaren hoe diep het dal kan zijn en je zal nog een paar keer serieus tegen de grond gaan. Maar wees gerust, je zult leren om met je kwetsbare ziel om te gaan, je zult groeien en sterk worden en je evenwicht vinden.

Enkele van je opvattingen zul je moeten bijstellen. Onder andere het beperkte beeld van relaties en liefde dat je nu nog blindelings overneemt van mensen van wie je nu nog denkt dat zij het kunnen weten. Jammer, maar je zal met scha en schande moeten ondervinden dat het niet klopt. En het zal jaren duren eer je er een bredere, ruimere en werkbaardere kijk op krijgt. Dat zal je heel veel pijn en verdriet kosten, maar ook die levensles zal je wijzer en sterker maken. En uiteindelijk zal je je geluk in de liefde vinden. Eén goede raad: ga voor wie je wilt zijn en niet voor wie anderen je aanpraten dat je bent.
Je zal ook leren dat vriendschappen niet allemaal voor het leven zijn. Vriendschappen die nu zo ontzettend veel voor je betekenen. Urenlang praten met vriendinnen, dat is nu één van je hoofdbezigheden. Vriendschap zal altijd waardevol voor je blijven en diepe gesprekken voeren zal je blijven doen, maar je zal ondervinden dat sommige mensen helaas toch uit je leven verdwijnen, hoe jammer je dat ook zal vinden. Je zal merken dat het veel tijd en energie en wilskracht vergt om vriendschappen in stand te houden. Je zal teleurstellingen oplopen, mensen zullen je vaak ontgoochelen. Je zal je hoge verwachtingen naar mensen toe moeten bijstellen en dan red je het wel. Misschien geen fijne boodschap, maar minder verwachten zal je kwetsbare, gevoelige ziel beschermen.
Leren berusten, het zal waarschijnlijk een levenslang leerproces voor je worden, jij, die altijd snakt naar meer. En meer. En meer. En beter. Nu voel je je nog beknot en begrensd, maar wees gerust, met de jaren zal je vrijheid steeds groter worden en zal je steeds beter het leven kunnen leiden dat je wilt leiden. Je zal leren om de diepe dalen te vermijden en de scherpe kantjes van het leven te aanvaarden, terwijl je naar de zon reikt. Wees daarbij mild. Voor anderen én voor jezelf.

Je weet als 16-jarige eigenlijk al behoorlijk goed wat je wilt, maar je zal geduld moeten hebben. Het zal nog bloed, zweet en tranen (vooral dat laatste soms) kosten voor je bereikt wat je nu hebt: een fantastische man, zalige kinderen, een fijne job waar je goed in bent en rust in jezelf. Probeer geduld te hebben en vergeet niet te genieten van de dag die er is.

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 40 andere volgers