h1

In de keuken

28 februari 2015

Tweede uitdaging in de boostyourpositivity-actie: inspireren met (nieuwe) gerechten. Lees hier maar hoe Oon dat formuleert, die kan dat beter dan ik. Kadert in het thema van week 2: energy and positivity. Hm. Ik betwijfel of ik daar een interessante blogpost aan kan wijden, maar laten we het proberen.

‘s Avonds samen aan tafel zitten vind ik de max. Een heel belangrijk moment hier, waarop we toch even (wij zijn nogal snelle eters) samen zijn en er meer dan alleen maar eten op tafel komt: verhalen, afspraken, vragen, preken, ruzie, klaagzangen,… alles passeert hier de revue. Laat ik me voor deze uitdaging beperken tot het eten.
Wat schaft de pot hier? Veel rijst, veel pasta, minder aardappelen, niet te veel vlees, zelden vis (eet ik zelf niet graag, bovendien word ik lichtjes misselijk van de geur alleen al). Bijna altijd vers. Ik ben geen fan van kant-en-klare maaltijden. Hier geen Come a casa, maar homemade lasagne. Zelf pizza maken en pas in uiterste nood Dr. Oetker. Geen vol-au-vent van de slager, maar eigen bereide. Snelklaargerechten zoals rijst en kip met currysaus of macaroni met kaas en hesp als we weinig tijd of inspiratie hebben. Receptjes uit één van de talloze kookboeken die ik in de loop der jaren heb aangeschaft als ik niet gehaast ben. Bij voorkeur niet speciaal doen, want de kinderen zijn érg conservatieve eters en meestal roept er al eentje bij voorbaat: “Eih, wat is dat?” En de moeilijke woensdag (iedereen van hot naar her) is spaghettidag. Saus blijft de hele avond sudderen tot alle duiven gevallen zijn en iedereen heeft kunnen eten. Vrijdag regelmatig frietjesdag als mama moe is na een lange werkweek en geen zin heeft om te koken.
In mijn betere blogjaren ben ik ooit met een spin-off van deze blog begonnen, toen zij en ik in een legendarische strijd verwikkeld waren om het kookboek te winnen bij Anna. Weet u nog? Ah, dat waren nog eens tijden…

h1

En toen was er tijd voor ontspanning

28 februari 2015

De vierde en laatste uitdaging bij Boostyourpositivity. Thema: destress. Oon vraagt naar onze ultieme ontspanning.

Lezen. Een rustig televisie-avondje. En op tijd gaan slapen. Laat ik dat nu maar meteen gaan doen.

h1

Het draait

28 februari 2015

De derde uitdaging bij Boostyourpositivity: deel je shortcuts waarmee je de boel draaiende houdt. Alle bordjes in de lucht houdt. Zo stelt Lilith het:

Hoe zorg jij ervoor dat alles blijft bollen? Heb jij trucjes die ervoor zorgen dat je nooit te laat komt, dat je ondanks je drukke leven toch twee keer per week in de fitness opduikt, dat jij altijd iets op tafel kunt toveren als er onverwacht vrienden langskomen, of een ander talent waarvan mensen denken: hoe doet die dat toch?

Deel je kennis met ons, stervelingen die er misschien minder goed in slagen om bepaalde zaken gebolwerkt te krijgen. Voor deze uitdaging ben ik op zoek naar jouw shortcuts, je lifehacks, de kleine dingen die jij jezelf eigen hebt gemaakt om dagelijkse taken en beslommeringen net iets vlotter te laten lopen. Denk culi, maar net zo goed dagelijkse organisatie, opvoedingstips of financiële planning. Misschien ben jij heel goed in vechtende kindertjes uit elkaar halen, of heb je de ultieme tip om weessokken de baas te blijven. Maakt niet uit wat het is, zolang we er maar iets uit kunnen leren.

Goh, hoe doe ik dat: bijna voltijds werken, een hoop onbetaald werk erbij doen, een gezin managen dat bestaat uit 4 kinderen, een voor zijn werk regelmatig rondreizende man, 2 honden en een kat en toch op tijd en stond ontspannen?
Een paar foto’s van huis en tuin zouden veel duidelijk maken. Huis en tuin zijn hier namelijk nooit in orde. N.O.O.I.T. Want daar liggen mijn prioriteiten niet. Ik ruim te weinig op, ik kuis te weinig, ik laat het onkruid te lang welig tieren, ik was mijn auto te weinig (het groene mosrandje aan de ruitjes is intussen standaard), ik maak de bedden nooit op, mijn kasten kan je niet zonder risico opentrekken. Ik krijg daar commentaar op, ja, rechtstreeks of onrechtstreeks, maar dat deert me weinig.
First things first. En dat zijn man en kinderen en ikzelf. In wisselende volgorde.
Dus ga ik op tijd en stond weg met manlief. Voor een avondje uit of een tripje naar het buitenland.
Ik sport, niet omdat ik dat zo graag doe, maar om in conditie te blijven. Een gezonde geest in een gezond lichaam, weet u wel. Ik probeer op tijd te gaan slapen, al moet ik toegeven dat het me jaren gekost heeft om toe te geven dat er véél winst zit in meer slaap. En neem me zeker mijn leesvoer niet af. Dat overleef ik niet.
Het heeft wat tijd en moeite gekost, maar na veel zoeken en veranderen en aanpassen zit ik nu in een goed werkritme: mijn eigen baas zijn, thuis werken, in principe alleen tijdens de schooluren. Geen files voor mij. En het avondwerk heb ik een paar maanden geleden eindelijk afgeschaft.
Een weekmenu helpt, boodschappen goed plannen ook, en de kinderen zijn plantrekkers. Wij ook trouwens. Het draait dus wel. Soms wel eens vierkant, maar kom, met relativeren schiet je al een heel eind op.

h1

Liefste x,

28 februari 2015

Schrijf een brief aan je 16-jarige zelf, was een eerste uitdaging in het boostyourpositivity-project dat deze maand in blogland loopt. Het idee bleef in mijn hoofd spelen, maar de drukte maakte het mijn intussen 44-jarige zelf moeilijk om in alle rust een stukje neer te pennen. Laten we op de valreep toch maar een poging wagen…

Liefste x, dat is de aanspreektitel die je al jaren gebruikt in de talloze brieven die je schrijft. Nu gebruik ik hem om me tot jou te richten. Veelzeggend, want als er één ding is waar je als 16-jarige al een grote behoefte aan hebt, is het ‘lief’ gevonden te worden. En later aan iemands ‘liefste’ te zijn.

Je hebt het enkele jaren geleden al te horen gekregen: “Jij zal nog vaak met je hoofd tegen de muur lopen”, en de persoon die dat tegen je zei, zal gelijk krijgen. Je zal inderdaad nog vaak met je hoofd tegen de muur lopen.
Je kritische zin, je overontwikkelde rechtvaardigheidsgevoel en je grote gevoeligheid zullen het je niet gemakkelijk maken, dat weet je nu al. Je hebt op deze jonge leeftijd al ervaren hoe diep het dal kan zijn en je zal nog een paar keer serieus tegen de grond gaan. Maar wees gerust, je zult leren om met je kwetsbare ziel om te gaan, je zult groeien en sterk worden en je evenwicht vinden.

Enkele van je opvattingen zul je moeten bijstellen. Onder andere het beperkte beeld van relaties en liefde dat je nu nog blindelings overneemt van mensen van wie je nu nog denkt dat zij het kunnen weten. Jammer, maar je zal met scha en schande moeten ondervinden dat het niet klopt. En het zal jaren duren eer je er een bredere, ruimere en werkbaardere kijk op krijgt. Dat zal je heel veel pijn en verdriet kosten, maar ook die levensles zal je wijzer en sterker maken. En uiteindelijk zal je je geluk in de liefde vinden. Eén goede raad: ga voor wie je wilt zijn en niet voor wie anderen je aanpraten dat je bent.
Je zal ook leren dat vriendschappen niet allemaal voor het leven zijn. Vriendschappen die nu zo ontzettend veel voor je betekenen. Urenlang praten met vriendinnen, dat is nu één van je hoofdbezigheden. Vriendschap zal altijd waardevol voor je blijven en diepe gesprekken voeren zal je blijven doen, maar je zal ondervinden dat sommige mensen helaas toch uit je leven verdwijnen, hoe jammer je dat ook zal vinden. Je zal merken dat het veel tijd en energie en wilskracht vergt om vriendschappen in stand te houden. Je zal teleurstellingen oplopen, mensen zullen je vaak ontgoochelen. Je zal je hoge verwachtingen naar mensen toe moeten bijstellen en dan red je het wel. Misschien geen fijne boodschap, maar minder verwachten zal je kwetsbare, gevoelige ziel beschermen.
Leren berusten, het zal waarschijnlijk een levenslang leerproces voor je worden, jij, die altijd snakt naar meer. En meer. En meer. En beter. Nu voel je je nog beknot en begrensd, maar wees gerust, met de jaren zal je vrijheid steeds groter worden en zal je steeds beter het leven kunnen leiden dat je wilt leiden. Je zal leren om de diepe dalen te vermijden en de scherpe kantjes van het leven te aanvaarden, terwijl je naar de zon reikt. Wees daarbij mild. Voor anderen én voor jezelf.

Je weet als 16-jarige eigenlijk al behoorlijk goed wat je wilt, maar je zal geduld moeten hebben. Het zal nog bloed, zweet en tranen (vooral dat laatste soms) kosten voor je bereikt wat je nu hebt: een fantastische man, zalige kinderen, een fijne job waar je goed in bent en rust in jezelf. Probeer geduld te hebben en vergeet niet te genieten van de dag die er is.

h1

Een bijzonder trotse moeder

21 januari 2015

De oudste zoon is geselecteerd voor een evenement op school waarbij de kandidaten worden gekozen op basis van hun sportieve capaciteiten, maar ook hun gedrag: correct, stipt, beleefd zijn, dat soort dingen. Mijn moederhart barstte van trots. Hij begrijpt dat niet zo goed, vindt het niet meer dan normaal dat hij zich ingezet heeft, want hij sport heel graag. Dat zijn vrienden ook graag sporten en daar goed in zijn, maar de meeste niet geselecteerd zijn, zegt mij dat gedrag doorslaggevend is geweest bij de selectie. Vandaar dat ik zo trots ben. Goed zijn in iets, daar heb je geen verdienste aan, maar je gedrag, dat gaat om keuzes maken, telkens opnieuw. En het is heel fijn om te merken dat hij de juiste keuzes maakt.

h1

Beroepskeuze

19 januari 2015

“Eigenlijk,” zei de oudste zoon, “zou ik later wel eens detective willen zijn.”
“Omdat ge in de sneeuw wilt liggen, ofwa?” zei de jongste dochter.
Ze kijken duidelijk te veel televisie, die kinderen van ons.

h1

Dromen en fantaseren

14 januari 2015

Ik ben dol op Becky Bloomwood! Kent u Becky? Koopverslaafde, lieve Becky, die iedereen wil helpen, maar soms zo meegesleept wordt in haar koopzucht en haar verlangen naar roem en bekendheid dat ze zich serieus in nesten werkt. Van de Shopaholic-reeks van Sophie Kinsella. Echte chicklit, maar wel heel leuk geschreven. En het komt ook altijd goed. Natuurlijk.
Ik kijk met lichtelijk afgrijzen naar de koopuitspattingen van Becky. Ik voel me al dagen schuldig als ik 2 paar schoenen koop omdat ik niet kan kiezen of als ik met een in mijn ogen te volle zak kleding uit een winkel naar buiten stap, laat staan wat ik zou moeten doorstaan als ik zoals Becky ongeveer continu geld zou uitgeven aan kleding, accessoires, spulletjes voor huis, tuin, kind.
Maar de fantasieën waaraan ze zich telkens overgeeft als ze met iets nieuws in contact komt of als een gedachte haar te binnen schiet, dàt herken ik wel. Ze borduurt dan door op het onderwerp in kwestie dat vanzelf een eigen leven begint te leiden in haar gedachten. Ik doe dat ook regelmatig. Als ik een sjaal brei met alpacawol begin ik al te fantaseren over het kweken van alpaca’s. Ik zie mezelf al in een wei vol alpaca’s, bezig hun wol af te scheren. Toen ik kinderen kreeg, fantaseerde ik een eind weg over een gezellige lange houten tafel waaraan iedereen aanschuift, altijd wel iets dat recht uit de oven komt, altijd eten genoeg voor iedereen, huisdieren aan onze voeten. Als ik iets lees of hoor over moestuinieren, eten we in mijn gedachten alleen nog maar groenten van eigen kweek. In de realiteit komt daar zelden iets van. Mijn stranddouche met zijsproeiers waaruit zonnecrème komt om kinderen in te smeren, is er nog altijd niet. Ik zie het voor me, hoor: kind op een ronddraaiend platformpje, toertje laten draaien terwijl de zonnecrème uit de sproeikoppen op het kinderlijfje wordt verstoven en hup, op 5 tellen kind beschermd tegen de zon. De uitwerking in praktijk, dat is een ander paar mouwen.

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 38 andere volgers