h1

24 januari 2009

Ik lees op heel wat blogs een bericht over het drama in Dendermonde. Ik lees artikels in de krant, kijk naar journaals op televisie. Ik zie en lees hoe mensen proberen om hun emoties te verwoorden, hoe ze proberen te bevatten wat er gebeurd is. Nochtans zijn er geen woorden voor dit drama en kan geen mens bevatten wat daar gebeurd is. Ik ook niet. Een zoveelste onbegrijpelijk drama.

Deze week zag ik de reportage op Koppen over oorlogskinderen. En ik was blij dat ons gezin dat nooit heeft moeten meemaken.
Deze week las ik in ‘De vliegeraar’ over Afghanistan en ik was blij dat niemand in ons gezin de gruwelen die daarin worden beschreven ooit heeft moeten meemaken.
Deze week hoorde ik het verhaal van een vluchteling uit Darfour. En ik was blij dat ons gezin oorlog alleen van in de krant en van op televisie kent.
Als ik eten op tafel neerzet, dwalen mijn gedachten wel eens af naar kinderen die honger lijden, die voor adoptie worden ‘weggegeven’ door hun ouders om meer kansen te krijgen, die moeten bedelen of stelen of zich prostitueren om te overleven. En dan ben ik blij dat mijn kinderen op een andere plaats geboren zijn.

Zoveel drama’s op aarde. Zoveel ellende in de wereld. Meestal ver weg. Veilig ver weg. Bijna geruststellend ver weg.
En nu, dichtbij. Heel dichtbij. Beangstigend dichtbij. De tijd staat even stil.

Advertenties

3 reacties

  1. Ik kan alleen maar instemmend ja knikken…


  2. Heel treffend verwoord. Bij ongeveer net dezelfde dingen heb ik onszelf gelukkig geprijsd dat we hier wonen en niet in een ander werelddeel. Maar ook hier kunnen gruwelijke dingen gebeuren.

    Ik blijf het moeilijk hebben om te geloven wat er gebeurd is, het is zo onwerkelijk. Wat moet het voor de ouders in kwestie dan wel niet zijn. Kom je zoiets ooit te boven? Indien ja, hoe in godsnaam?


  3. Ik denk niet dat je zoiets ooit echt te boven komt. Mensen die een kind verliezen, op welke manier dan ook, leren daar in het beste geval mee leven, denk ik. Zo goed en zo kwaad als het kan. En bij sommigen lukt dat wat beter dan bij anderen. Maar een kind verliezen zet een litteken op je ziel dat nooit meer weggaat.



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: