h1

Het politieke schouwspel

11 maart 2009

Vroeger volgden wij ‘de politiek’ op de voet. Als de verkiezingen naderden, keken we naar alle debatten, lazen we de krant, wogen we de programma’s van de verschillende partijen tegenover elkaar af. Langzaamaan is die interesse weggeëbd. Waarom?

De media speelt daar zeker een rol in. Interviews moeten snelle, snedige antwoorden opleveren. De vraag van de interviewer is soms langer dan het antwoord. Denk maar aan Siegfried Bracke. Als de politicus een antwoord geeft, wordt hij zo snel onderbroken dat hij leert om in vijf woorden en bijgevolg dikwijls ongenuanceerd te antwoorden. Er zijn weinig televisie- of radioprogramma’s die politici de kans geven om hun programma duidelijk en uitgebreid toe te lichten. We komen soms meer te weten over de hobby’s en familieleden van politici dan over hun programma. Bovendien worden altijd dezelfde politici opgevoerd. Van meer dan de helft van de parlementsleden kennen we nauwelijks de naam, laat staan dat we weten wat ze in dat parlement uitvoeren.

Wat ons intussen ook duidelijk is geworden, is dat politici op televisie steeds dezelfde boodschap verkondigen. Elke vraag wordt afgeleid naar dat vooraf ingestudeerde antwoord. En journalisten laten dat toe. Toen we nog alle debatten volgden, viel ons dat heel erg op. Na twee debatten konden we voorspellen hoe de antwoorden zouden luiden in de volgende debatten, ongeacht de vraag. Op een of andere manier slaagden de politici er steeds weer in om bij hun stokpaardje en hun goed voorbereide redenering terecht te komen. We hoorden soms bijna letterlijk hetzelfde antwoord in twee verschillende debatten. Dus hoorden we eigenlijk maar een heel klein deel van de partijprogramma’s. Over heel wat onderwerpen werd helemaal niet gesproken.

We volgen de politiek nog op een afstand. De regeringsvorming op federaal niveau was ook nauwelijks te volgen. Wat ik ervan zag en hoorde, sloeg me met verstomming. Het ging om de vorming van een federale regering en we hoorden de Waalse onderhandelaars alleen maar praten over de Waalse belangen en de Vlaamse onderhandelaars over de Vlaamse belangen. Horen politici bij de vorming van een federale regering niet over de Bélgische belangen te praten? Ik vond dat een vreemd schouwspel.

En wat me nog meer van de politiek vervreemdt, zijn de verborgen agenda’s. Die spelen zo sterk mee dat je niet meer weet of een politicus een oprecht of een politiek berekend antwoord geeft. Als Milquet of Onkelinx komen getuigen in de Fortis-commissie, spreken ze dan de volledige waarheid of vertellen ze de waarheid op zo’n manier dat ze Reynders kan beschadigen? Want Reynders, die willen ze eruit.

En dan zwijg ik nog over de blijkbaar niet te onderdrukken kleine kantjes van sommige politici…

Ja, ik was dol op politiek, maar dat is serieus bekoeld. Jammer eigenlijk…

Advertenties

3 reacties

  1. Ik moet je eerlijk zeggen dat het hoe langer hoe meer de ‘ver van mijn bed show’ is, inderdaad spijtig…maar geloofwaardigheid is ver te zoeken en daar heb ik het moeilijk mee.


  2. Een blogger is een lezer van de dagelijkse vreugd, routine, nood en pijn. Het is het jammer dat de politiek van deze moment aan je voorbij gaat.


  3. Gewoon volgen is genoeg voor mij.
    Er dol op zijn is wat hoog gegrepen.



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: