h1

Melancholie

1 april 2009

Vanmorgen zat ik eventjes naar buiten te kijken van achter mijn computer en mijn oog viel op een mannetjesfazant die trots naar zijn wijfje toe stapte. Ik zag de pas geplante grasjes, de zwarte aarde van de perken die nog liggen te wachten op struiken en hagen, het gras dat frisgroen schitterde onder de vroege zonnestralen. En ik werd overvallen door een gevoel van melancholie en tristesse. Waarschijnlijk gevoed door het etentje gisterenavond met drie vriendinnen uit mijn middelbareschooltijd.

Ongeveer om het half jaar gaan we samen eten: K., S., A. en ik. We kennen elkaar intussen meer dan 25 jaar en hebben jarenlang lief en leed gedeeld. Na onze middelbareschooltijd gingen we elk in een andere stad studeren, maar we zagen elkaar nog regelmatig. We vonden een lief (de een al sneller dan de ander), we trouwden, kregen kinderen. We werkten, kochten of bouwden een huis, maakten nieuwe vrienden, bouwden ons leven voort uit. En stilaan zagen we elkaar steeds minder. De grote groep vrienden van de middelbare school (negen mensen + mettertijd steeds meer ‘aanhang’) kwam af en toe nog wel eens samen, maar die gelegenheden werden zeldzamer. Daarom besloten we op een bepaald moment om af en toe eens samen te gaan eten met een kleiner groepje, wij vieren dus. Een datum voor vier mensen vinden leek ons gemakkelijker dan een datum vinden voor een grote groep. Bovendien praat dat gemakkelijker.
En praten doen we. Een hele avond lang. We wisselen nieuwtjes uit over de andere leden van de grotere groep vrienden. (Heb jij N. nog gezien? Wij zijn nog langs geweest bij P. en A.. Ja, hun nieuwe huis is echt de moeite. Enz., enz..) We vertellen over onze kinderen, onze broers en zussen, onze ouders. We hebben het over ons werk, de vakantie, ons huis. We praten wat bij. Best gezellig.
En toch. Als ik na zo’n avondje naar huis rijd, voel ik de melancholie al opkomen. Omdat ik besef dat vroeger voorbij is en nu zo anders is dan vroeger. Hoewel we elkaar nooit helemaal uit het oog zijn verloren, zijn we elkaar onderweg toch een beetje verloren. Van een van de vier ken ik de man nauwelijks. Zij kennen mijn man ook niet goed. De laatste jaren zeggen we elke keer dat we elkaars kinderen niet meer zouden herkennen omdat we die al zo lang niet meer hebben gezien. We hebben een leven los van elkaar opgebouwd. Met een gezin, nieuwe vrienden en een werk- en leefsituatie die de anderen niet echt kennen. We zijn nog de oude K., S., A. en A. en toch zijn we veranderd.
Op zo’n moment besef ik dat niemand me helemaal kent, mijn hele leven kent, vanaf het begin tot nu, vanaf mijn geboorte tot nu. Een vreemd besef. Melancholie en een beetje tristesse.

Advertenties

One comment

  1. Je omschrijft heel mooi het gevoel dat ik ook regelmatig heb.



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: