h1

Rust en stilte

11 april 2009

Toen onze kinderen nog heel klein waren, verlangde ik soms naar het moment dat ze zouden kunnen praten en ik een echt gesprek met hen zou kunnen voeren. Nu verlang ik er soms naar dat ze eens zouden zwijgen. (En over vijf jaar verlang ik er waarschijnlijk weer naar dat ze zouden praten.)
Tateraars dat dat zijn. Ze kunnen weliswaar heel stil zijn, vooral als ze allemaal in een boek verdiept zijn of voor de televisie hangen, maar anders… Ik krijg ook steevast op oudercontacten te horen dat het babbelaars zijn. En in de auto zou ik soms een schermpje willen zoals in een taxi of limousine, zo tussen de voor- en achterzetels in.
Nu ja, de appel valt niet ver van de boom natuurlijk. Van de bomen in ons geval.

Advertenties

4 reacties

  1. Manlief en ik waren gisteren nog aan het dromen en vroegen ons af hoe onze Kleine Pruts haar stemmetje zou klinken en of ze eerst mama of papa of nog iets anders zou zeggen… En toen keken we naar Grote Pruts en dachten we hetzelfde: ze heeft nog tijd genoeg 😉


  2. Nora heeft een beetje lang gewacht voor ze vlot begon te praten en toen konden we niet geloven dat we ooit zouden wensen dat ze minder zou babbelen. Maar kijk, nog geen jaar later, zou ik soms wel wensen dat ze het wat minder goed kon uitleggen. En het zal er heel waarschijnlijk niet op verbeteren. Maar het is ook wel genieten, zeker als ze grappige constructies of redeneringen maakt.


  3. Wij zitten duidelijk ook in de fase ‘Hou toch eens een fractie van een seconde je tater!’ Volwassenen krijgen hier gewoon geen kans om ook eens wat aan tafel te zeggen.


  4. Ik weet niet zo onmiddellijk hoe oud ze zijn, die van jou, maar bij ons is het alleen maar erger geworden ! Wij zeggen het niet zo letterlijk als zapnimf, maar soms zijn we gewoon dooooodop van het getater. Zo gingen we vroeger wel eens lange wandelingen maken, zeg maar 10 a 15 kilometer. De kinderen deden goed mee en ’t was een rustig en ontspannen moment. Iedereen zei wel eens iets, maar ’t wandelen en de natuurbeleving was ’t belangrijkst. Haha, nu niet meer. Nu zien we er gewoon van af omdat het van het begin tot het einde tateren is. In de puberteit komt daar ook nog eens ‘stellige zekerheid’ bij. Dat wil zeggen : zo is het en niet anders. Overal een mening over.
    Gelukkig zijn er inderdaad boeken 😉



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: