h1

Intimidatie

20 mei 2009

Zoonlief is voor het eerst in zijn prille leven (9 jaar) in contact gekomen met mensen, jongens van zijn leeftijd eigenlijk, die hem en zijn vrienden wilden intimideren. En daar helaas ook goed in geslaagd zijn. Het gebeurde aan de muziekschool. Twee weken geleden blijkbaar al en vandaag opnieuw. Jongens die rondhangen rond de muziekschool, zonder er zelf les te volgen, die roepen naar onze zoon en zijn vrienden, kinderen achterna lopen met een knuppel, achter hen aan fietsen als ze naar huis gaan. Ik werd erbij geroepen door hun muziekjuf die niet begreep wat er gaande was. En ik kwam erbij en ik keek ernaar. Met een mengeling van verbazing, misprijzen en angst. Omdat zulke jonge kinderen een andere groep kinderen zo bang willen / kunnen maken. Omdat die jonge kinderen zo brutaal, onbeleefd en respectloos waren, zelfs tegen mij, een voor hen onbekende volwassen vrouw. Omdat we daar in onze anders gezapige, bijna ingeslapen gemeente helemaal geen ervaring mee hebben. Wij, ouders, gaan er, misschien naïef, nog altijd vanuit dat onze kinderen hier veilig van en naar school en van en naar de sportclub en van en naar de muziekschool kunnen fietsen. Dat agressie, intimidatie, geweld alleen maar in (groot)steden voorkomen. En dat blijkt niet zo te zijn.
Ik wandelde tussen hen door, toen ze mij en de 6 kinderen + 1 fiets die ik toen onder mijn hoede had, een halve meter ruimte gaven om te passeren. Ik keek naar hen terwijl ze tegen de muur geleund naar ons stonden te staren en wat riepen terwijl we de fiets in de koffer probeerden te krijgen. Ik hoorde hen achter de auto aan fietsen, terwijl we met de koffer half open langzaam wegreden om nog 2 andere kinderen op de fiets te begeleiden. En het werd even heel koud rond mijn hart.

Advertenties

11 reacties

  1. Ik ben er ook helemaal niet goed van als ik dit lees… niet te geloven toch!


  2. Als ik dit lees krijg ik het ook even heel koud.


  3. Ik krijg het al koud van het lezen alleen al! Brrr….9jaar?!?


  4. Brrr, ik krijg kippevel bij het lezen van je stukje!


  5. Ongelofelijk!


  6. hangjongeren, iedere gemeente of stad krijg ermee te maken.
    veel jongeren hebben heel veel vrije tijd (werkende mama’s en papa’s?), en ze hebben ‘niet veel goesting om iets te doen’…
    er niet al te veel aandacht aan schenken, das mijn mening


  7. Mijn kinderen zijn al eens lastiggevallen in de speeltuin (de nieuwe in antwerpen noord), 10jarige jongens hebben mijn (en die van een vriendin) kinders bekogeld met zandballen. Ik was woest! Toen ik aan die gasten ging vragen of ze niets beters te doen hadden dat kindjes lastigvallen terwijl die gewoon in de speeltuin aan het spelen zijn, durfden die nog zeggen: “ja, maar zei waren begonnen”. Alsof een 3jarige zich zou bezighouden met zandballen tegen iemand te gooien die drie koppen groter is! Tss.
    Soms denk ik, moest ik nu niet in de stad wonen, zou ik daar allemaal geen last van hebben. Maar ge zegt het zelfs, dat is overal. En het stomme is, zelfs als moeder kan je daar weinig aan doen of over zeggen.


  8. Akelige ervaring. Waar gaat dat heen met die jongens als ze in hun puberteit terechtkomen? Dat komt niet goed vrees ik…


  9. * slik *


  10. Jezes, met knuppels?! Wat ik vooral erg en niet meer zo onschuldig vind, is dat ze zo grof en respectloos blijven tov een volwassene. Als het wat kattenkwaad is of verveling zijn ze meestal toch meteen onder de indruk en kalmer met een volwassene in de buurt, maar als zelfs dat al geen effect meer heeft… Bah.


  11. @ tijdtussendoor: dat dacht ik ook

    @ Tamara: Ja, dat was inderdaad nog het meest beangstigende. Ik heb hen op een bepaald moment gevraagd of ze wilden weggaan, gezegd dat we het niet leuk vonden dat ze zo naar ons stonden te kijken, dat de kinderen daar bang van werden enz. Een ander kind van die leeftijd zou inderdaad afdruipen. Zij niet. Ze kwamen op me af om te vertellen wat mijn zoon en zijn vrienden wel niet allemaal hadden gedaan om hén bang te maken (hahaha, totaal ongeloofwaardig, ik ken de vrienden van mijn zoon goed genoeg. Het zijn geen brave kwezels, maar ook absoluut geen bandieten.) en maakten me duidelijk dat ze toch niets verkeerds deden, dat ze daar toch mochten staan enz. Ik heb het maar opgegeven. En heb zoon + vrienden dan ook maar meteen duidelijk gemaakt dat je dergelijke jongens het best volledig negeert.



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: