h1

Een Wii

12 juli 2009

Een tijd geleden is zoonlief verjaard. Op zijn verjaardagsfeestje kreeg hij vooral cadeaubons van de plaatselijke speelgoedwinkel. Enkele dagen later kreeg hij het lumineuze idee om zijn bons te besteden aan een Wii. Natuurlijk had hij niet genoeg om dat te betalen. Waarop zijn zus zei: “Maar we willen toch allemaal een Wii? Als we onze spaarpotten nu eens leegmaken en samen een Wii kopen?!” Ze stormden allevier naar boven, maakten hun spaarpot leeg en begonnen te tellen. Lief om te zien, maar toch niet helemaal eerlijk. Zoonlief zou immers op die manier 3/4 van het spel betalen, de jongste dochter, die ook nog niet zo lang geleden verjaard is en ook nog bons en centen had, ook een groot deel en de jongste zoon en andere dochter een paar euro’s. Bovendien waren manlief en ik er niet helemaal uit of we wel een Wii in huis wilden. Spelen op de computer moet nu al worden beperkt of zoonlief zou er de hele dag op spelen. Met een Wii erbij zou dat nog erger worden. Ze hebben bovendien heel veel speelgoed waar ze nauwelijks mee spelen. Dus heb ik hun plan een halt toegeroepen.
Na een kort gesprekje over een en ander besloten manlief en ik hen de kans te geven een Wii te verdienen. We haalden het ‘Vakantieklusplan‘ van Klasse erbij en voegden nog enkele routinepunten toe die we belangrijk vinden, maar die ze niet altijd doen. En hup, we waren vertrokken. En ons plan lijkt alleen maar voordelen te hebben.

  • De kinderen helpen. Dat deden ze voordien ook wel, want we hebben heel behulpzame kinderen. (We krijgen dat ook altijd te horen op oudercontacten.) Maar nu is duidelijk gestructureerd wie wat wanneer zou moeten doen. Geen ruzie meer wie mama mag helpen met koken bijvoorbeeld. En ze helpen ook wel meer, ook als het hen niet uitkomt.
  • De routinezaken waar ze vroeger wel eens over zeurden, doen ze nu snel en met de glimlach. Ik denk aan tanden poetsen, haar kammen, zich gaan wassen en aankleden, nachtlampje uittrekken, pyjama netjes op de stoel of op het bed,…
  • Ik ben blij dat ze me helpen met de dagelijkse sleur van het huishouden. Tafel dekken, tafel afruimen, vaatwasmachine uithalen,… En als ik blijer en beter gezind ben, zijn de kinderen dat ook.
  • Ze voelen zo dat een Wii geen evidentie is. Dat ze dat niet zomaar krijgen, maar dat ze daar een tijdje voor moeten werken, net zoals wij ook een tijd moeten werken voor we bepaalde dingen kunnen kopen.

Ik hoop dat ze de routinepunten na twee maanden spontaan zullen blijven doen. Dat het echt een gewoonte zal zijn geworden, die ze ook zonder de stimulans van ‘kruisjes verdienen’, zullen blijven behouden.

Advertenties

4 reacties

  1. Knap uitgewerkt plan. Er is bewezen dat belonen DE manier is om gedragsverandering te bekomen. De kans is dan ook zeer reeel dat ze ook na de beloning op dezelfde manier blijven verder doen.
    En tegelijk leren ze een zeer belangrijke les: dat niet alles zomaar ‘te krijgen’ is en dat er meestal eerst voor moet gewerkt worden. Grote Pruts heeft dit hier ook niet altijd door. Maar ik denk dat hij nog een beetje te klein is om hier nu al echt rond te gaan werken.


  2. Wij gebruiken hem ook! Praktisch vraagje: heb jij er eentje per kind of schrijf je alles op dezelfde?


  3. @ prutsen: ik weet niet hoe oud Grote Pruts precies is, maar onze jongste is 6 jaar (net derde kleuterklas achter de rug) en het systeem werkt voor haar ook prima.
    @ Inge: we hebben er eentje per kind.


  4. Goed idee! Dat moet ik onthouden!
    Eerst even op ’t ventje toepassen 😉
    (kwestie van te testen om goed te kunnen aftunen e 😉 )



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: