h1

September 2002

24 september 2009

Deze maand is het zeven jaar geleden dat mijn vader is gestorven. Plots. Van een ladder gevallen. Tien dagen coma. Op intensieve. Op en af. En dan niets meer.

Wij waren in Portugal op vakantie, zonder kinderen. We wilden er even tussenuit. Drie kinderen kort na elkaar met eentje ertussen bij wie de gebruiksaanwijzing in een ons onbekende taal is opgesteld, dat was wel vermoeiend. De laatste echte herinnering aan mijn vader, is het beeld aan de luchthaven, toen hij ons afzette en ons een fijne vakantie wenste.
We logeerden bij Portugese vrienden in Lissabon, zaten ’s avonds te eten aan het zwembad, toen hun zoontje ons kwam zeggen dat er telefoon voor me was. We schrokken ons rot. Slechts twee uur vliegen van huis en toch niet onmiddellijk terug kunnen vliegen. Een nacht heeft nog nooit zo lang geduurd.

Ik heb veel gehuild dat eerste jaar. Tussendoor. Want het leven ging met een rotvaart voort. Onze jongste dochter kwam er 8,5 maand later bij. De zorgen met de andere dochter werden groter. De jongste zoon begon te puberen op 18 maanden. (Hij lijkt er dit jaar eindelijk door te zijn. Hij is zeven intussen.) Ik veranderde verschillende keren van werk om het juiste evenwicht te vinden tussen werk en gezin. Ik had niet veel tijd om te rouwen. En het verdriet sleet. 

Toch biggelen af en toe ineens tranen over mijn wangen, zomaar. Als ik muziek hoor, als ik hem nodig heb, als ik hem mis.

Er is een ruit aan diggelen geslagen zeven jaar geleden. En dat komt nooit meer goed. Nooit meer.

Advertenties

11 reacties

  1. Ik herken dat verdriet. Het kan je op de gekste momenten overvallen. Sterkte de komende dagen.


  2. *en toen werd ik stil*


  3. Hij is bij je, en volgt elk moment van jullie gezinnetje.
    Maar toch neemt dat het verdriet niet weg, he ?
    Veel sterkte deze dagen …


  4. “De dood is het leven dat zijn kleuren verliest om doorzichtig te worden”
    of
    “Dood ben ik pas als jij me bent vergeten”, zoals Bram Vermeulen vroeger zong.

    Koester de mooie herinneringen, wees dankbaar dat je een prachtige vader had en neem af en toe eens de tijd om te rouwen.

    Veel sterkte


  5. Oh da’s vreselijk…hopelijk kan je toch af en toe de tijd nemen om te rouwen, want dat is oh zo belangrijk. En kun je je verhaal kwijt…Je papa zal altijd bij je zijn…


  6. Zelfs al vervang je de ruit, het is nooit meer hetzelfde,he. Ik hoop dat mooie herinneringen de pijn wat mogen verzachten.
    Veel sterkte in deze periode.


  7. Veel sterkte! Dat gevoel om op de gekste momenten door dat verdriet overstelpt te worden is zeer herkenbaar.


  8. Ik word hier even heel erg stil van. Zo plots je vader verliezen, zonder afscheid te kunnen nemen, dat moet heel zwaar geweest zijn. Veel sterkte op al die moeilijke momenten.


  9. Ook ik word hier stil van! Ik kan mij niet voorstellen hoe zwaar dit moet geweest zijn…


  10. @ veerle: dat is echt de nagel op de kop: het is nooit meer hetzelfde… En ik heb gelukkig heel mooie herinneringen aan mijn vader.


  11. Om stil van te worden.
    De mooie herinneringen maken het verschil maar maken het tegelijkertijd wellicht ook extra zwaar. Sterkte gewenst op de moeilijke momenten…



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: