h1

Ik ben kandidaat!

7 januari 2010

Alice pleit voor, en ik citeer, “40% vrouwen in de raden van bestuur van de beursgenoteerde bedrijven en overheidsbedrijven (uiterlijk tegen begin 2015).” 
Want: “De grotere participatie van vrouwen leidt immers tot een beter beleid.”

Goed plan. Ik ben kandidaat. Ben ik geschikt? Geen idee. Maar ik ben wel een vrouw. Meer moet dat niet zijn, toch?

Laat ik duidelijk zijn: mijn reactie is cynisch bedoeld. Ik voel altijd een lichte irritatie als ik organisaties als Alice bezig hoor. (Wie mijn blog geregeld leest, zal beginnen te denken dat ik van irritaties en ergernissen aan elkaar hang. Wees gerust, dat is niet zo. Mijn blog is een goede uitlaatklep en ergernissen en irritaties verdwijnen snel als ik ze heb kunnen uiten. Maar dat terzijde.)
Ik ben niet zo’n voorstander van positieve discriminatie. Natuurlijk moet een maatschappij erover waken dat gehandicapten, allochtonen, vrouwen,… niet gediscrimineerd worden. Ik wil niet te horen krijgen dat ik een job niet krijg omdat ik een vrouw ben. Ik heb ooit gesolliciteerd voor een functie waarbij me werd gevraagd hoe ik mezelf dat zag doen: 4 kleine kinderen, het bedrijf niet bij de deur (ongeveer 3/4 uur rijden), een vrij veeleisende functie. Aan mijn man hebben ze dat nog nooit gevraagd. Die krijgt elk jaar de vraag: “Zou je een functie in het buitenland zien zitten en gaat je vrouw dan mee?” Maar ik dwaal af.
Vrouwen, allochtonen, gehandicapten,… moeten dus dezelfde kansen krijgen als mannen, autochtonen, niet-gehandicapten. Maar ze moeten natuurlijk in de eerste plaats over de kwaliteiten beschikken die nodig zijn voor de job.
Stel dat een vrouw even geschikt is als een man. Moet je dan die vrouw aanwerven omdat ze een vrouw is? Wordt dat dan het doorslaggevende criterium? Pff, daar heb ik het toch moeilijk mee.
Waar ik het nog moeilijker mee heb, zijn die quota. 40% moet vrouw zijn. 1/3 van de lijst moet uit vrouwen bestaan. De helft moet vrouw zijn. De laatste tijd wordt geroepen om meer vrouwen in de politiek en meer vrouwen aan de top. En daar moeten dan quota voor worden ingevoerd. Allemaal goed en wel, maar vraagt iemand zich wel eens af waarom er zo weinig vrouwen in de (nationale) politiek zitten of  aan de top staan? In de media wordt voortdurend het beeld geschetst dat politici en topmanagers dag en nacht werken, altijd en overal beschikbaar zijn en nauwelijks een privéleven hebben. Wel, de meeste vrouwen passen daarvoor. Om de eenvoudige reden dat de meeste vrouwen kinderen hebben en ook tijd bij die kinderen willen doorbrengen. Zolang de (nationale) politiek en de bedrijfswereld zich niet aanpassen aan die realiteit, zullen er minder vrouwen dan mannen kandidaat zijn voor politieke mandaten en topfuncties.
Om terug te komen op mijn titel: ik ben kandidaat. Eigenlijk meen ik dat wel: ik ben kandidaat om bestuurder te worden in een beursgenoteerd bedrijf of een overheidsbedrijf. Ik ben bereid om meer dan voltijds te werken, maar op de uren dat ik het wens en niet in de vakanties (wel werken, maar niet voltijds). Ik ben bereid om permanent telefonisch bereikbaar te zijn. Maar ik wil mijn kinderen op school kunnen afzetten en weer kunnen ophalen. Ik wil van thuis uit kunnen werken. Ik wil vrij kunnen nemen als dat nodig is. Kortom, ik wil hard werken, maar op een heel flexibele manier. Net zoals ik nu doe. Helaas zal ik daardoor allicht niet in aanmerking komen voor een job als politicus of topmanager. En met mij nog heel wat vrouwen niet.
En dan spreek ik nog niet eens over vrouwen die niet zoveel uren willen kloppen, die een goed evenwicht hebben gevonden tussen werk en privéleven door huisvrouw te zijn, halftijds of vier vijfde te werken, die geen leidinggevende functie willen,…

In mijn ogen wordt in heel die discussie over het glazen plafond en positieve discriminatie om meer vrouwen aan de top te krijgen enzovoort één belangrijk feit uit het oog verloren: mannen en vrouwen verschillen. In hun kijk op de combinatie werk – gezin, in wat ze verlangen van een job, in hun ambities rond werk, huishouden, vrije tijd, sociaal leven,… Als we meer vrouwen in de politiek en aan de top willen krijgen, zullen we rekening moeten houden met die verschillen. Anders lukt dat nooit.

Advertenties

8 reacties

  1. Goed gezegd! Ik sta er helemaal achter! Ik trek mijn schouders ook altijd op als ze het over quota hebben. Als vrouwen niet zo’n veeleisende functie WILLEN, waarom zou je ze dan dwingen? Voor veel vrouwen zijn andere dingen belangrijker, hun sociaal leven, hun gezin.
    Anderzijds pleit ik ook voor gewoon een eerlijker verdeling: waarom wordt er in zoveel functies van je verwacht dat je véél meer werkt dan waarvoor je betaald wordt? Is het teveel gevraagd dat mensen die voor 38 uur werk betaald worden, na 40 uur naar huis kunnen gaan zonder bang te zijn dat hen dat zuur zal opbreken? En ik heb het hier niet speciaal over vrouwen, dat geldt voor mannen evenzeer of misschien zelfs nog meer.
    Zolang werkgevers van hun werknemers eisen dat die hun kas afdraaien voor de schone ogen van hun baas, zullen er niet méér vrouwen in hoge functies terechtkomen. Een vage belofte van carrière is niet voldoende als je kinderen op je zitten te wachten. En zolang er mensen zijn die wél onder dergelijke voorwaarden willen werken, meestal mannen, zál er ook niet veel veranderen. Een beetje een vicieuze cirkel, als je het mij vraagt…


  2. Ik ben het ook volledig met je eens. Ik had het niet beter kunnen zeggen.


  3. Gho. Als ik zoiets zeg, dan word ik met alle zonden Israëls overladen, bijna van macho tot reactionaire vrouwenonderdrukker.

    Zie je wel dat vrouwen nu al positief gediscrimineerd worden! Jullie kunenn dat zeggen zonder verketterd te worden!


  4. Precies de bedenking die ik had toen ik het nieuwsbericht hoorde.


  5. Wel, ik krijg net telefoon van een headhunter en die meldt me doodleuk dat het bedrijf waarvoor ze mensen hunten aan “gender discrimination” doet. Ze willen specifiek een vrouw voor de job in kwestie. Wat moet ik hier nu mee? Juichen of fronsen? Heel vreemd vind ik het….
    Ik werk ondertussen al zotte uren (ook van thuis uit), heb een kindermeisje in dienst en dat zonder positief gediscrimineerd te zijn geweest :-)!


  6. Ik krijg al kriebels als ik dat hoor.
    We zijn gesjareld door het feminisme. Idd, op gelijke voet met mannen, maar thuis nog wel evenveel blijven doen en er goed blijven uitzien en onvermoeibaar zijn.
    En dan met een totale burn-out aan de kant gebonjourd worden…
    …en vervangen door een man!


  7. buiten gebonjourd…ben al even thuisblijfmoeder, dat tast wel duidelijk je verstand aan 😉


  8. Een beetje in dezelfde lijn: http://www.finslippy.com/finslippy/2010/01/females-ranting.html



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: