h1

Kleuren

31 maart 2010

Manlief en ik zijn het roerend eens: toen wij klein waren en mannetjes tekenden, kleurden we de gezichtjes en armpjes en beentjes met een roze kleurpotlood. Huid werd roos gekleurd.
Zo niet bij onze kinderen. Die spreken over ‘huidskleur’. Brrr. Zo’n vies woord. Huidskleur. Of huidkleur. “Dit ga ik in huidskleur kleuren.” Hùh!

Advertenties

6 reacties

  1. huidskleur = bronsgetint, vraagteken
    of een roest-witte teint;
    of bruin; of zwart; mokka, ? …
    of toch nog steeds met het gewone roze kleurpotlood; en met de vinger en het gele en witte potlood…. en een nieuw blad om opnieuw te proberen.
    Inderdaad huidskleur, het bestaat en bestond niet.


  2. Ja tuurlijk, wij hadden ook ‘huidskleur’. En ik ben van 1986 🙂
    Dat was een potloodje dat ergens midden hield tussen beige en roze. Het zit nog steeds in elke kleurpotlodendoos. Je kunt het nergens anders voor gebruiken dan voor ‘huidskleur’.


  3. Haha! Ja, die van ons zeggen dat ook. En oh wee als de huidskleurstift leeg is, want de roze stift willen ze daar niet voor gebruiken.


  4. Ik gebruikte wél de term en het kleurtje “huidskleur” (en ik ben van 1979). Niks vies aan 😉


  5. Amélie heeft het altijd over “zalmroze”. Al haar mannetjes zijn dus half mens, half zalm 🙂


  6. Weet je wat nog lelijker is? Vleeskleur. Dat zei de moeder van een vriendinneke vroeger altijd. Brrr.



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: