h1

“It must be love”

21 mei 2010

Straks komt manlief thuis na een week in L.A. te hebben gewerkt. Ik kijk ernaar uit.
Toen we trouwden, was ik ervoor beducht om niet in een soort relatie/huwelijk te belanden zoals ik dat rond me had gezien en ook zelf had meegemaakt. Ik nam me voor om mijn geluk niet (uitsluitend) af te laten hangen van (het welzijn van) mijn relatie. Met andere woorden, ik moest ook gelukkig kunnen zijn zonder partner, ik moest mijn partner kunnen missen, ik moest ten allen tijde een zekere onafhankelijkheid bewaren, ik moest naast een leven samen ook een eigen leven kunnen opbouwen, met eigen bezigheden, eigen interesses, eigen gedachten, eigen ideeën. Ik moest zo nodig alleen voortkunnen zonder doodongelukkig te zijn. Ik wou mezelf niet verliezen.
Nu, zoveel jaren later, is de realiteit toch iets anders. Ik ben nog altijd bang om me zó sterk aan iemand te hechten dat ik zonder hem niet zou kunnen leven, dat ik vanbinnen dood zou gaan van het verdriet en de pijn, als ik zonder hem voort zou moeten. Maar in werkelijkheid bén ik intussen zo gehecht aan manlief dat ik zonder hem dood zou gaan vanbinnen. Ja, ik heb een eigen leven, ik heb eigen hobby’s en doe dingen zonder hem. Ja, ik kan hem een avond en zelfs een week missen. Maar hij is mijn soulmate. Hij is degene met wie ik alles wil delen. Hij is de enige die me  zo onvoorwaardelijk zo graag ziet. Hij is degene voor wie ik alles zou opgeven en die ik overal zou volgen. Hij is mijn andere helft, die een beter en completer mens van me maakt. En ja, ik kan gelukkig zijn zonder hem, maar ben het o zo veel meer met hem. “It must be love”, zingt Jasper Steverlinck net. Ja, it must be love.

Advertenties

13 reacties

  1. Soms doet het goed elkaar eens te ‘moeten’ missen hé. Dat maakt elkaar minder vanzelfsprekend.

    Knuffel hem straks maar eens plat, je soulmate 😉


  2. Oooh wat een super fantastisch mooi berichtje!
    It really must be love!


  3. Ja, ik ken het gevoel. Ik ben een echte geëmancipeerde vrouw, maar als mijn vent er een week niet is, twijfel ik aan alles. Dan kan ik ineens geen beslissingen meer nemen en loop rond als een kip zonder kop……


  4. Mooi! En zeer herkenbaar, op alle vlakken…


  5. It must be love, love, love…
    Ik zou de PC aan de voordeur zetten met deze blog op het scherm: stuur uw kids maar naar ons 😀


  6. En toen werd ik even stil. het is wederzijds, maar ik kan het zo schoon niet zeggen. Getekend, manlief


  7. Oooh dat heb jij hier weer ongelooflijk mooi neergeschreven!
    Ik kan het me helemaal zo voorstellen,bij ons is dat ook zo…..!
    Gelukkkig hebben jullie een lang weekend voor de deur en kunnen jullie weer volop van mekaar genieten!
    Ik wens jullie een zaaalig laaaang weekend!


  8. Mooi!
    Geniet daar maar met volle teugen van het weerzien!


  9. Wat een mooie post!
    Zo hoort het te zijn hè 🙂


  10. met een traantje van ontroering. Zo herkenbaar


  11. Zo mooi geschreven.
    En zo herkenbaar.
    Ik kan me soms ergeren aan mijn wederhelft (altijd kleine dingen uiteraard), maar als ik me zou moeten voorstellen dat hij er niet meer is, wordt het helemaal koud vanbinnen. En dan zijn die ergernisjes plots veel minder belangrijk.


  12. Zo’n mooi berichtje, daar word ik nu eens blij van!


  13. […] dat je je best wel eens kan ergeren aan je partner. Niet dat ik te klagen heb over mijn wederhelft, zeker niet. Maar ik wil wel eens weten waaraan u zich ergert bij uw partner. Vooruit, laat u maar eens goed […]



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: