h1

Overpeinzingen

30 juni 2010

Zoonlief is inmiddels weer thuis. Hij loopt nog wat gebogen, met zijn hand op zijn buik. De draadjes zitten er nog in en er moet nog een lamel worden verwijderd, maar hij heeft geen pijn meer. Ik ben blij dat ik gisteren weer in mijn eigen bed kon slapen en niet wakker werd gemaakt door een piepend infuus, de nachtverpleegster of zoonlief. Al vond ik het eigenlijk heerlijk om in het ziekenhuis voor zoonlief te mogen zorgen. Samen voetbal en tennis kijken, wat lezen, beetje praten,… Ik had zelfs niet echt last van de warmte in de kamer.
Tijdens zijn verblijf in het ziekenhuis bedacht ik dat ik, als ik ergens in een ontwikkelingsland zou leven en arm zou zijn of 100 jaar geleden had geleefd, nog maar twee kinderen zou hebben intussen. De jongste zoon zou kort na de geboorte waarschijnlijk overleden zijn aan een nierinfectie. De oudste zoon zou het nu niet gehaald hebben. Ik zou zelf waarschijnlijk niet eens moeder zijn geworden, want ik zou mijn eigen appendicitis zoveel jaar geleden niet overleefd hebben. Vreemd idee. Waardoor je lange wachttijden op een eerstehulpdienst wat begint te relativeren. Al begrijp ik nog altijd niet waarom je in ziekenhuizen niet meer informatie krijgt. “Over een half uur komen we bloed afnemen.” Of: “De operatie zal ten vroegste om 17 uur en misschien zelfs pas om 19 uur kunnen gebeuren.” Of: “We kunnen u nog niet naar de kamer brengen, want die moet nog worden gepoetst. Dat zal hooguit een half uurtje duren.” Ik vind het niet (zo) erg om te wachten, als je weet waarom en een idee hebt hoelang het nog zal duren. Communicatie, mensen! (Idem dito trouwens voor vertragingen op de luchthaven en dergelijke. Wat mij eraan doet denken dat we dringend op zoek moeten naar een hotel voor in Rome.)

Advertenties

2 reacties

  1. Een vreemd idee, inderdaad. Ik sta daar ook soms eens bij stil, mijn eerste bevalling zou ik immers niet overleefd hebben, toen, 100 jaar geleden of ergens in the middle of nowhere …


  2. Blij te lezen dat de zoon beter is, en ja, ik heb een serieuze verziendheid, in een arm land of de middeleeuwen was ik een dikke sukkelaar die zo goed als blind was, of hoe dingen die we zo voor normaal aannemen echt een kado zijn.



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: