h1

De kerk

12 september 2010

Ik lees hier een blogberichtje met als titel ‘Pedo Pastoors en co’. Een onderwerp dat allicht ieder van ons de laatste tijd bezig heeft gehouden. Ik wou reageren, maar besefte al gauw dat mijn reactie wel heel lang zou worden. Daarom maak ik er maar een blogbericht van. Voor de vragen moet u dus daar zijn.

Ik ben wel naar een katholieke school geweest. (Met veel plezier trouwens. Ik hou heel aangename herinneringen over aan die periode en mocht het kunnen, ik zou mijn eigen kinderen naar diezelfde school sturen.) Onze godsdienstleraar was een priester. Geen aangename man, vond ik. Ook een beetje een vieze vent, die wel erg graag over ons heen kwam leunen om iets uit te leggen of te tonen. We lachten daar wat mee. Verder ging het ook niet. Moest dat verder onderzocht worden? Ik weet het niet. Ik denk dat je niet mag vergeten dat de tijdsgeest toen anders was. Ik was lagereschoolkind in de jaren zeventig. Ging naar de middelbare school in de jaren tachtig. Het was de periode voor Dutroux. Over seksueel misbruik werd niet gesproken. We wisten dat incest bestond en dat vrouwen aangerand en verkracht konden worden, maar systematisch en verregaand misbruik, daar werd niet over gesproken. Dat leek niet te bestaan. Priesters (en ook paters en nonnen) waren voor ons soms gefrustreerde mensen, die in onze fantasie (en misschien ook in werkelijkheid) een relatie aangingen met een non of een pater of de meid, maar dat was het dan ook. De vele getuigen die nu naar buiten zijn gekomen en wier getuigenissen in het verslag van de commissie Adriaenssens staan, leefden in nog een vroeger tijdperk. In een tijd waarin over seksualiteit nauwelijks gesproken werd, laat staan met je ouders. Een tijd waarin ouders en kinderen heel anders met elkaar omgingen. Minder open ook, denk ik. Een tijd waarin priesters en geestelijken veel aanzien en soms ook macht over een gezin hadden, bijvoorbeeld omdat ze de studie van een kind betaalden. Een tijd waarin het een eer was om misdienaar te zijn. Een tijd waarin kinderen ouders niet tegenspraken en geestelijken al zeker niet. Een tijd waarin je met zo’n verhaal niet naar buitenkwam. Een tijd waarin de priester tegen een vrouw die slagen kreeg van haar man zei: “Maar x, het is voor de rest toch een brave man? Hij heeft werk, brengt geld binnen en zit niet op café. Wat zou je zonder hem doen?” en daarop de man eens kort aansprak en dat was het dan. Een tijd waarin je verondersteld werd sommige ‘lasten’ gewoon te ‘dragen’. Wat niet wil zeggen dat ik wat dan ook wil goedpraten. Allesbehalve… 

Dat brengt me meteen bij de derde vraag. Hadden ouders het niet door dat er iets met hun kinderen gebeurde? Ik denk dat kinderen soms niet durfden vertellen wat er gebeurde uit schrik, schaamte, schuldgevoel. Bang dat de geestelijke de studies niet meer zou betalen, bang dat niemand hem/haar zou geloven, bang voor de reactie van de ouders, bang voor de schande, enz. Zonde en zondigheid en onkuisheid waren toen ook nog begrippen die leefden in een kerkgemeenschap. Bovendien kwamen misbruikte kinderen die op internaat zaten in die tijd maar om de zes weken naar huis. Wat voor een band bouw je dan op met je kinderen? Ook nu nog worden er trouwens kinderen misbruikt, binnen het gezin, door een sporttrainer, door een buurman,… Weten ouders dat altijd? Blijkbaar niet. Hoe vreemd dat ook mij in de oren klinkt. Ik kan me ook niet indenken dat ik dat niet zou merken.  

Ik weet niet of nonnen niet ‘misbruikten’. Veel nonnen oefenden ook machtsspelletjes uit met leerlingen, maar misschien niet op seksueel vlak. Dat ligt natuurlijk ook anders bij vrouwen dan bij mannen. Mogelijk hebben mannelijke geestelijken meer last van het celibaat? Onlangs zei een 70-jarige tegen me dat veel ellende voorkomen zou zijn geweest als het celibaat niet had bestaan. Dat vond hij een grote fout binnen de kerk. Ik ook.

En de laatste vraag dan: moet de VRT de mis nog uitzenden?  Ik weet het niet. De VRT heeft als openbare omroep natuurlijk een maatschappelijke opdracht. En ik weet wel dat er nog gelovigen zijn. Ik ben er ook één van, al zijn we geen kerkgangers (meer) en al sta ik niet achter het instituut kerk en al kijk ik niet naar de misviering en luister ik er ook niet naar. Ik weet ook dat er priesters en geestelijken zijn die geen freaks zijn. Ik heb van sommige nonnen op mijn school heel wijze lessen gekregen. We mogen ook niet alles en iedereen op één hoop gooien, hoe misdadig bepaalde geestelijken zich ook gedragen hebben en hoe groot de fouten van de kerk als instituut ook (geweest) zijn. Probeer je maar eens voor te stellen hoe het schoollandschap of de zorgsector of ontwikkelingshulp er nu zouden uitzien zonder al het werk van al die geestelijken de afgelopen honderden jaren.

Een laatste opmerking bij dit onderwerp. Ik vind dat kranten niet moeten uitpakken met de getuigenissen uit het verslag van de Commissie Adriaenssens. Waarom is dat nodig? Adriaenssens zelf heeft duidelijk samengevat hoe gruwelijk de feiten waren. Meer details hoef ik niet te weten. Dat moet voor de slachtoffers toch bijzonder onaangenaam en pijnlijk zijn, om hun verhaal, anoniem weliswaar, op de voorpagina van de krant te zien staan en te weten dat iedereen dat zomaar kan lezen. Ook voor andere slachtoffers kunnen die schrijnende verhalen, pal op de voorpagina en gespreksvoer aan menig tafel, weer oude wonden openrijten. Ik begrijp niet waarom een krant dat doet. Ik begrijp ook niet waarom die getuigenissen in het verslag zijn opgenomen. Er zal wel een reden voor zijn, maar die mogen ze me dan bij gelegenheid eens uitleggen.

Advertenties

6 reacties

  1. het zijn bedenkingen
    geen antwoorden
    en zeker geen oordelen
    het is een moeilijk onderwerp
    maar het doodzwijgen is waarschijnlijk nog erger 😉
    alvast bedankt voor het antwoord 😉


  2. Awel, dat van die getuigenissen heb ik deze morgen ook nog gezegd. Blijkbaar denken we er hetzelfde over.
    Ik heb heel erg te doen met alle mensen die door die hele media-heisa alles weeral opnieuw (moeten) beleven. Ik wil niet zeggen dat het dan maarin de doofpot hadm oeten blijven, maar de media had ook op een heel andere manier met deze wetenschap kunnen omgaan, met meer respect voor de slachtoffers.


  3. Het is een hele complexe materie. Zelf ben ik nooit katholiek geweest, maar ik ben wel nog van die tijd dat er niet over gepraat werd. Toen ik ongeveer 23 jaar was had ik een vriendin met kinderen, dat was begin jaren 70. Een van die kinderen blijkt jarenlang misbruikt te zijn door oudere jongens in de kelderboxen van hun flat. Hij was nog geen vijf toen dat begon. Pas enkele jaren geleden is hij daarmee naar buiten gekomen en wij hebben nooit iets vermoed, nooit! Die jongens hadden gezegd dat als hij het zou vertellen dat ze zijn moeder zouden vermoorden…..
    Kinderen weten wel dat het niet klopt, maar ze denken altijd dat het HUN schuld is.
    Ik denk er ook vaak over, maar antwoorden heb ik ook niet. Het enige wat ik erover wil zeggen: “zorg dat je daar weg komt, fysiek, maar ook qua je erin verdiepen. Ik ben het dus met je eens dat er geen uitgebriede verhalen over naar buiten gebracht moeten worden, je zou mensen maar op ideeën brengen.
    Naar, naar, naar, Ziek, ziek ,ziek! Ook het celibaat.


  4. Een tijdje geleden waren mijn mama en ik daar ook over aan het discussiëren. En toen zei ze iets wat heel erg bij me is blijven hangen..

    Mijn mama(53 jaar) is opgegroeid in een vrij katholiek dorp.
    Ze vertelde dat ze als kind met zulke verhalen nooit maar dan ook nooit terecht zou gekund hebben bij haar ouders ( Als er ooit iets gebeurd zou zijn)

    ALS ze het al zou durven zeggen hebben want er zou alleen maar een pak slaag op gevolgd hebben..
    Priester, onderwijzers, enz..werden indertijd echt op een voetstuk gezet door het gewone volk en als kind zou je zoiets toch alleen maar “verzinnen”..

    Gelukkig is er nooit iets gebeurd maar t lijkt me vreselijk om te weten dat je ouders je daarin nooit gesteund zouden hebben..


  5. Kijk mensen, hoe opener men over dergelijke mistoestanden spreekt, hoe makkelijker mensen die het zelf aan den lijve moeten ondervinden hebben erover gaan durven spreken.
    Wat nu in de media gebeurt is erg voor de slachtoffers van vroeger, maar zij moeten goed inzien dat wat zij hebben gedaan, namelijk dit vervloekte potje opentrekken, zo absoluut noodzakelijk en positief is voor de mensen die er nu nog hard mee worstelen en er misschien (nog) niet over durven te praten.
    Chapeau!


  6. Nou, daar heb je groot gelijk in ED. Het enige is dat er dan allerlei details vrijkomen en daar komen weer roofdieren op af… De slachtoffers moeten echt weten dat zij er geen schuld aan hebben en er moet openheid zijn om zoiets te melden, maar waarom moet iedereen zien hoe het tot in de details is gegaan?



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: