h1

Afscheid nemen

12 januari 2011

“Afscheid nemen van je moeder en tegelijkertijd het lot van het vaderland op je schouders dragen, wat doet dat met een mens?” lees ik in de krant, over Johan Vande Lanotte. Ik krijg het van dat soort berichtgeving.

Mijn broers en ik droegen het lot van het vaderland niet op onze schouders, toen we afscheid namen van ons vader, maar we waren even goed aan het werk. Ik lees in de krant dat de moeder van Vande Lanotte een maand eerder een hersenbloeding had gekregen. Mijn vader heeft in 2002 ook een hersenbloeding gekregen nadat hij van een ladder was gevallen. Hij lag in coma. 10 dagen. Het had langer kunnen zijn. Dat weet je niet vooraf. Blijf je dan al die tijd thuis van je werk? Om af en toe bij hem te kunnen zijn op de intensive care? Om te waken? Nee, wij hebben dat niet gedaan. De eerste dagen hadden we toevallig alledrie vakantie, want het was augustus – mijn oudste broer en zijn gezin en manlief en ik waren trouwens in allerijl teruggekeerd uit het buitenland. Maar daarna? Wie van u kan in zulke omstandigheden voortdurend vrij krijgen? Wetende dat u niet kan zeggen hoe lang de toestand van uw vader kritiek zal zijn. Dagen? Weken? Langer? Ik ben elke dag bij mijn vader geweest, ook toen ik weer aan het werk was. Werken is in zulke omstandigheden voor niemand evident. Niet voor een koninklijk bemiddelaar, die een hoop haantjes met elkaar moet proberen te verzoenen, maar ook niet voor mensen met een andere job. Dat mag u van me aannemen. De dag dat mijn vader stierf, werd ik gebeld door mijn moeder, die vond dat hij toch wel erg achteruitging. Ik had net een werklunch. Ik heb me geëxcuseerd bij de rest van het gezelschap en ben naar het ziekenhuis gereden. Mijn moeder en mijn broers waren bij mijn vader toen hij stierf.
Ik heb veel achting voor het werk dat Vande Lanotte doet. Maar kom niet af met ‘verantwoordelijkheidsgevoel’ en ‘direct de knop weer moeten omdraaien’ en ‘amper een etmaal nadat zijn moeder gestorven was, moest hij de lange oprijlaan naar Laken op en op audiëntie’. Van wie moest hij dat? En deze uitspraak van een medewerker vind ik helemaal de max: “The show must go on. Was het maar een show, dan was de keuze gemakkelijk en hoefde hij niet te kiezen tussen privé en politiek. Dit is allang geen show meer. Dit is verdomd verantwoordelijkheidsgevoel.”
Wat zou er gebeurd zijn, denkt u, als Johan Vande Lanotte in december gezegd had: “Sorry, mensen (of koning), mijn moeder ligt in kritieke toestand in het ziekenhuis. Zoek het maar even zelf uit.” Mislukte onderhandelingen? Het land in crisis? Nieuwe verkiezingen? De Wever en DiRupo vechtend over de straat? Ja, die medewerker heeft gelijk: The show must go on. Maar niet per se met Vande Lanotte. Het wordt tijd dat politici beseffen dat ze niet onmisbaar zijn. (En dan heeft in dit geval Vande Lanotte nog aan de onderhandelaars gevraagd om zich aan zijn situatie aan te passen. Dehaene is pas ’s anderendaags teruggekeerd van een Europese top in Duitsland toen zijn kleinzoontje was overleden en stond handen te schudden met Chirac toen zijn kleindochter net overleden was. En Martens onderhandelde over het Egmontpact toen zijn zoon in kritieke toestand in een ziekenhuis in Spanje lag. Nu vraag ik u…)

(Nu er al enkele reacties op bovenstaand blogberichtje zijn verschenen, vraag ik me af of mijn standpunt wel goed begrepen is. Ik begrijp goed dat Vande Lanotte is blijven werken terwijl zijn moeder ziek was en zijn werk zo goed mogelijk aangepast heeft aan zijn privésituatie. En ik begrijp goed dat andere mensen dat ook doen als hun vader of moeder in kritieke toestand is. De meeste mensen kunnen immers niet weken aan een stuk vakantie nemen, zeker niet als het onduidelijk is hoelang een ziektetoestand zal duren. Werken gaf hem ook wat afleiding, zei hij zelf. Dat was in mijn situatie indertijd ook zo. Mensen die wel thuis blijven, begrijp ik even goed. En als een kind ziek zou zijn, zou ik waarschijnlijk zelfs stoppen met werken. Wat ik minder begrijp, is dat de pers dit nu zo opblaast en het voorstelt alsof hij geen andere keuze had en absoluut zijn verantwoordelijkheid wou/moest opnemen. Hij is net als alle andere politici vervangbaar. Ook nu, net na het overlijden van zijn moeder, mag hij van mij, en vermoedelijk van iedereen, gerust tijd voor zichzelf en zijn familie nemen. De wereld zal wel doordraaien.)

Advertenties

12 reacties

  1. Is er geen verschil tussen wat er zich echt afspeelt en wat er in de pers gezegd wordt? Ik geloof niet alles wat er staat, hoor (en jij vermoedeijk ook niet).


  2. Als er met mijn kinderen (of later ooit kleinkinderen), vrouw of moeder iets zou gebeuren, dan kan het werk me best even gestolen worden. Natuurlijk, als ze ziek vallen, kan je niet zomaar je werk laten vallen. Heb zelf veel verantwoordelijkheidszin, ook wat mijn werk betreft. En zal wel tussendoor proberen alles goed door te geven om op te volgen, maar … het blijft maar werk he. Als het echt ernstig is, dan gaat familie toch voor.

    Vind het overigens niet zo lovenswaardig van Dehaene en Martens in de voorbeelden hierboven. Integendeel.

    Misschien had Vandelanotte, van wie ik niet echt een fan ben, gewoon moeten zeggen: Sorry, ik heb andere zaken aan mijn hoofd. Ofwel moest hij, en daar volg ik je wel in, zijn werk doen en ‘na de uren’ bij zijn zieke moeder langs gaan. Misschien deed hij dat ook wel, maar daar hebben wij, via de pers weliswaar, nu ook geen boodschap aan. Er zijn inderdaad vele ‘gewone’ mensen in een dergelijke situatie.
    Maar nu ze gestoren is, vind ik wel dat hij gerust een rouwperiode mag inlassen en zeggen: los het zelf even op of wacht maar enkele dagen.

    Vind trouwens dat je als werknemer niet veel dagen krijgt om de dood van een ouder of een kind te verwerken.


  3. goh, vind dit toch wel hard ja….ok de wereld draait door ,maar daarom mag je toch wel even zelf op de stopknop duwen. Toen maren in het zh lag kon de rest vd wereld – werk incluis – me gestolen worden zenne en niemand die daar achteraf opmerkingen over gemaakt heeft en dan gaat het ‘nog maar’ over een ziek kind.


  4. @ bé: ik weet niet of ik goed begrepen ben, dus ik heb een stukje bijgeplaatst bij mijn berichtje. Ik vind ook dat je op de stopknop mag duwen op zo’n moment. Vande Lanotte mocht dat van mij ook, in december en nu. Ik had daar alle begrip voor gehad. Ik begrijp ook dat hij dat niet gedaan heeft en is blijven werken. Dat leidde hem naar eigen zeggen ook wat af. Een ouder in kritieke toestand, zoals zijn moeder en mijn vader – blijkbaar was met zijn moeder na een tijd geen contact meer mogelijk, net als met mijn vader -, is nog iets anders dan een ziek kind. Voor een ziek kind zou ik stoppen met werken. Bij mijn vader heb ik dat niet gedaan. Hij lag in coma. We konden niet meer doen dan naast zijn bed zitten en wachten wat er zou gebeuren. Dan werkte ik liever om mijn gedachten te verzetten.
    Dus: je kiest wat je wil en wat het best pas in jouw situatie: werken of niet. Maar stel het niet voor als een soort martelaarschap, waar we bijna bewondering voor moeten hebben: ondanks zijn zieke moeder toch blijven werken. Hij heeft zelf die keuze gemaakt, niemand heeft hem verplicht.


  5. amai, die reactie komt van diep. Ik denk niet dat Vandelanotte om dat soort martelaarschap in de media vraagt hoor.


  6. Waarom lezen we dikwijls op blogs veel wijzere en nuchterder woorden dan in de pers. Ik krijg het soms ook echt op mijn heupen van die opgeklopte berichten en/of compleet misleidende titels


  7. @ Goofball: Hihi, komt dat zo over? Dat komt niet van diep, hoor. Dat is oppervlakkige ergernis. Normaal wind ik me daar 5 minuten over op tegen mijn man of een ander slachtoffer en dan is het weer over. Nu zijn jullie het ‘slachtoffer’.
    Ik denk ook niet dat Vande Lanotte om dat soort martelaarschap vraagt. Verre van. Maar een artikel van twee bladzijden in De Standaard over dit onderwerp vind ik erover. Enfin, eigenlijk in totaal een blz. tekst als je de megagrote foto (close-up van Vande Lanotte) en de grote kop ‘Tussen moeder en vaderland’ en de ondertitel: ‘Afscheid nemen van de je moeder en tegelijkertijd het lot van het vaderland op je schouders dragen, wat doet dat met een mens? Johan Vande Lanotte maakt het dezer dagen mee’ wegdenkt. Ik vind zo’n krantekop een groot Jambersgehalte hebben. Niet aan mij besteed.


  8. Vorig jaar om deze tijd waren mijn man en ik al bijna een maand aan het schipperen tussen werk en schoonvader in de kliniek. Dat heeft uiteindelijk nog tot 4 maart geduurd, toen Seppe overleed. Elke dag. En in de “vrije tijd”: schoonmoeder opvangen en boodschappen doen voor mijn eigen moeder en een buurvrouw, mijn eigen huishouden nog een beetje proberen aanéén te houden en – als het even ging- nog eens met de kleinkinderen bezig geweest. Terwijl Manlief de honden uitliet. En de vuilzakken buiten zette. Krijgen wij nu een héél gazet? (Nee, alleen een serieuze depressie achteraf)


  9. ik peins ook dat het vooral de pers is die hem dat martelaarschap ‘oplegt’. Hij is idd zeker niet de enige die in moeilijke omstandigheden zijn job zo goed en zo kwaad mogelijk probeert te doen.


  10. Ach ja. Het verlies van een ouder is altijd traumatisch denk ik, gelijk welke leeftijd ze ook bereikt hebben. Maar het leven gaat verder. En maar best ook. Ik begrijp je reactie helemaal. Da’s ook hetzelfde als een vrouwelijke politica te snel/niet snel genoeg begint na een zwangerschap, daar hebben ze ook altijd wel een mening over.


  11. Ik wou een beetje hetzelfde schrijven als Lien. In feite gaat het niet over Vande Lanotte, maar over de media. Zo ook met de reis van Kris Peeters. Ze hebben er inderdaad wel altijd een mening over. Tenslotte gaat het over zijn privéleven en dat zou ook zo voor de media moeten zijn. Dat ze bladzijden vol commentaar en meningen schrijven over politieke standpunten of strategieën, maar laat ze voor de rest gerust in de media. Ik zou echt niet willen dat alles wat ik doe commentaar krijgt in de krant. Je hoort ook altijd maar één kant van het verhaal.


  12. ’t Wordt vaak als moedig omschreven, zo meteen na een sterfgeval te gaan werken. Terwijl het voor sommige mensen ook een vlucht kan zijn, uit de realiteit, terug in het werk verdrinken. En dat is dan allesbehalve moedig en verantwoordelijk zou je denken. Of misschien net wel slim om de eerste dagen door te komen. Dus ik begrijp je standpunt, en inderdaad: de aandacht die de pers daar dan aan heeft gegeven is vaak lachwekkend. Die mens zal zelf wel weten waarom hij weer wil werken, denk ik dan.



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: