h1

Evenwicht – bis

17 januari 2011

Ik heb de afgelopen dagen mijn huiswerk gedaan en nagedacht en geschreven en geschrapt en geherformuleerd, om uiteindelijk tot dit resultaat te komen. Mijn hersenspinsels over de combinatie werk en gezin, over de stress waar zovele mensen onder lijden, over in evenwicht zijn.

Ik heb iemand ‘het leven’ ooit eens horen vergelijken met een taart. Een in stukken verdeelde taart. Eén stuk taart = werk, een ander stuk = gezondheid, nog een ander stuk = persoonlijke ontwikkeling. In de taart van het leven zit ook een stuk kinderen, een stuk partner, een stuk familie, een stuk sociale contacten, een stuk sporten/bewegen, een stuk…
De stukken zijn natuurlijk niet allemaal even groot. De grootte wordt bepaald door de hoeveelheid tijd die je in dat stuk steekt en kan dus variëren naargelang van de fase in je leven. Als kind of jongere werk je bijvoorbeeld niet, maar zit je op de schoolbanken. In een bepaalde fase van je leven heb je nog geen kinderen. In een latere fase ga je op pensioen en valt het stuk werk weg.
Soms wordt een stuk groter of kleiner of valt het zelfs helemaal weg door onverwachte gebeurtenissen of eigen beslissingen: je krijgt een relatie, er komt een kind bij, je wordt ontslagen, je gaat 4/5 werken of wordt huisvrouw, je wordt ziek,…
Maar, en dat is heel belangrijk, de taart blijft even groot en mag geen gaten bevatten. Als je een stuk weghaalt, moet dat gat worden opgevuld door de andere stukken groter te maken of er een nieuw stuk in te stoppen. En je kan ook geen stukken in de taart blijven proppen of stukken groter maken zonder dat je andere stukken verkleint. Anders is je taart niet meer in evenwicht.
Sommige stukken kan je zonder problemen uit de taart halen, op voorwaarde dat je daar zelf voor kiest. Wel of niet buitenshuis werken, wel of geen kinderen, wel of geen relatie, daar kies je soms voor. Die stukken kan je dus zonder probleem weglaten, mits je daar zelf voor kiest en je taart maar volledig blijft. Lees: de andere stukken moeten groot genoeg zijn om de taart compleet  te maken.
Andere stukken mag je onder geen beding uit je taart halen: gezondheid, persoonlijke ontwikkeling, sporten/bewegen, sociale contacten,… Hoe groot die stukken zijn, bepaal je zelf, maar ze moeten voldoende groot zijn om je leven in balans te houden en vooral, ze moeten er gewoonweg zijn.

Volgens deze theorie geraakt bij veel vrouwen met kinderen (en natuurlijk ook bij mannen en vrouwen zonder kinderen, maar daar gaat dit blogberichtje niet over) de taart uit balans. Er komen altijd maar stukken bij (relatie, werk, kinderen,…), maar de andere stukken worden niet kleiner. En de taart blijft even groot. Er wordt gepropt en gewrongen om alles er maar in te krijgen, maar dat lukt natuurlijk niet en de taart wordt één grote smurrie. Als mogelijke oplossing beginnen vrouwen er dan stukken uit te halen. Weg sport. Hobby’s tot een minimum beperken. Ze nemen te weinig rust, ruimen op of strijken of doen ander huishoudelijk werk tot 23 uur en negeren alle signalen van hun lichaam dat het niet meer gaat. Met andere woorden, ze verwaarlozen hun gezondheid. Ze laten ook hun sociale contacten schieten. Kortom, ze halen essentiële stukken uit de taart of maken die stukken zo klein dat het evenwicht volledig zoek is.

De oplossing zou dan moeten zijn dat je de taart weer in evenwicht probeert te brengen. Dat je de stukken die je eruit gehaald hebt, er weer in stopt. Dat je de stukken die te klein zijn geworden, weer groter maakt en de stukken die te groot zijn geworden, weer kleiner maakt.
Hoe je dat concreet doet, hangt natuurlijk van je eigen situatie en mogelijkheden en keuzes af. Een prioriteitenlijstje maken kan helpen.

Nog wat randbemerkingen om af te sluiten:

  • Hulp van een werkvrouw kan wonderen doen. Sommige vrouwen willen geen werkvrouw in huis, omdat dat duur is (dienstencheques zijn nochtans aftrekbaar en naar een dokter lopen omdat je oververmoeid of uitgeteld bent, kost ook veel geld) of omdat ze bang zijn dat niemand zo precies poetst als zijzelf (dat zal wel zo zijn, maar hoe hoog staat een op jouw manier proper gepoetst huis op je prioriteitenlijstje?) of omdat ze niemand in huis willen als ze niet thuis zijn (probeer eventueel een werkvrouw te vinden met goede referenties, die bijvoorbeeld ook bij je vriendin of je moeder poetst en heel betrouwbaar is gebleken).
  • Veel vrouwen hebben het moeilijk om huishoudelijke taken door hun partner te laten doen, omdat “hij het niet goed doet”. Ja, akkoord, als je een ongeoefende man naar de winkel stuurt, bestaat de kans dat hij peperdure bloemkool of verlepte boontjes of overbodige chocolade meebrengt, maar is dat onoverkomelijk en zou hij het na verloop van tijd niet kunnen leren? Idem dito voor poetswerk. Misschien poetst je man niet helemaal zoals jij het wilt, maar nogmaals: hoe belangrijk is dat? En oefening baart kunst.
  • Soms worden kinderen te veel ontlast. Uit schuldgevoel omdat we er niet altijd zijn en hen, als we er dan wél zijn, niet willen opzadelen met taakjes? Omdat we hen onderschatten? Omdat we de energie niet meer hebben om hen taken aan te leren? In het begin kruipt er misschien redelijk wat tijd in om hen taken aan te leren, maar op termijn loont dat! Samen huishoudelijke taken doen, schept trouwens ook een band. Quality-time hoeft niet per se speeltijd te zijn.
  • Volgens mij leven we in een maatschappij waarin we álles willen én dan ook nog eens de lat heel hoog leggen: in willekeurige volgorde: een boeiende job – flexibele werkuren – veel vakantie – een goed loon – een mooi huis – een leuke relatie – kinderen die intelligent, succesvol, sociaal, actief,… zijn, alle mogelijke hobby’s uitproberen én thuis aangenaam zijn – geld om reizen te maken, liefst meerdere keren per jaar, om leuke spulletjes te kopen, vooral voor de kinderen, om ons huis mooi in te richten, om een nieuwe televisie te kopen nog voor de oude stuk en versleten is, en ga zo maar door. Als je kijkt naar de uitgaven van onze ouders indertijd en onze uitgaven nu, is het verschil enorm, denk ik. Veel mensen vinden dat ze niet toekomen met 1 loon. Ik trek dat niet in twijfel, maar volgens mij heeft dat bij veel gezinnen ook te maken met de keuzes die ze maken. En keuzes hebben gevolgen. Het gaat trouwens niet alleen om materiële zaken. We eisen ook heel veel van onszelf: we willen de perfecte moeder, werkneemster, partner, dochter, buurvrouw, vriendin, huishoudster,… zijn. En als dat niet lukt, duiken de o zo bekende en vertrouwde schuldgevoelens op. Misschien zou het goed zijn om eens stil te staan bij de definitie van een perfecte vrouw, moeder, dochter, werkneemster,… Wat is perfect? En voor wie is die perfectie nodig? En leggen we niet veel druk op anderen door zelf perfect te willen zijn? Misschien is dit wel een verkeerd voorbeeld voor onze kinderen?
  • Een ander punt is relativeringsvermogen. Wat is het ergste dat kan gebeuren als je de dingen eens iets minder perfect doet volgens jouw normen? Is het echt zo erg als er eens iets misloopt?
  • Een opgeruimd huis is natuurlijk leuk, maar een opgeruimde geest is nog veel leuker.
  • Volgens mij is het goed voor kinderen om eens wat minder aandacht te krijgen en met elkaar te leren spelen in plaats van met hun moeder/vader.
  • Ik vind het essentieel voor een relatie om regelmatig dingen met twee samen te doen. Dat hoeft niet eens buitenshuis te zijn. Gewoon, ’s avonds televisie uit, niet meer poetsen en opruimen, niet nog snel achter die computer wat werk inhalen, maar samen een gezelsschapspel spelen of samen koken of samen praten of samen naar de winkel gaan.
  • En beweging. Beweging is broodnodig. Minstens een half uur per dag buiten doorbrengen, weer of geen weer. Uitwaaien, wandelen, lopen, fietsen, de frisse lucht opsnuiven. Daar geloof ik heilig in. Ik heb een tijd buitenshuis gewerkt, stapte ’s morgens in mijn auto, reed 40 minuten later de parkeergarage op mijn werk binnen, nam de lift naar boven en zat de hele dag min of meer stil op een stoel. En ’s avonds de omgekeerde weg. Ik verdikte (want het is een illusie om te denken dat je minder gaat eten, als je minder beweegt), slabakte, werd tam. En ben na een tijd beginnen te sporten. Wat een verschil! Intussen sport ik drie uur per week en fiets ik bijna elke dag. Zalig voor mijn geest en lichaam. Mens sana in corpore sano!
  • Een goede organisatie helpt.
  • Soms is het nuttiger om even een kwartier met je kinderen bezig te zijn in plaats van hen voortdurend af te wimpelen omdat je zelf vanalles moet doen. In dat laatste geval is de kans groot dat ze blijven zeuren en je zelf niets kan doen. Zeg hen bijvoorbeeld dat je een kwartiertje samen gaat spelen, dat je daarna moet koken en dat ze dan even alleen moeten spelen (of laat hen helpen – ook kleine kinderen kunnen meer dan je denkt: aardappelen uithalen, een pan uithalen, iets aangeven, in hun eigen pannetje met wat bloem en water roeren) en dat je na het eten een verhaaltje zal voorlezen. Als ze ’s avonds lastig zijn, als je thuiskomt, hebben ze misschien honger. Geef hen een stuk fruit voor je begint te koken. En als ze dat stuk fruit braaf opeten, mogen ze televisie kijken. Anders niet. Dat soort trucs.

En nu heb ik genoeg Flair- of Libellepsycholoog gespeeld. Laat de reacties maar binnenstromen!

Advertenties

10 reacties

  1. Het klinkt allemaal goed maar ik vermoed dat je dergelijke zaken maar kan relativeren op het moment dat je kinderen iets ouder zijn. Hoe dan ook kruipt er veel tijd in kleintjes en is tijd voor jezelf zeer beperkt. Nu de mijne ouder zijn (en vooral: ik ook ouder ben), besef ik wel dat er meer is dan alleen maar lopen en vliegen om alles en iedereen te plezieren, je huis op orde te houden, je werk goed te doen, … Soms heb ik nog eens het idee dat ik geleefd word, maar dat is toch sterk verminderd de laatste 5 jaar.


  2. dat schuldgevoel hé. We moeten gewoon te veel van onszelf.
    Het lukt me niet altijd maar soms kan ik er gewoon aan toegeven en blijft de boel gewoon staan!
    En ook dat materieel is waar. mijn ouders hun huis is nu pas af, na 20jaar zelf opknappen maar zelf wil je dat direct netjes en in orde, maar dat gaat niet. Zo heeft Lou (en ook wij) geen mooi afgewerkte slaapkamer maar wel een zacht en gezellig bed en dat is minstens even belangrijk!

    Ik ga je andere tips zeker gebruiken


  3. Goed neergeschreven. Om over na te denken…


  4. Ik had het zelf niet beter kunnen verwoorden…


  5. I agree. En dat het makkelijker wordt als kinderen ouder zijn, zal voor een deel kloppen (zelf jas aan, schoenen aan, niet meer pamperen,…) maar ook bij peuters zijn veel van bovenstaande dingen helemaal waar. Ik vind dat ook zij moeten leren om alleen te spelen, hun speelgoed op te ruimen, dingen terug op hun plaats te zetten dus ik probeer dat ook zo aan te leren aan mijn zoon (met natuurlijk wisselend succes)


  6. Mooie vergelijking, vind ik, met die taart.

    Ik heb momenteel niet te klagen natuurlijk wegens zwangerschapsverlof. Drie kindjes en het huishouden is goed te doen nu, maar enkel omdat ik alle dagen thuis ben natuurlijk. Ik twijfel wel of ik vanaf september voltijds of deeltijds ga werken. Als ik voltijds ga werken, komt er alleszins een poetsvrouw. Maar dan nog. Persoonlijk wringt het een beetje om voltijds te werken en de kinderen enkel in het weekend en ’s avonds en ’s morgen 1 of 2 uur te zien. Ik wil intens genieten en ze zelf zién opgroeien, zeker nu ze nog zo klein zijn.
    Soms denk ik ook dat ik er teveel van maak, dat ik ook volop kan genieten en alles bewust kan meemaken, ook al werk ik voltijds. Ik ben er zelf nog niet helemaal aan uit 🙂

    Nog één dingetje: wat als je enkel een opgeruimde geest krijgt als je huis opgeruimd is? 😀 (Of als de was/strijk gedaan is. Of als de keuken proper ligt. Of als …) Want daar heb ik dan weer last van. Ik kan die taakjes en dat ‘moeten’ heel moeilijk loslaten.


  7. Die iemand met die taart, dat was zeker een psycholoog ;-). Ik heb dat verhaal ook al gehoord een paar maanden geleden. Neen, het is niet makkelijk het evenwicht te houden, want ook al dacht ik het allemaal onder controle (en in evenwicht) te hebben, ondertussen is anders gebleken. Ik weet ondertussen welke stukken van de taart moeten bijgepast of bijgesneden moeten worden. Het zal nog hard werken worden aan mezelf, maar ik moet er blijven in geloven dat dat op een keertje wel zal lukken.


  8. ik heb niet het gevoel dat ik van mezelf veel ‘moet’, ik heb véél geschrapt uit mijn leven sinds de kindjes er zijn en dat niet alleen in idd hobby’s enz maar ook in het huishouden, er is een poetsvrouw, er wordt (bijna) niet meer gestrijkt… en toch heb ik het gevoel alsof ik mezelf constant achterna hol, overal: op’t werk (dat ik gelukkig ook heel graag doen), thuis, vrienden die verwaarloost worden, etc… zou dat nu echt liggen aan die partner die er hier niet is vraag ik me soms af… ik weet het niet, in een partner moet ge ook tijd en energie steken natuurlijk…. we zullen het maar houden op hele kleine kindjes waarvan 1 momenteel heel erg zorgenkindje zekers… in elk geval ik hoop echt dat dit van voorbijgaande aard is..want momenteel is het evenwicht hier echt helemaal zoek.


  9. stof tot nadenken in ieder geval…ik heb (voorlopig maar) 1 dochter en een voltijdse drukke (en verre) baan en een zelfstandige husband wat me de laatste weken serieus doet nadenken over 4/5 werken of niet. Het wringt precies omdat ik mijn job graag doe maar wat meer thuis wil zijn ook en niet continue het gevoel hebben dat ik rondhol. Maar ik wil wel nog groeien in mijn job en in heel veel gevallen is werktijdvermindering (ook al doe je het werk van een fulltime of 4 dagen:-))gewoon gelijk aan ‘giving up on ambitions’…zo wordt het toch gezien in commerciële werkomgeving…
    En soms denk ik ook dat ik er gewoon te veel van maak. niet makkelijk ‘het leven’;-)


  10. Goeie tips, en herkenbaar. Een deftige cursus assertiviteit zou hier ook al helpen om eens nee te kunnen zeggen tegen alle extra vragen om eens iets kleins te doen, op te halen, af te leveren, op te zoeken, te vertalen, te onthouden, te kopen, … Nee durven zeggen dus 🙂



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: