h1

Gelezen in de krant

20 februari 2011

Colin Firth: “Zelf ben ik zeer op mijn hoede voor ambitieuze, charismatische mensen, zeker in de politiek. Ik vertrouw de dossiervreters meer.”
Ik ook. Geen Verhofstadt voor mij. Wel Vandenbroucke. Bijvoorbeeld.

Weer een heerlijke column van Tom Heremans.

Jan Leyers: “Ik heb de indruk dat mensen het tegenwoordig moeilijk hebben met het leven op z’n beloop te laten. Vandaar dat er zoveel frustratie en wrok heerst. Sneeuwt het eindelijk eens, dan gaat het meteen over zoutvoorraden en over wie de verantwoordelijkheid moet nemen. Ik vind dat nogal vermoeiend.”
Helemaal mee eens.
En verder: “Toen mijn broer stierf, ervoer ik dat niet als iets hogers dat had toegeslagen. Dat wil niet zeggen dat ik geen verdriet had, maar ik probeerde het te aanvaarden. De dingen zijn zoals ze zijn, dat is een bron van troost.”
Dat gevoel heb ik ook gehad toen mijn vader is gestorven. Verdriet, natuurlijk. Maar ook berusting. Het is wat het is. 
En hij vervolgt: “Ik had vooral het gevoel dat ik iemand in een ander verhaal werd. Tot twee jaar geleden was ik een kerel met twee ouders, twee broersen twee zussen. (…) Maar in twee jaar tijd ben ik iemand geworden zonder vader, en met een broer minder.”
Zo voelt dat voor mij ook. Het verhaal is veranderd. Ik ben nu iemand zonder vader en met een moeder die weduwe is geworden. Een heel ander verhaal. Waarin ook mijn rol is veranderd.

De hele heisa rond Ingrid Lieten. Jongens toch. Dat zinnetje over teflonmannen is zó uit zijn context gerukt. Als je de volledige mail leest, begrijp je dat onmiddellijk. En dan de manier waarop ineens ook kritiek opduikt op haar beleid. Ik begrijp het niet.

En dan een schitterend opiniestuk van Marc Michils, ceo van het reclamebureau Saatchi & Saatchi Brussels, met als titel ‘Communicatietips voor politici’. Hij schrijft het n.a.v. de uitgelekte e-mail van Lieten, maar het is volgens mij ook van toepassing op de huidige regeringsonderhandelingen. Zo schrijft hij: “Hoe kun je (moeilijke) plannen maken met iemand die bijna tegelijkertijd achter je rug en voor de camera’s kwetsende of denigrerende verklaringen aflegt?”
Dat heb ik me de laatste maanden bijna elke dag afgevraagd. Waarom al die persoonlijke en beledigende opmerkingen? Terwijl je weet dat je de volgende dag weer aan de onderhandelingstafel moet gaan zitten. Politici als Dehaene, Vande Lanotte, Van Miert, Claes, Martens, Eyskens, De Croo… konden dat van zich af laten glijden of gaven toch die indruk. Iemand als Leterme lijkt dat niet te kunnen. En ook de meeste onderhandelaars die nu rond de tafel zitten, geven de indruk dat ze moeite hebben om zich boven persoonlijke afkeer, wrevel, irritatie te zetten. Wrok, jaloezie, de ander niets gunnen, lijken voortdurend de kop op te steken. Dat maakt onderhandelen niet eenvoudig, vrees ik.

Een ander opiniestuk, in De Standaard van vrijdag, van Kathleen Vereecken, met als titel ‘Iedereen een kind?’ over anoniem spermadonorschap en draagmoederschap. Ze schrijft over de omkering van de redenering. Het recht op een kind. Terwijl een kind recht heeft op ouders. Ze schrijft dat ivf het begin van een revolutie was, maar tegelijk ook een doos van Pandora, gevuld met morele dilemma’s. “We kunnen het, maar moeten we het daarom ook doen?” En ze schrijft ook: “Een kind mag weten waar het vandaan komt, omdat het daar nu eenmaal behoefte aan heeft.”
Een gevoelig onderwerp, maar ik ben het wel met haar eens.

Advertenties

7 reacties

  1. Aaaah, dat laatste is er eentje waar ik zelf mee worstel omdat ik kinderen wil. Ik vraag mij trouwens af of een kind per se behoefte heeft om te weten waar het vandaan komt. En zoja, is dat dan een basisbehoefte? Gaat dat kind voor eeuwig en altijd ongelukkig zijn als die behoefte niet vervuld wordt?


  2. @ TheMiss: Ik weet dat het voor mij gemakkelijk praten is, omdat ik zelf kinderen heb. Toch ligt voor mij de grens bij adoptie. Ik ben ervan overtuigd dat iedereen ooit wil weten waar hij of zij vandaan komt. Dus ja, dat is een basisbehoefte. Het recht om te weten wie je ouders zijn, werd trouwens opgenomen in het Verdrag over de Rechten van het kind. In het opiniestuk stond ook een uitspraak van een KID-kind (kunstmatige inseminatie met donorsperma): “Het gevoel niet te weten waar ik vandaan kwam, heeft lang aan mijn zelfvertrouwen en zelfbeeld geknaagd.” Ik kan me goed voorstellen dat het voor mensen die graag een kind willen, heel moeilijk is om een niet vervulde kinderwens te verwerken. Maar nooit weten wie je moeder of vader is, totaal geen idee hebben, kan veel grotere problemen geven, denk ik.


  3. Het allergrootste probleem met zowat alles dat je aanhaalt is dat er tegenwoordig een gevoel lijkt te heersen dat we alles naar onze hand kunnen zetten en dat dat nog gerechtvaardigd is ook. En geconfronteerd met situaties die we niet onder controle hebben, voelen we dat dan aan als een persoonlijke aanval waarop we direct in het offensief schieten. Zelfs mensen in functies met grote verantwoordelijkheden die hen zelf overstijgen lijken zich daar niet meer boven te kunnen zetten.
    En daarenboven heb ik het gevoel dat de laatste jaren het vertrekpunt van waaruit we de maatschappij en al haar problemen en facetten bekijken nogal gekanteld is naar een persoonlijk en egocentrisch vertrekpunt. Daarmee bedoel ik dat als er problemen of dilemma’s opduiken, de huidige reflex is om zichzelf vooral veilig te stellen of aan zijn eigen rechten tegemoet te komen. Wat dat dan betekent voor de rechten of het welzijn van anderen valt nu zo vaak weg. Zoals Kathleen Vereecken stelt “zo’n kind heeft ook rechten” en die wegen allicht nog meer door dan die van ons gezien zo’n kind niet om zijn bestaan heeft gevraagd, daarin zijn wij vragende partij.
    Het vergt veel om doordacht te werk te gaan, om gevolgen op lange termijn in te schatten, om rekening te houden met derden, compromissen te sluiten en om emoties een plaats te geven binnen het beslissingsproces. Maar het is een oefening die de moeite waard is. Voor alle betrokkenen, dichtbij of veraf.


  4. Op zich kan ik ook niet aanvoelen wat het is voor die mensen zelf, ik BEN een kind uit een gelukkig gezin en ik HEB ook zelf een kind in een gelukkige relatie. Ik snap wel dat het moeilijk is niet te weten wie je vader/moeder zijn, maar is het niet belangrijker op te groeien in een gelukkig gezin? Zouden die mensen liever niet geboren zijn? Want DAT is het alternatief hé…
    Bedankt trouwens om dergelijke opiniestukken even hier te plaatsen. Ik lees de krant niet, en ik vind het wel leuk dat jij me de weg ernaartoe wijst…


  5. Leyers – het overlijden van iemand uit onze naaste omgeving, dat betekent niet alleen het verlies van een dierbare, maar ook het verlies van de situatie zoals ze was. Je “rol” binnen een bepaalde groep verandert opeens.

    Lieten – ik ben geen fan van Lieten, maar het lijkt me dat er iets afgerekend wordt.

    Recht op kinderen – ik vind dit een moeilijke…
    Ik maak me vaak de bedenking dat er mensen zijn die een kind willen adopteren en die totvervelenstoe gescreend worden en onder de loep genomen worden. En dan zie ik een jonge vrouw, alleen, aan de drugs, met een bolle buik achter een kinderwagen…

    Onderhandelen – Dat is onmogelijk als de onderhandelaars voortdurend met getrokken messen over mekaar staan. Als de onderhandelingen te lang duren, gaat de focus verloren en slorpen de details meer en meer energie op, zodat er voor de eigenlijke problemen geen oog meer is.


  6. tja over dat laatste… ik heb een vriend die een papa heeft die nooit naar hem omgekeken heeft. Hij zei, toen ik twijfelde over het bam-schap: ik zou liever gehad hebben dat ik nooit kon weten van welke andere kant ik genen heb dan dat ik nu wel weet dat ik ergens een papa rondlopen heb maar die gewoon niet geïnteresseerd is in mij. Het ene kind zal het er al moeilijker mee hebben dan het andere denk ik en ik kan daar alleen maar heel eerlijk over zijn als dat moment er komt. Mijn zoontje wordt omringd door veel andere mensen die een beetje de ‘papa-rol’ overnemen bij momenten en heeft daar nu nog geen vragen rond. Die komen er wel daar ben ik zeker van. Ik heb bewust ook een heel netwerk van andere bammekes rond mij gebouwd die wij heel regelmatig zien, samen mee op vakantie gaan etc zodat hij later weet dat hij zeker niet alleen is in die situatie en dat een gezin niet moet zijn: mama-papa-kindjes maar dat een gezin is: de mensen die je dagelijks mee helpen opvoeden en je een warm nest geven.

    en wat Lieten betreft: zo’n mail stel je niet op, laat staan dat je die verstuurd. Dat zijn dingen die je persoonlijk bespreekt. Vooral de aanval op de eigen koers vind ik treffend voor het soort politiek dat momenteel bedreven wordt.


  7. Het gaat over adoptie, maar die zitten gedeeltelijk dezelfde vragen als spermadonorkinderen: http://www.girlsgonechild.net/2011/02/somewhere-between.html



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: