h1

Opvoeden

25 maart 2011

Ik had nooit gedacht dat opvoeden me zo dikwijls zo zwaar zou vallen.
Toen ik zwanger was van nummer 1, ben ik de best voorbereide aanstaande moeder ooit geworden. Ik las en las en las en wist perfect wat me te wachten stond. Reflux, krampjes, huilbaby’s, melkkorstjes, slaapritueel, borstvoeding, hygiëne, ontwikkeling,… Ik wist er alles van. En ik was een rustige, gelukkige kersverse mama zonder twijfels. Probleempjes werden aangepakt en opgelost. Of niet opgelost, maar dan nog. Het liep wel. Zo sliep zoonlief pas na 6 maanden door en deed hij een uur over zijn fles ’s nachts, maar dan keken we maar naar de herhalingen van het nieuws. Eerst op de VRT en dan op VTM.
[Tussen haakjes, onze toenmalige pediater zei na 6 maanden: “Wat? Drinkt hij nog een fles ’s nachts? Dat is helemaal niet nodig! Afschaffen!” En kijk, alsof hij het haar had horen zeggen, stopte hij vanzelf met wakker worden ’s nachts. Ik weet niet wat ik gedaan zou hebben als ze dat niet had gezegd. Misschien had hij die fles ’s nachts niet meer nodig, maar ik denk dat het geen kwaad kan om tot een maand of 6 mee te drijven op het ritme van je kind. Misschien zelfs nog langer. Tot een zekere leeftijd manipuleren kinderen niet en kan je ze niet te veel verwennen. Dat tussen haakjes.]   
Nog geen 16 maanden later was nummer 2 er. Dat was een bewuste keuze. We hoopten dat de kinderen veel aan elkaar zouden hebben. En we wisten toen al dat we een groot gezin wilden, maar we hadden geen zin om tien jaar in de pampers te zitten (we zitten er intussen al meer dan tien jaar in, maar dat is een ander verhaal, en we hopen dat binnenkort ook achter ons te kunnen laten). Mensen vroegen regelmatig of dat niet zwaar was. Fulltime werken. Twee kinderen kort na elkaar. Nee, ik vond dat niet zwaar. Ik vond het heerlijk.
Bij nummer 3, die 16,5 maand later volgde, kregen we die vraag nog vaker. Maar nee, ik vond mijn leven niet zwaar. Ik was alleen moe, maar manlief liet me ’s morgens regelmatig uitslapen, terwijl hij naar beneden ging. We lieten de kinderen ’s morgens in ons bed televisie kijken zodat we nog wat konden doezelen. We zochten oplossingen om ons slaaptekort binnen de perken te houden. Het werd geleidelijk aan duidelijk dat dochterlief toch opvallend anders reageerde dan andere kinderen, maar ook dat wisten we te hanteren. Toen nog wel.
Nummer 4 werd 14,5 maand later geboren. Tijdens de zwangerschap was ik echt moe, het was fysiek zwaar. Onze tweede zoon, nummer 3 dus, was gelukkig een rustige, lieve, brave, gemakkelijke baby. Dat hielp.
Ik was, en voor alle duidelijkheid, ben nog altijd héél blij met mijn gezin. Ik ben ook ongelofelijk fier op mijn man en kinderen. Ik heb een man uit de duizend. Lief, attent, gevoelig, behulpzaam, diplomatisch, sociaal, communicatief, ambitieus, perfectionistisch, veerkrachtig. We houden van dezelfde dingen, we kunnen ontzettend goed met elkaar praten, we begrijpen elkaar, we zitten over bijna alles op dezelfde golflengte. Onze kinderen hebben veel gevoel voor  humor, zijn hulpvaardig, enthousiast, verbaal sterk, geïnteresseerd in vanalles en nog wat, intelligent, ad rem, lief, attent, bekommerd om anderen, energiek. Het zijn volhouders, doorzetters. Die kenmerken hebben ze allevier. En daarnaast hebben ze natuurlijk nog elk hun eigen specifieke fijne kenmerken.
Ik kan niet klagen dus. En toch. En toch. Toch bots ik elke dag, en ik overdrijf niet, op dezelfde problemen binnen ons gezin die ontzettend veel van me vergen. Ik zou uitgerust en creatief moeten zijn om die problemen aan te pakken. Maar ik ben niet uitgerust (daarvoor heb ik tien uur slaap per nacht nodig – in mijn blok- en examenperiodes aan de universiteit haalde ik dat, maar dat is lang geleden, nu lukt dat niet meer) en dus ook niet altijd creatief. Mijn vat is dikwijls leeg. Mijn geduld op (geduld is al niet mijn grootste gave…). En dan worden er dingen gezegd en gedaan die het probleem niet oplossen, integendeel.
Het vraagt moed en doorzettingsvermogen en volharding om toch elke keer opnieuw, na elk conflict, na elk probleem, na elke crisis, weer recht te staan en door te gaan. Een nieuwe aanpak verzinnen, plooien gladstrijken, zorgen dat onze zorgenkindjes op de juiste manier benaderd worden (nooit gedacht dat ik al zo inventief ging moeten zijn in de lagereschoolperiode), maar dat de twee anderen ook nog voldoende aandacht en zorg krijgen. Gelukkig zijn manlief en ik allebei met die eigenschappen geboren en hebben onze ouders ze nog aangescherpt. Anders waren we nu misschien geen gezin meer. We plooien, be buigen, maar we breken niet. Maar het vraagt verdorie veel. Heel veel.
Nooit gedacht dat opvoeden zo zwaar zou zijn.

Advertenties

11 reacties

  1. zeer herkenbaar, en gezien ik maar de helft van jouw gezin heb en de helft van je zorgen kan ik me voorstellen hoe zwaar het soms moet zijn. Want als mijn vat al leeg is dan moet het jouwe bijna bodemloos zijn soms. Gelukkig heb je een man waarmee je alles samen kan aanpakken. Ik wens je veel moed en sterkte om door te gaan op de lastige momenten en veel lieve knuffels van die 4 schatten van je om je daarin te ondersteunen.


  2. @ bé: bedankt voor deze fijne reactie. Iemand hebben om je zorgen mee te delen en ze samen te dragen helpt inderdaad enorm. En hoe raar het ook klinkt, weten dat er nog mensen zijn die soms tot op hun tandvlees zitten, helpt ook. Ik wens jou ook veel moed en sterkte op die lastige momenten en veel lieve knuffels van jouw 2 schatten.


  3. Tijdens het lezen van jouw stukje borrelden er vanwege de grote herkenbaarheid heel veel dingen op die ik zou willen zeggen (en neen, ik kan daar moeilijk zelf een post aan wijden, want ze lezen mee): de vele conflicten (vroeger wel veel meer dan nu, maar toch, als uw volwassen oudste ronduit zegt – en helaas ook dikwijls toont – dat ze haar broer haat, dan is dat niet altijd evident en echte oplossingen zijn er ook niet voor), de vermoeidheid (ook nog na al die jaren omdat moeder per se ook nog iets van een eigen leven naast job en gezin wil), het lege vat, de grenzen aan het geduld die soms overschreden worden, de moed om elke dag weer opnieuw te luisteren naar hun verzuchtingen en telkens weer de juiste woorden te vinden om te motiveren, maar wat ik vooral het allerlastigst vind, zijn de vele twijfels. Doe ik het wel goed genoeg, heb ik nu geen schade berokkend, komt het ooit wel goed (ja dus), ben ik nu geen slechte moeder, laat ik dit nu niet beter gewoon passeren of moet ik integendeel reageren, enz., enz.
    En dan bedenk ik me (of probeer dat toch) dat ouders mensen zijn en mensen zijn niet perfect en het is uiteindelijk toch ook een deel van de opvoeding om kinderen te leren omgaan met imperfectie (bij anderen maar ook bij zichzelf).
    Maar dat opvoeden soms bijzonder zwaar is, dat kan ik alleen maar beamen. En het kan o zo deugd doen om eens anderen daarover te horen om dan vast te stellen dat velen met hetzelfde worstelen, en dat we het al bij al zo slecht niet doen.
    Want al ken ik jullie niet persoonlijk, en kan ik alleen afgaan op de blog, ik heb toch dikwijls de indruk dat jullie dat schitterend doen.


  4. Met slechts één wervelwindje in huis kan ik alleen maar vol verwondering & bewondering meelezen met je. Courage & als het helpt: van hieruit bekeken lijken jullie dat inderdaad (zoals Veerle hierboven zegt) schitterend te doen.


  5. Ik ken jou en je kinderen niet. Ik weet ook niet welke problemen je kinderen hebben.
    ikzelf heb 2 kids, eentje met een gebruiksaanwijzing in een vreemde taal en eentje in de juiste 😉

    Ik kan je 1 ding zeggen: wees consequent, bij allevier

    dat doe ik ook bij die van mij, en wees maar zeker, ’t is niet omdat er eentje een beetje “anders” is dan wat normaal aanvaard is, dat die op hun kop laten zitten hoor, anders barst vroeg of laat de bom.


  6. Mijn vat was even helemaal leeg maar raakt stilaan terug wat gevuld al kost het veel tijd en moeite en kinderen opvoeden is misschien toch zwaarder dan oorspronkelijk gedacht. Hier kost het me veel moeite om ’s avonds eentje aan zijn huiswerk te krijgen (en dat mondt soms uit in geroep en getier – van beide kanten) en ’s nachts moeten we er de laatste weken soms uit voor een lawaaierige plaswekker. Gelukkig dat de mooie momenten de bovenhand halen, want elke dag geniet ik nu ook van de knuffels, de lieve woordjes, de grappen en grollen. Binnenkort start de jongste ook aan zijn schoolcarrière (hij zat vanmorgen al te janken dat hij ook naar schooltje wilde).
    Kleine kinderen, kleine zorgen. Grote kinderen, grote zorgen. Ik vraag me vaak af wat ons nog allemaal te wachten staat.
    Weet je, eigenlijk had ik je al zo’n beetje in de categorie superwoman geklasseerd, maar ook superwoman hebben soms een minder dagje. Kom op, en als je nog wat extra peptalk nodig heb dan weet je me wel te vinden! Toi toi toi!


  7. @ Ilse: hier ook een plaswekker… Twee zelfs sinds een maand. Onze kinderen zijn duidelijk erfelijk belast, want geen van de vier is spontaan droog geworden ’s nachts. De jongste zoon is nu aan het trainen sinds december (!), de jongste dochter sinds een maand. Met de zoon zijn we veel te lang blijven plakken bij een specialist die alsmaar hogere dosissen pillen voorschreef zonder veel resultaat. Nu gaan we naar een andere specialist, een heel eind rijden, maar de moeite waard. Ik ben supercontent van haar aanpak en het einde lijkt in zicht.
    Hier is er ook eentje die ik niet aan zijn huiswerk krijg. En de laatste weken niet aan het typen. Hij is op eigen vraag aan de typcursus begonnen, net als zijn broer en zus voor hem hebben gedaan, maar oefenen? Ho maar, dat is véél te saai en lukt niet snel genoeg naar zijn zin. De decibels gaan hier dus ook regelmatig omhoog. En mocht dat dan nog helpen…
    Ik ben dus inderdaad geen superwoman, die bestaan niet, al troost ik mezelf met het idee dat ik toch sterk genoeg ben om het opvoeden vol te houden.


  8. @ sassie: wij hebben twee kinderen met en twee kinderen zonder een speciale gebruiksaanwijzing, maar de twee met handleiding hebben niet hetzelfde probleem. Consequent zijn we, maar het is niet eenvoudig bij koppige volhouders. De fout die wij vooral maken is dat we ons telkens weer in de val van de discussie laten lokken. Onze kinderen zijn verbaal heel sterk en voor we het beseffen, staan we weer te discussiëren over iets waar eigenlijk niet over gediscussieerd hoeft te worden. Er wordt hier met andere woorden veel te dikwijls veel te veel gepraat! Vermoeiend. Vooral omdat we beseffen dat we dit verkeerd doen. Het ombuigen is echter een ander paar mouwen… Maar tegen dat ze in de puberteit belanden, zullen we het wel onder de knie hebben ;-).


  9. ik moet je bewonderen
    4 kids
    2 met handleiding
    amai chapeau
    en jezelf in vraag stellen vind ik vermoedelijk het beste dat je kan doen…
    sja en heeft niet elk gezin zowat zijn eigen valkuilen… waar er regelmatig ingevallen wordt?

    je doet dat goed 😉


  10. Wat een goed geschreven stukje over opvoeden. Heel herkenbaar. En ja, er zijn zo van die dagen dat het lijkt alsof je je van ’s ochtend tot ’s avonds boos moet maken. Dat je blij bent dat ze op school zijn of in hun bedje liggen. Maar er zijn ook zo van die dagen dat je met je kinderen kan lachen, knuffelen, spelen of dat je ze (in mijn geval) beide samen hoort spelen (ook al duurt dat niet lang 😉 ) of ze komen je spontaan een zoen geven of maken een tekening voor je en dan word je warm vanbinnen en weet je dat je goed bezig bent, gelukkig bent en niet zonder ze zou kunnen leven.


  11. Inderdaad, hoewel mijn kinderen nog jong zijn en de problemen (struikelblokken) naar mijn gevoel groeter worden naarmate de leeftijd begrijp ik heel goed dat je soms op je tandvlees zit. Ik vind zelf ook dat consequent opvoeden veel vraagt als ouder. Toen ik ooit eens aan een tant mijn beklag aan het doen was over mijn niet doorslapende peuter en pasgeboren baby zei ze “och jongske, kleine kinderen kleine zorgen, grote kinderen grote zorgen” Toen was ik daar kwaad voor omdat ik vond dat ik het “lastig” had, maar nu begrijp ik haar beter. Opvoeden is echt iets waar je continue moet aan werken en dat vreet tonnen energie. Dé reden trouwens dat er bij ons geen derde meer komt. Ik heb het gevoel dat ik dat niet aankan. Chapeau dus dat jij het wél kan. En courage!



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: