h1

Gelezen in de krant

29 april 2011

Zelfdoding 12-jarige
Wonen bij vader én moeder ‘is beter niet de norm’

Een jongen van 12 heeft zelfmoord gepleegd. In een afscheidsbriefje verwees hij naar de ruzies tussen zijn moeder en vader, die hij niet meer kon verdragen en die wellicht om hem draaiden.
In het artikel staat dat de ouders 100 km uit elkaar woonden. De jongen ging naar school in Brussel, tussen de beide verblijfplaatsen in. Reden om Vlaams kinderrechtencommissaris Bruno Vanobbergen aan het woord te laten. Hij vindt dat verblijfsco-ouderschap niet de norm mag zijn bij een scheiding. “Kinderen klagen bijvoorbeeld dat ze maar om de twee weken naar de jeugdbewegingen kunnen gaan.”
Vanobbergen of de schrijver van het artikel halen twee dingen door elkaar. Ver uit elkaar gaan wonen en verblijfsco-ouderschap. Als ouders 100 km uit elkaar gaan wonen, wordt het voor kinderen hoe dan ook bijna onmogelijk of op zijn minst een lastige klus om deel te nemen aan wekelijkse activiteiten in het weekend (jeugdbeweging, sportwedstrijden,…), zelfs al verblijven de kinderen maar om de 14 dagen een weekend bij hun vader/moeder. Ook verjaardagsfeestjes, uitgaan, afspreken met vrienden,… worden dan moeilijker. Ik vind het jammer dat ouders bij een scheiding 100 km uit elkaar (kunnen) gaan wonen. Waarom bijvoorbeeld niet maximaal 10 km uit elkaar gaan wonen? Voor het welzijn van de kinderen.

Advertenties

8 reacties

  1. Voor het welzijn van de kinderen moet je dat inderdaad sterk overwegen ja. Maar anderzijds begrijp ik het wel. Stel dat B. en ik uit elkaar zouden gaan bijvoorbeeld. Ik ben een inwijkeling hier in Mechelen, ik zou veel liever in Gent wonen maar ben mijn vriend naar hier gevolgd omdat hij hier werkt. Als wij uit elkaar zouden gaan, wat houdt mij hier dan nog? Zijn schoonouders? Vrienden heb ik hier nauwelijks, die wonen vooral in Gent… Dat betekent dus dat je voor de rest van je leven in een plek moet wonen die je herinnert aan je stukgelopen relatie en waar je eigenlijk niets te zoeken hebt. Dus ik begrijp wel dat je ervoor kiest om ergens anders te gaan wonen, om welke reden dan ook.

    En for the record: ik woon hier graag, ik voel me hier thuis, maar ik weet ook dat dat voor een groot deel samenhangt met mijn liefde voor B. 🙂 Laat ons hopen dat dat dus voor altijd blijft duren, hé…


  2. MIJN schoonouders, moest dat zijn 🙂


  3. @ Lies: oh, ik begrijp ook wel waarom mensen dat doen, maar ik ben het er niet mee eens. Wat jou daar houdt, als je zou scheiden, zijn je kinderen. Jij kan je verplaatsen naar Gent, zij zijn niet zo mobiel als ze klein zijn en zijn afhankelijk van de goodwill van hun ouders om hen te brengen en te halen. Ik denk ook niet dat je dan voor de rest van je leven in Mechelen zou moeten blijven wonen. Enkel tot je kinderen bij manier van spreken het nest zijn uitgevlogen, regelingen niet meer bestaan en de kinderen zich vrij en vlot kunnen verplaatsen.


  4. Ja, ik volg je wel. Ik denk dat ik – als ik in een dergelijke situatie zou zitten – inderdaad hier zou blijven wonen. Voor de kinderen. Ik kan me een auto kopen en draai in principe mijn hand niet om voor een ritje naar Gent en terug.
    Maar ik wil nog even ingaan op je “niet voor de rest van je leven”. Dat is wel relatief natuurlijk. Ik ben 34. Stel dat we nu uit elkaar zouden gaan, dan moet ik nog in de buurt blijven tot Fien 18 is. Tegen dan ben ik 51. Oké, ik wil niet zeggen dat je leven voorbij is als je 51 bent, maar het grootste stuk wel al hé… 17 jaar is pokkelang om ergens te wonen waar je ongelukkig bent… En hoezeer lijden je kinderen daar dan onder?
    Oh man, ik hoop echt dat onze liefde eeuwig blijft duren, uit elkaar gaan lijkt me de hel 🙂


  5. @ Lies: Of anders voor de zekerheid nu al naar Gent verhuizen :-)? Ik denk trouwens dat je je veel meer thuis zal beginnen te voelen in Mechelen als Fien naar school begint te gaan. Ik zal eens een blogpostje wijden aan mijn integratieproces in de gemeente waar we nu wonen.


  6. Hahaha als het zo gemakkelijk was 🙂
    Awel ja, ik heb me al vaak afgevraagd hoe lang het gaat duren eer ik hier echte vrienden krijg. Ik heb al heel wat sympathieke mensen leren kennen, maar zo niemand die ik zou uitnodigen om enen te komen drinken. En ik WIL dat echt wel, buren of mensen uit de buurt tegen wie je kunt zeggen “zeg zo schoon weer, als we vanavond nu nekeer nen bbq doen”. Of “Komen jullie nog enen drinken vanavond”? Met oudere kinderen lijkt me dat idd wel handiger dan met een baby/peuter…
    Ik verheug me al op jouw verhaal!


  7. Laat de kinderen in hun vertrouwde omgeving en laat mama en papa week om week om verhuizen… eens zien hoe lang ze dat gaan volhouden. ik vind dat gesleur met kinderen sowieso hémeltergend. En ik ken een koppel dat uit elkaar ging, de papa verhuist naar gemeente x, mama besluit na enkele tijd om – voor haar dochter- dichter bij de papa te gaan wonen en verhuist dus ook naar gemeente x en heeft prompt hele zware ruzie met de papa die het niet kan hebben dat zijn ex binnen een straal van x km woont. Ik denk persoonlijk ook niet dat het de afstand is die deze arme jongen gedreven heeft tot zelfmoord. Eerder absoluut niet goed begeleid bij zo’n intens proces als een scheiding…


  8. 100 km uit elkaar wonen is niet in het belang van de kinderen. Verblijfsco-ouderschap is volgens mij ook niet in het belang van de kinderen. Dit kan volgens mij enkel enigszins interessant zijn als de ouders nog een goede relatie hebben met elkaar en vlot communiceren EN ze dicht bij elkaar wonen.
    Véél mensen stellen gewoon het belang van het kind niet voorop. Misschien kunnen ze het niet, hebben ze het nooit geleerd ?



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: