h1

Man-vrouw

29 april 2011

Met de regelmaat van de klok duiken ze op in de media: de berichten over vrouwen en het glazen plafond, vrouwen die onvoldoende vertegenwoordigd zijn in deze of gene Raad, instelling, sector,…, vrouwen die minder verdienen dan mannen enz., enz. Gevolgd door allerlei voorstellen en initiatieven om daar iets aan te doen. Maar zolang de mentaliteit in grote lagen van de bevolking niet verandert, zal er ten gronde niets veranderen. En u mag met tegenargumenten komen, maar ik merk regelmatig dat we onbewust mannen en vrouwen in bepaalde hokjes duwen. Een paar voorbeelden.

Vriendin P. breekt haar been. De vriendinnen mailen, bellen, komen langs, bieden hulp aan om boodschappen te doen, te koken, de kinderen weg te brengen,… Nochtans heeft vriendin P. een man, die zelfs voor een groot deel thuis werkt en die taken misschien ook wel op zich kan nemen. Vorig jaar zat mijn man 6-7 weken even immobiel thuis na een voetoperatie. Geen kat die voorstelde om de boodschappen te doen, te koken, de kinderen weg te brengen. Ik heb dat al die weken alleen gedaan. Zonder problemen overigens, en had ik hulp gevraagd, ik had ze zeker gekregen. Daar gaat het niet om. Het gaat ook niet om de hulp die vriendin P. aangeboden krijgt. Ik vind het alleen opmerkelijk dat we dat nu allemaal normaal vinden en het even normaal vinden dat ik alles alleen doe als mijn man een tijdje immobiel is. Alsof een huishouden stilvalt, als de vrouw buiten strijd is, maar gewoon kan/moet doordraaien als de man uitvalt.

Een vrouw gaat solliciteren. De werkgever vraagt hoe ze de job denkt te combineren met haar gezin (ze heeft 5 kinderen). Waarop de vrouw heel ad rem antwoordt: “Zou u die vraag ook stellen als ik een man zou zijn?” Nee, dus. Ik herken dit. Ook aan mij werd die vraag al gesteld. Als mensen horen dat ik 4 kinderen heb, vragen ze altijd of ik nog werk en zijn ze heel verwonderd als ze horen dat ik zelfs bijna voltijds werk. Mijn man heeft die vraag nog nooit gekregen.

En welk woord of welke gedachte komt in u op als een vader te laat binnenkomt bij een diploma-uitreiking, een optreden van één van de kinderen,… En wat als een moeder dat doet? Of wat denkt u als een vader niet meer weet hoe de juf van zijn zoontje nu ook alweer heet? En wat als een moeder dat niet weet?

Kortom, we stoppen onbewust moeders nog altijd in het vakje van de zorgende vrouw die het gezin doet draaien en meer dan vaders gefixeerd is (moet zijn?) op het huishouden en de kinderen. Veel vrouwen voelen zich ook goed thuis  in dat vakje en willen niet per se door dat glazen plafond breken en in de Raad van Bestuur van één of ander orgaan zitten. En hoewel we natuurlijk allemaal vinden dat vaders meer betrokken zijn dan vroeger, meer ouderschapsverlof nemen, een actievere rol opnemen in het huishouden en echt wel hun steentje bijdragen, worden ze meer dan moeders als de kostwinner van het gezin beschouwd. Of niet soms? Wat denkt u ervan?

Advertenties

6 reacties

  1. Dat is zo. En dat is heel moeilijk te doorbreken, ook binnen in een gezin. Mijn vriend is erg openminded. Hij heeft ouderschapsverlof opgenomen en werkt nu 4/5den om op vrijdag voor ons dochtertje te zorgen. Ik ben zelfstandige en elke week een dag vrij nemen is heel moeilijk.
    Maar toch blijft het huishouden MIJN ding en als hij iets doet, “helpt” hij. En moet hij liefst nog complimenten krijgen ook. Ook op vrijdag als hij thuis is en ik voor mijn computer zit, ja.
    Na een ruzie een paar weken geleden doet hij nu écht veel in huis, bijna evenveel als ik. Hij is echt goed bezig. En toch blijft het voor mij een vanzelfsprekendheid, en voor hem een opdracht. Misschien groeit dat wel met de jaren ook, maar ik denk dat héééééél veel mannen gewoon die rol niet gewoon zijn. En dat ook héééél veel vrouwen dat maar zo laten…


  2. Die bedenkingen heb ik me onlangs ook gemaakt. Een vriendin (die samenwoont met haar vriend) moest onlangs aan haar schouder geopereerd worden. Een andere vriendin stelde voor haar strijk te komen halen. Vorig jaar is de vriend van die geopereerde vriendin ook geopereerd: denk je dat er toen voorgesteld is om te komen helpen in het huishouden? Natuurlijk niet. Toen ik er een opmerking over maakte mompelde iedereen zomaar wat. Ik denk dat we er nog niet rap vanaf gaan zijn, van die hokjes.


  3. Ik werk voltijds, iets meer dan mijn man op dit ogenblik.We hebben twee kinderen. Maar het is altijd zo geweest dat mijn man meestal kookt en ook de boodschappen doet. Voor het poets hebben we een hulp en het wasgedeelte verzorg ik. Maar strijk wordt ook uitbesteed. En dan is er nog de tuin, en daar werkt hij in. Kinderen afhalen, brengen, doen we beurtelings. Ik voel me echt niet de organisator van het huishouden. Wij doen dat volledig samen. Ik vind dit volledig normaal. Ik ken wel niet veel vrouwen met een man zoals ik er een heb. Ik weet wel dat ik VOOR GEEN GELD zou willen ruilen met vrouwen die thuis alles regelen/doen.
    Persoonlijk heb ik erg mijn bedenkingen bij vaders die er eigenlijk nooit zijn en dus niets in het huishouden (kunnen) doen en dus ook hun kinderen niet opvoeden. Daarover een leuke column van Eva Berghmans in De Standaard van gisteren.


  4. Ik heb me daar al dikwijls kwaad in gemaakt. Bijvoorbeeld de manier waarop zeer veel mensen mij plots ambitieus zijn beginnen noemen (en dat niet op een goeie manier bedoelen) sinds ik mama ben en voltijds wil blijven werken. Vooral vrouwen eigenlijk. Vriendinnen zelfs.

    En wat mijn lief betreft: alle taken zijn hier netjes verdeeld. En da’s maar logisch ook, zowel in zijn als mijn ogen.


  5. Wij doen ons best om het eerlijk te verdelen, terwijl mijn zus steeds zit te klagen dat ze het zo druk heeft en dat haar man nauwelijks helpt. Maar als mijn vriend dan staat te strijken en mijn zus wandelt binnen, lacht ze dat dat “toch geen job voor een man” is. Vrouwen doen het zichzelf dus inderdaad vaak aan…


  6. ja zit echt nog ingebakken…’k betrap er mezelf zelfs soms op als ik toekomstige werk/familie combinatie bedenk dat ik in stereotype patronen in mijn nadeel denk.

    Anderzijds onlangs wel goeie discussie met mijn moeder die nogal geschokeerd was over onze strijk die er nog lag “ja maar de mijne is gedaan, ’t is die van mijn man” . Ze kon er niet bij dat ik die liet liggen, dat kon toch niet aan een man overgelaten worden, ook al hebben wij de afspraak het te verdelen. Dat ik dan wel help mee schilderen en plaasteren en renoveren snoerde haar uiteindelijk de mond.



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: