h1

Triestige muziek is nergens goed voor

25 oktober 2011

En toen rolden de tranen plots over mijn wangen. Zonder reden. Of misschien om heel veel redenen. Omdat ik nog nooit zo bang ben geweest. En boos. En teleurgesteld, geërgerd, machteloos. Maar vooral bang. Bang omdat het alleen maar erger lijkt te worden en misschien niet meer goed zal komen. Omdat ik het niet meer recht lijk te kunnen trekken. Ik ben moe. Moe van het zoeken, proberen, vallen en weer opstaan. Moe van het uitleggen en tijdens mijn uitleg al merken dat het niet helemaal overkomt zoals ik zou willen en beseffen dat niemand, behalve mijn man, kan weten wat het is, hoe het is. En dat hoeft natuurlijk ook niet, dat verwacht ik ook niet, maar dat geeft soms een ontzettend eenzaam gevoel. Ik wil ook niet klagen. Ik wil voortdoen, niet zeuren, lachen en zeggen dat alles goed gaat. Maar ik ben moe. Moe van dat meedraaien. Elke dag opnieuw proberen. En opnieuw en opnieuw en opnieuw. Terwijl er in se niets verandert. En we keer op keer tegen muren botsen. Hoeveel veerkracht moet een mens hebben?

Advertenties

14 reacties

  1. Ik vrees dat de veerkracht van elk mens anders is. Jij lijkt me een sterke madam, maar ook bij sterke madammen is de rek er soms wel eens uit. Ik hoop dat het snel betert, dat je weer écht kan lachen en écht weet dat alles goed komt. Sterkte. En for god’s sake, instorten is niets om je over te schamen hé, zoek hulp waar je die maar kan krijgen.


  2. Ik ken je niet persoonlijk, maar ben ‘hier’ (op je blog) blijven hangen omdat ik vind dat je goed schrijft, een eigen mening hebt, er wel eens ‘kloef op’ zit, soms dan weer net botst met hoe ik over iets denk, … Het is atijd leuk om hier iets van je te lezen. Of toch meestal. Dit lees ik niet zo graag. Wel moedig om het ook hier te delen. STERKTE. Je komt er wel door.


  3. courage hé. ik begrijp je heel goed. Is heel herkenbaar wat je schrijft. En idd af en toe moet je je gewoon eens laten gaan.. ik heb me ook een paar dagen ziek laten schrijven om te proberen efkens afstand te nemen en me een paar dagen mentaal en fysiek op te laden..


  4. Je hoeft ook niet altijd sterk te zijn en zeggen dat alles goed gaat…

    Ik wens je veel minder muren toe waar je tegen botst!


  5. Waarover heb je het? Klinkt als depressie of als een groot probleem waar je mee kampt.
    Je kan ook professionele hulp zoeken als je er alleen niet uitkomt.


  6. Veel courage daar! Er is helemaal niks mis met klagen, iedereen heeft daar toch eens nood aan, zeker als er te veel muren zijn waar je tegen botst. En zoals hierboven al een paar keer gezegd: zoek hulp waar je die kan krijgen en maak gebruik van die hulp. Ik hoop in elk geval dat je snel weer kunt genieten van alles en wens je heel veel sterkte toe!


  7. ’t leven kan soms vermoeiend zijn hé !!!
    Misschien, héél misschien, want ik ken uw situatie niet, moet je gewoon eens wat rust nemen… want als je goed uitgerust bent, kan alles er vele anders uitzien

    veel sterkte hoor


  8. Waarschijnlijk heb je al meer veerkracht getoond te laatste tijd dan veel andere mensen. Negeer die signalen van je lichaam niet, voortdoen hoeft even niet als er zoveel alarmbellen gaan. Hopelijk vind je binnenkort terug wat licht in de duisternis!


  9. Ik schrik hier even. Blijf hier vooral niet alleen mee zitten.

    http://prh.be/ Ga eens kijken of er mss iets voor jou tussen zit.

    Ondertussen wens ik je goeie moed.


  10. Veel courage… Af en toe eens tranen toelaten en eens niet zeggen dat alles goed gaat, kan ook wel helpen.


  11. Sterkte daar, met wat het ook is waarmee je worstelt…


  12. We weten natuurlijk niet wat er precies aan de hand is, maar ik hoop dat je toch gerichte hulp kan vinden want dit klinkt echt niet goed. Heel veel sterkte ginder!


  13. *dikke knuffel*

    En zoals reeds gezegd: op tijd aan de alarmbel trekken en hulp zoeken. Sommige dingen kan je niet alleen oplossen.

    Heel veel sterkte!


  14. LIDD, ik zit hier met waterige ogen. Bijna dag op dag een jaar geleden moest ik ook toegeven dat het niet meer ging, dat mijn lijf nee zei, dat het me allemaal teveel was.
    Ondertussen staan we een jaar verder, durf ik nog altijd niet zeggen dat ik 100% in orde ben.
    Zoek hulp, praat en blijf er niet mee zitten. Je mag me altijd mailen, ook al ken ik je niet in levende lijve, toch ben je ook een beetje een vriendin waarmee ik begaan ben.



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: