h1

Over poetsen enzo

23 november 2011

Af en toe ben ik een vervelend mens. Prikkelbaar, overemotioneel, lusteloos, traag en apathisch. Vandaag was zo’n dag. Nadat ik met een pesthumeur  naar mijn pianoles was gereden en daar volgens mijn lerares te gespannen speelde (ik ben een beetje te perfectionistisch en kan van mezelf niet verdragen dat ik een noot fout speel), werd ik wat rustiger en nam ik me voor om in de tegenaanval te gaan. Poetsen ging ik doen. Bij gebrek aan een werkvrouw moeten we dat de laatste twee-drie maanden zelf doen. Het bureau ging ‘de planning bekijken’ om ons aan een nieuwe werkvrouw te helpen, maar ze zijn blijkbaar nog altijd aan het kijken, want ik hoor niets. En ik heb het zo druk met opruimen en poetsen dat ik niet aan bellen toekom. Het feit dat ons huis een hele tijd op zijn kop heeft gestaan na een passage van de schrijnwerker (Die zou tussen haakjes de tweede week van november terugkomen om alles af te werken. Zijn kalender ziet er blijkbaar anders uit dan die van ons, want we hebben hem niet meer gezien. De factuur gelukkig ook niet. Dat scheelt.) en het feit dat ik de snelle turnover van poetsvrouwen wat beu ben en het feit dat ik, hoewel ik echt niet veeleisend ben op dat vlak, vind dat poetsvrouwen hun werk heel vaak niet doen zoals het hoort, zal ook wel meespelen in het passief afwachten tot het bureau belt. Ik ben aan het afdwalen. Ik ging dus poetsen. Het hele huis. Hm. De bovenverdieping is intussen gedaan. Grondig, dat mag gezegd worden. Het blinkt er. En dat geeft een heel voldaan gevoel. Eigenlijk moet ik de benedenverdieping nu ook doen, want anders dragen we al het stof en vuil van beneden mee naar boven. Helaas moet er ook nog worden gekookt. En opgeruimd. En naar een toneel gegaan. Pff. Het zal dus in de rapte moeten gebeuren. En dan steekt toch weer een steeds terugkerende gedachte de kop op: is het niet erg dat ik, naast mijn voltijdse job en mijn huishouden met 4 kinderen, zélf moet poetsen, omdat we voor de zoveelste keer niemand vinden om te komen poetsen? Je moet toch  niet gestudeerd hebben om te kunnen poetsen? Er zíjn toch ongeschoolde werklozen in dit land? Wij betalen enorm veel belastingen en daar zit ik niets mee in, zolang dat belastingsgeld goed besteed wordt. Dat mag gerust ook naar werkloosheidsvergoedingen gaan. Maar dan verwacht ik wel dat die werklozen bereid zijn om te werken. Ik begrijp best dat poetsen voor veel mensen niet de job van hun leven is. Maar je kan het toch een tijdje doen tot je wél een betere job vindt? We hebben ooit een poetsvrouw gehad, die zei dat ze niet graag poetste, maar dat toch wou doen tot ze een job in een fabriek vond. Wel, dat vond ik knap. En als je écht niet wilt gaan poetsen, volg dan een opleiding schrijnwerkerij, sanitaire technieken, verwarmingsinstallatie, vloeren,… Al die mensen hebben wij al nodig gehad. En voor al die mensen moeten we blijven bellen, mailen, zeuren,… tot ze langskomen. En blijkbaar zijn we niet de enigen. Natuurlijk kan je daarop zeggen: “Maar als je dat nu niet graag doet? Jij hebt geluk, je hebt een job die je graag doet.”  Ja, dat is waar. Ik heb geluk. Ik heb trouwens al veel verschillende dingen gedaan, ook dingen die niet rechtstreeks met mijn diploma te maken hebben. En al die jobs heb ik graag gedaan. Is dat geluk? Misschien wel. Misschien heeft het ook te maken met mijn ingesteldheid en karakter. Misschien moet je soms ook doorbijten om een job leuk te maken. Misschien moet je soms ook verantwoordelijkheid willen nemen en zélf voor je inkomen willen zorgen. En voor u me verslijt voor een extreem rechts vrouwmens: ik ben dat niet. Verre van. Ik ben uitermate solidair met mensen die niet kunnen werken, geen gepast werk vinden, ziek zijn, steun nodig hebben,… Maar ik verwacht wél van mensen dat ze in ruil voor mijn solidariteit moeite doen. Wat vindt u? Is dat overdreven?

Advertenties

13 reacties

  1. Eigenlijk heb jij het drukdrukdruk en veel kinderen, dus moeten werklozen bereid zijn om een poetsjob aan te nemen?
    Ik ben het daar niet mee eens, alsof andere mensen alleen maar dienen om voor ons -bevoordeelden- te werken? Als ik ooit werkloos word, zal ik nooit of te nooit gaan poetsen. Ik kan dat niet goed en ik heb er een broertje aan dood.
    Voor de rest ben ik keihypocriet, want ik heb natuurlijk zelf ook poetshulp. (En ik werk maar halftijds)
    Er wordt in onze maatschappij veel te denigrerend gedaan over poetshulpen en in uitbreiding het langharig gespuis dat niet zou willen werken.


  2. awel ik vind dat je gelijk hebt, grotendeels toch. Ik vind ook dat er bij véél mensen wat arbeidsethos mag aangeleerd worden. En laat het bij mij nu ook nét de poetshulp zijn waar ik ‘een probleemke’ mee heb. Mevrouw had 4 weken vakantie aangevraagd in de grote vakantie, haar goed recht absoluut… maar dat is dus de vollédige grote vakantie geworden omdat ze ‘toevallig’ 2 weken voor de vakantie én 2 weken erna ‘ziek’ was. Sinds de zomervakantie heb ik ze welgeteld 3 keer gezien… de andere keren waren er: ‘kind ziek’, ‘nog keer kind ziek’, ‘zelf ziek’, ‘auto in panne’, ‘moet papieren in orde brengen’ en nog een stuk of wat andere….
    En dat is dan de eerste poetsvrouw in een ganse rij waar ik van dacht, allé er zijn toch nog goeie want we hebben hier ons deel al gehad de afgelopen jaren….
    ik geef gewoon de feiten … en ik ben er 100% zeker van mocht ik hetzelfde proberen op mijn werk ik al lang een c4 in de bus gevonden zou hebben….
    Mij is het ook beu. Ik werk ‘maar’ 4/5 en nam die dag om wat bezig te kunnen zijn met mijn dochter maar ik heb dus beslist dat vanaf de krokusvakantie de poets’hulp’ niet meer moet komen, dat mijn dochter fulltime naar de crèche gaat en ik zélf zal poetsen op de dag dat ik niet moet uit gaan werken. En dat levert mij nog een fijne besparing op van een goeie 40 euro per maand ook. En het zal een stuk grondiger gedaan zijn.


  3. Exactly my thoughts. Mensen die het écht nodig hebben mogen gerust profiteren van belastinggeld. Maar mensen die gewoon niet willen werken, niét, echt niet. Jammer genoeg zijn er zo nog veel te veel mensen. Dat is dan ook iets waar ze voor mijn part héél wat strenger op mogen worden…


  4. @ Zapnimf: dat ik het drukdrukdruk heb en veel kinderen heb, heeft hier niets mee te maken. Ik kies daar zelf voor en klaag daar ook niet over. Het is niet omdat ik het mezelf druk maak en ‘veel’ kinderen heb dat een werkloze een poetsjob moet aannemen. Ik vind dat werklozen die binnen een redelijke termijn (laat ons zeggen 6 maanden) geen job vinden, wel een tijd mogen komen poetsen bij mij tot ze een job vinden die meer aansluit bij hun voorkeur. Zij zoeken een job, ik bied er één aan. Ik vind het frustrerend dat ik geen hulp vind, terwijl er heel wat werklozen zijn die gerust zouden kunnen poetsen bij mij.
    Ik begrijp je zin “alsof andere mensen alleen maar dienen om voor ons – bevoordeelden – te werken” niet. Iedereen werkt uiteindelijk toch voor anderen? Of iemand nu een brood voor mij bakt, me helpt om kleren uit te zoeken, mijn voedingsmiddelen scant in de Colruyt, mijn ontstoken appendix eruit haalt, een reis voor me boekt of mijn lievelingskoeken in een doos verpakt. Ik doe ook niet denigrerend over poetshulpen. Die mensen zijn goud waard voor mij. Op voorwaarde dat ze hun werk goed doen. Maar dat geldt even goed voor een bakker, een apotheker, een schrijnwerker, enz. Al kan ik gemakkelijker van bakker veranderen dan van werkvrouw, want die laatste is bijna onvindbaar in onze regio.
    Ik denk ook niet dat ik zou gaan poetsen als ik werkloos zou worden. Ik heb een hekel aan poetsen. Maar dan zou ik allicht toch een andere job vinden binnen een redelijke termijn. Zelfs al doe ik die job niet zo graag. Mijn man vertelde daarstraks nog dat België de meeste ‘levenslange’ werklozen boven de 50 jaar heeft. M.a.w. mensen ouder dan 50 jaar die nog nooit gewerkt hebben en al die tijd een werkloosheidsvergoeding hebben gekregen. Dat vind ik ongelofelijk.


  5. Ik ben het 100% met je eens. Wie geen werk vindt dat hij/zij graag wil doen, moet maar werk aannemen dat hij/zij niet graag doet. Poetsen. In de fabriek gaan werken. Whatever. Sorry, maar jaren lang op kosten van anderen leven, dat kan er bij mij ook écht niet in. En ik vind dat dat niets met denigrerend zijn te maken heeft. Ik heb ook een poetsvrouw, en ik kom daar heel goed mee overeen. Da’s een heel intelligente madam, en als ik genoeg werk had om een secretaresse aan te nemen, ik zou haar meteen aannemen, maar zo veel verdien ik jammer genoeg zelf niet. Dat zij geen ander werk vindt dan poetsen, dat is mijn probleem niet. Een poetsvrouw hebben is gewoon een uitwisseling van diensten: zij doet haar werk, ik betaal daarvoor. Punt.
    Ik zou het zelf echt niet kunnen verkroppen dat ik jarenlang op kosten van de staat (en dus de andere mensen) leef. Ik ben te trots daarvoor. En vind ik geen werk, dan zou ik gaan poetsen ja, zo erg is dat niet, ik heb dat als student ook nog gedaan. En weet je, het enige wat ik ambetant vond, waren de denigrerende blikken en gesprekken. Je had die madam van die bank waar ik poetste haar gezicht moeten zien, toen ik zei dat dit voor mij maar een vakantiejob was en dat ik licentiaat vertaler studeerde, en zij plots besefte dat mijn diploma veel hoger zou worden dan het hare. Ha! Poetsvrouwen verdienen even veel respect als jij en ik. Als ze hun werk goed doen, tenminste. En ook dat geldt voor iedereen!


  6. ” Je moet toch niet gestudeerd hebben om te kunnen poetsen? ”
    Daar zegt u zoiets. Er zijn veel schoonmaakbedrijven die de werkneemsters een heus diploma laten halen, want poetsen is niet zomaar werk. Uit ervaring weet ik dat veel mevrouwen, want zo willen de dames aangesproken worden, je enkel de rotklussen laten doen. En ook nog binnen een bepaalde tijd. Ik heb het gedaan, twintig overhemden strijken in drie kwartier, daarna een grote woonkamer stofvrij maken, de vloer dweilen, het toilet én de badkamer grondig reinigen, en als er dan nog tijd overblijft even de tuin aanharken . En dat allemaal voor anderhalve stuiver……..gegroet mevrouwen !


  7. @ ZijalleenisZij: dat kan natuurlijk ook niet. Over veeleisendheid van onze kant hebben poetsvrouwen hier nog nooit kunnen klagen, denk ik. Ik ben al lang blij als het proper is. Wat niet gedaan geraakt, wordt een volgende keer gedaan. En sommige dingen hebben we nooit van hen verwacht. Als een bureau in een kinderkamer of mijn eigen bureau niet is opgeruimd, verwacht ik niet dat een poetsvrouw alles optilt en verzet en opruimt om het werkblad stofvrij te kunnen maken. Dat doen we dan wel zelf (of niet).


  8. Inderdaad, daar ben ik ook fair in. Ik besef bijvoorbeeld maar al te goed dat het hele huis GRONDIG schoonmaken niet kan in vier uur tijd. Dus heb ik liever dat ze het gewoon oppervlakkig doet. En dan blijft er meestal nog een half uurtje over voor iets extra’s, bijvoorbeeld een paar ramen of een kamer iets grondiger doen ofzo. En ik ben Lies. Voor iedereen en al ZEKER voor de kuisvrouw. Urk, het idee dat iemand mij met mevrouw aanspreekt zeg… Ik ben ook gewoon erg dankbaar dat iemand mij dat werk uit handen neemt, en dat laat ik haar ook duidelijk merken. Misschien daarmee dat wij zo goed overeen komen, mijn kuisvrouw en ik…


  9. Het valt mij op dat iedereen die het met je stelling eens is, zelf een poetshulp heeft.
    Voor wie geen werk vindt, zijn er volgens mij betere jobs om de maatschappij te dienen, dan bij een particulier gaan kuisen. Het is en blijft pure luxe… voor ons. Mensen kijken alleen naar hun eigen winkel.

    Los van mijn mening, heb ik geen enkele intentie om iemand te kwetsen, laat dat wel duidelijk zijn hè.


  10. Ik ben het ook met je eens. Ik kom trouwens jobsgewijs alle dagen in contact met werklozen waarvan meer dan de helft van de 50+ zeggen “voor mij hoeft het niet meer, ik heb lang genoeg gewerkt nu mag de staat ook wat teruggeven aan mij…”. De “staat” dat ben ik dus ook hè. Mijn nettoloon komt overeen met hun uitkering. Maar daarvoor moet ik wel 3 volle dagen gaan werken, incl. 40km woon-werkverkeer!)
    En als je 50 bent dan vind je echt nog wel werk (ook daarvan heb ik hopen bewijzen bij mij de revue zien passeren). Maar je moet het wel echt WILLEN en er moeite voor doen. Zij die dit laatste doen vinden quasi allemaal opnieuw werk.
    En wat de poetsvrouw betreft: ik heb er ook eentje. En net zoals bij Lies spreekt die mij aan met mijn voornaam en behandel ik haar als mijn allergrootste hulp. En ze weet dat ook. Ik vind haar een zalig mens (die misschien niet alles doet zoals ik het zou willen, maar ze is er gewoon elke week en ze doet het toch maar allemaal). Wederzijds respect en we komen heeeel ver in deze wereld.


  11. @Zapnimf: Ze hebben in hun begroting niet aan de dienstencheques geraakt… wellicht omdat ze beseffen dat dat heel wat werkgelegenheid zou kosten. En “de maatschappij dienen”, sorry, maar wij BETALEN wel degelijk voor die luxe hé. Niet zo veel als een particuliere schoonmaakster zou kosten, nee, da’s waar, maar als ik een particuliere schoonmaakster zou moeten betalen, dan zou dat mens daar netto óók niet zo bijster veel aan overhouden. Als het niet zo betaalbaar zou zijn, dan zou ik het zelf moeten doen want ik kan niet de volle pot betalen. En dan zou er weer iemand haar werk (of toch een stuk) kwijt zijn. En dan zouden er mij velen volgen, waardoor velen hun werk kwijtraken.

    Werken gaat trouwens niet om de maatschappij dienen, hé? Werken gaat erom dat je iets doet en dat je er iets voor terugkrijgt. Ruilhandel. Mijn moeder heeft heel haar leven in de C&A gezwoegd, als je die in de winkel zag, dan liép ze. Letterlijk. Joggen. Om haar werk gedaan te krijgen. Jarenlang gewerkt voor even veel loon als iemand krijgt die al jarenlang aan de dop staat. Sorry, maar dát vind ik oneerlijk. Allee, ik vind het oneerlijk dat er zo veel mensen gewoon jarenlang met hun lui gat in de zetel kunnen gaan zitten en betaald worden om niets te doen, terwijl andere mensen voor hetzelfde geld of zelfs minder hun kas moeten afdraaien. En ik heb het niet over de mensen die op de ziekenkas staan omdat ze écht niet meer kunnen werken, hoor, ik heb het over de al dan niet jonge mensen die gewoon WEIGEREN te werken.


  12. Die dienstencheques zijn overgesubsidieerd en kosten de staat heel veel. Iedereen is tegen profitariaat, maar in Humo zegt Turtelboom dat dat er ongeveer uitgefilterd is. Wie samenwoont met iemand die werkt, vliegt na enkele jaren van de dop.

    Wat je daar aanhaalt is een heel ander probleem : de minimumlonen zijn veel te laag om behoorlijk van te kunnen leven.

    Ik blijf erbij dat het alleen meningen zijn van mensen met een poetshulp. (ik ook hè)


  13. Hallo zeg, even dacht ik al die commentaren te lezen, want wat een interessant onderwerp.
    Maar ik ga me nu even beperken tot de korte intro: wij hebben onze poetsvrouw als het ware buiten gesmeten en doen het nu zelf. Met zijn twee doen we samen alles in iets minder dan de helft van de tijd die de poetsvrouw ervoor nodig had, maar zonder alle administratieve en afspraken slameur. Echt een goede zet. Ipv dat mevrouwtje en mezelf naast elkaar dingen doen proberen we nu iets banaals samen te doen.



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: