h1

Tokyo

9 december 2011

De zon schijnt binnen. Ik heb mijn comfortabele outfit voor de balanceles van vanmorgen nog niet uitgetrokken. Klassieke muziek op de achtergrond. Nog even rust in huis. Ik probeer de herinneringen aan Japan op te roepen. Ik ben nog maar enkele dagen weer thuis en het lijkt al een eeuwigheid.

De reis naar Tokyo was een fantastische ervaring. Voor bekenden: hier staat het reisverslag (het paswoord is mijn naam). Alleen foto’s van de laatste dag ontbreken nog, omdat manlief het fototoestel had meegenomen naar Hongkong, waar hij naartoe gevlogen is toen ik naar huis kwam.

Enkele indrukken die ik met jullie wil delen:

  • Manlief typeerde Tokyo als een rustig mierennest en zo voelde het inderdaad aan. Tokyo is een grootstad en toch had ik nooit de indruk dat ik in een grootstad rondliep. Het was er druk, ja, maar de mensen waren er zo rustig, hoffelijk, attent, dat je ondanks de drukte een gevoel van rust kreeg. Wat hoorden en zagen we bijvoorbeeld niet in Tokyo, in tegenstelling tot in andere grootsteden?
    Gsm-gerinkel: er werd wel gebeld, jawel, maar je hoorde nooit een gsm rinkelen en je kon het gesprek dat werd gevoerd niet volgen (en niet alleen omdat we geen Japans kunnen).
    Geroep: er werd niet of bijna niet geschreeuwd, zelfs op de kinderafdeling van een grootwarenhuis was het rustig. Japanse kinderen jengelen nauwelijks, zo lijkt het wel.
    Claxons: het verkeer was er hoe dan ook stiller. Geen gierende banden, geen auto’s die claxonneren, geen plotse remgeluiden.
    Graffiti
    Kauwgom op de stoep: Japanners eten niet in het openbaar, las ik in één van mijn reisgidsen en dat lijkt te kloppen. Ik heb één of twee keer iemand iets zien eten in het openbaar, en dat was dan nog aan een toeristische site. Mogelijk waren het zelfs geen Japanners (ik ben niet in staat Japanners te onderscheiden van andere Aziatische volkeren).
    Papiertjes op de stoep: nauwelijks, waarschijnlijk omdat er niet wordt gegeten op straat. En mogelijk ook omdat er straatvegers en vuilnismannen rondlopen. Je vindt trouwens ook bijna geen vuilbakken op straat.
    En zo kan ik nog wel even doorgaan. Japanners houden ook fysiek afstand. Als ze aan het zebrapad staan te wachten om over te steken, houden ze minstens een halve meter afstand van de persoon voor hen. Als het groen wordt, stappen ze allemaal op hetzelfde flukse tempo door. Niemand loopt, niemand wringt zich tussen de anderen door. Mensen houden echt rekening met elkaar. En dat geeft een fijn gevoel. Je wordt er vanzelf rustiger van.
  • In Tokyo vindt je tussen de hoge buildings ook prachtige parken en tuinen. Mooi aangelegd. Mooi onderhouden. Plekken om even tot rust te komen.

    Park in Tokyo

  • Opvallend voor ons: overal massa’s personeel. Achter de toonbank van winkels, in het hotel, op straat,… Bij een bouwwerf staan altijd enkele mensen om aan te duiden langs waar je moet lopen om de bouwwerf veilig te passeren. De loonkost is in Japan vermoedelijk veel lager dan bij ons.
  • Veel Japanners die we ontmoetten, konden geen of weinig Engels, maar ze deden altijd hun uiterste best om je iets uit te leggen of te helpen.
  • In Tokyo voelden we ons bijzonder veilig, hoewel het een grootstad is. In de metro zag ik een jongeman met zijn portefeuille half uit zijn achterzak puilend. Dat kan ik me niet voorstellen in Brussel, Parijs, Londen, Amsterdam,…
  • Overal vind je publieke toiletten, die proper én gratis zijn. Wat een verschil met België! Mijn kinderen moeten heel vaak naar het toilet, en meestal ‘plots’, ‘dringend’. In elke Belgische stad is het dan een heksentoer om een toilet te vinden, laat staan dat het er proper is. En gratis al helemaal niet. In Tokyo was ik in een grootwarenhuis waar tussen de verdiepingen telkens toiletten waren. Niet eentje, maar meerdere. En een kraantje en bekers om water te drinken. De meeste toiletten hebben trouwens een verwarmde bril. Heel gek. Aan de bril is een soort armleuning bevestigd, met verschillende toetsen: sproeien, geluid van het doorspoelen (om storende geluiden te camoufleren),…
    Toilet in Japan

    Je kan dat geen Japans toilet noemen, want een Japans toilet is een gat in de grond, zoals een Frans toilet, maar dan iets minder rudimentair.

  • Ik heb er, via aanwijzingen in andere blogs, ‘Fabric Street’ gevonden. In geen enkele reisgids werd die wij beschreven. De ene stoffenwinkel na de andere. Met Japanse stoffen die in België 3x zo duur zijn. Ik heb me niet laten gaan (dat ging ook niet, want ik moest cash betalen en had niet zoveel yen meer op zak) en me beperkt tot enkele stofjes. Achteraf heb ik spijt dat ik niet wat meer heb gekocht, maar ja.

Ik heb musea, parken, tuinen, heiligdommen, winkelcentra,… bezocht en heb gaandeweg mijn hart verloren aan Japan. Japan stond niet eens in mijn lijstje favoriete vakantiebestemmingen, maar nu ik er geweest ben, wil ik er zeker nog eens terug naartoe. Om andere steden te bezoeken. Om dat zengevoel weer te krijgen. Om die cultuur weer op te snuiven. Het was mooi, rustgevend, ontspannend, boeiend, fijn,…
Als u  nog meer wil horen over onze ervaringen in Tokyo, laat u maar een reactie achter.

Advertenties

5 reacties

  1. Wauw! Klinkt als een rustgevende geweldige vakantie! 😉 Goed dat je er zo van genoot


  2. klinkt heerlijk,meteen een landje erbij op mijn wish list!


  3. Maar jong toch, ik word helemaal zen van je uitleg alleen al. Sounds like heaven! Jaaaa ik wil meer lezen!


  4. En dan spendeer jij je tijd in grootwarenhuizen?

    Ferm verslagje toch. Die bril met leuning moesten ze hier ook maar gauw invoeren.


  5. Het lijkt wel Utopia! Zoals jij er over schrijft…ik wil er zeker ook ooit eens heen.



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: