h1

Staken?

29 januari 2012

Ik las hier en hier over de staking maandag. En het grootste deel van de onnoemelijk veel reacties hier. Hun stukjes bevestigen wat ik al langer denk. Iedereen staakt om een verschillende reden. De twee dames die ik hier vermeld, zijn voor de staking, uit solidariteit met de minderbedeelden die niet mogen opdraaien voor de crisis. Mensen die, zoals zij schrijft, “onder de armoedegrens leven. Mensen die elke maand moeten ploeteren om rond te komen. De mama van twee die slechts deeltijds gaat werken omdat één van de kinders vaak ziek is en opvang niet gemakkelijk is.”
Wel, ik denk dat u en ik en iedereen, en dus ook de politici, het erover eens zijn dat die mensen niet getroffen mogen worden door de maatregelen van de regering. Mocht iedereen staken om de politici er nog eens aan te herinneren dat we dát zeker niet mogen laten gebeuren, ik zou staan juichen voor die staking.
Helaas staakt de meerderheid volgens mij niet daarvoor. Heel wat stakers behoren – hoe ironisch – tot de groep die volgens haar tegen de staking is: de “tweeverdieners-eigenhuis-fijnejob-elkjaaropvakantie-groep”. Ze staken niet omdat ze bang zijn dat de armen nog armer gaan worden. Nee, ze staken tegen de indexsprong, omdat hun verworven rechten zouden worden afgenomen, omdat ze het niet zien zitten om nog 2 jaar langer te werken, omdat het brugpensioen niet mag worden afgeschaft, omdat de regering het geld bij de rijken moet gaan halen en niet bij hen, omdat de regering harder moet optreden tegen werkonwilligen. Allemaal redenen die ik gehoord heb de afgelopen dagen en weken. 
Ik denk en ben bang dat heel wat mensen staken omdat ze voelen dat er veel beweegt en veel verandert en omdat ze daar bang voor zijn. Ze zijn bang dat ze het niet gaan redden, dat het hen niet zal lukken, dat het niet fijn zal zijn, dat ze dingen zullen moeten opgeven die ze niet willen/kunnen opgeven. Ze zijn bang voor een scenario en een toekomst die ze niet voor zichzelf hadden uitgestippeld. En hoewel ik die angst begrijp, vind ik het geen goeie reden om te staken.   
Gelukkig laat niet iedereen zich in tijden van verandering door angst verlammen. Gelukkig is een crisis altijd een periode waarin mensen creatief zijn, solidair zijn, vechten, verantwoordelijkheid nemen, voor vernieuwing zorgen en doorgaan.
Ik wil tot die tweede groep behoren. En ik weet het, voor mij is dat gemakkelijk gezegd, want ik maak deel uit van de “tweeverdieners-eigenhuis-fijnejob-elkjaaropvakantie-groep”. Tot het rijkere deel van die groep zelfs. Het deel dat volop kansen heeft gekregen, hard heeft gewerkt en intussen een mooi inkomen heeft, en nu de besparingen wel zal voelen, maar niet onder de armoedegrens zal worden geduwd. Ik hoef dus geen groene subsidies, aftrekbare dienstencheques en automatische indexering van het loon van mijn man – behoud die maar voor de mensen die het écht nodig hebben.
Maar dan, beste staker, zou ik toch graag zien dat u zichzelf óók eens in de spiegel bekijkt en zich afvraagt wat u kunt bijdragen en of u niet sterker bent dat u zelf denkt. En of u wel om de juiste reden staakt. En als u dan, beste staker, nog altijd meent dat u een goede reden hebt om te staken, zou ik u willen vragen die reden(en) op een groot bord te schrijven en volgende week ZONDAG samen met de vakbonden en uw medestakers op te stappen in een grote manifestatie en uw bord aan iedereen te laten zien. Misschien is dat nog wel een betere en constructievere manier om uw ongenoegen te laten blijken dan een staking.

Advertenties

5 reacties

  1. als er een manifestatie komt, op een werkvrije dag (zoals een zondag), doe ik mee
    staken is zo mijn ding niet
    je hebt het mooi verwoord


  2. Deze staking draait volgens mij om macht… de vakbonden willen hun tanden nog eens laten zien. En net als politieke partijen draaien ze rond de pot en zoeken ze naar een reden om het te doen.


  3. Ik las je reactie op 1 van die stukjes en kwam zo bij jouw stukje. Ik behoor tot de leerkrachten die staken. vind ik staken het beste middel, neen. Maar ik wil wel een signaal geven. Uit solidariteit en ook uit eigen bezorgdheid. Uit solidariteit omdat ik zie dat meer en meer mensen het moeilijk hebben om de eindjes aan elkaar te knopen. En armoede niet langer ver-van-mijn-bed is, maar soms heel dichtbij. En deze mensen door wat er nu op tafel ligt opnieuw zullen geraakt worden. En ook zelf ben ik bezorgd. Ik ben akkoord dat we gaan moeten inleveren en bereid om dat te doen. Als ze het in verhouding doen met wat we kunnen missen. Dus niet bij degene die nu al niet rondkomen, en zo in stijgende lijn naar de rijken. Maar ik vrees wel dat wij, die tot de goede tweeverdieners behoren, ook het water aan de lippen gaan krijgen. Dat er voor ons bvb, met een dochtertje met een handicap waarbij ik aanvoel dat voltijds werken door 2 niet haalbaar zal blijven, misschien toch niet die keuze zal zijn, omdat we het anders op andere gebieden niet meer halen. Omdat er serieus in het loopbaanonderbreking systeem gesnoeid wordt.
    Wel verschiet ik van de hevigheid van sommige stakers en niet-stakers. Ieder zijn eigen keuze met respect voor elkaar lijkt me maar fair. En als er een manifestatie op zondag komt zal ik er ook bij zijn. Met nog meer overtuiging dan waarmee ik staak.


  4. Ik vind het vooral een beetje vreemd dat alles wordt geklasseerd onder rijk – middenklassemethuisjereisjegoeiejob- arm. En ik vind het nog vreemder dat veel mensen lijken te vergeten dat bij die middelste groep een heel deel mensen zit, dus nu wel rondkomen en blij zijn met wat ze hebben, maar wél naar die armoedegrens dreigen af te glijden door de nieuwe maatregelen. Maar die mogen daar precies geen schrik voor hebben want ‘de armen hé mannen, de armen, dié hebben recht op klagen en staken.


  5. Je hebt dat heel verhelderend neergeschreven.
    Voor elke werkende-die-bijna-op-pensioen-kan is het een ander verhaal. Voor de verpleegster die er al -tig jaren op heeft zitten, zijn die extra twee jaar (of meer?) er wellicht te veel aan. Anderzijds was mijn mama destijds een jaar voor haar 65ste verplicht om met brugpensioen te gaan, terwijl ze echt nog graag dat jaar (of twee) had willen doorgaan. Er zijn verschillende scenario’s, dat maakt het allemaal zo moeilijk. Toch vond ik het wel straf dat een koppel in de krant durfde vertellen dat door de verhoging van de pensioenleeftijd hun plan om een wereldreis te maken, helaas niet door kon gaan…Van een reden gesproken…



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: