h1

Flarden

19 maart 2012

Nu mijn schrijfsels niet meer automatisch ook op een andere blog verschijnen, durf ik de gedachten publiceren die de laatste dagen in me opkwamen:

  • Wat een enorm litteken moeten de kinderen die het overleefd hebben de rest van hun leven meedragen…
  • Dat moet toch pijnlijk en moeilijk zijn voor de partners van de chauffeurs, nu de vraag naar de oorzaak van het ongeval steeds luider klinkt en het woord ‘menselijke fout’ soms valt…
  • Knap hoe Peter Van Velthoven de pers telkens te woord staat: sereen, de juiste intonatie, het juiste ritme, de juiste woordkeuze, met veel respect en medeleven voor de ouders…
  • Niet te geloven dat kranten foto’s van de kinderen publiceren. Ik hoorde Liesbeth Van Impe, hoofdredacteur van het Nieuwsblad zich verdedigen in Reyers Laat. Ze zei dat ze op de redactie 2-3 uur hadden gediscussieerd over het al dan niet plaatsen van die foto’s op de voorpagina. Dat je daar zolang over moet discussiëren geeft toch al aan dat het héél gevoelig ligt en dat je het beter niet zou doen. Wie zou het je kwalijk nemen als je het niet zou doen? En wie kan je kwetsen als je het wel doet? Simpele afweging. Toch?
  •  Geweldig hoe Eric Le Soir, traumapsycholoog, Liesbeth Van Impe in Reyers Laat haar vet gaf.
  • Waarom moeten huilende, radeloze, wanhopige mensen worden gefilmd? Wie heeft daar een boodschap aan? Kunnen we het ons misschien niet voorstellen zonder die beelden?
  • Lauwke Vandendriessche leek zich ongemakkelijk te voelen bij wat ze aan het doen was, toen ze voor Radio 1 verslag uitbracht vanuit Zwitserland.
  • Prachtig hoe de hulpverlening georganiseerd is. Teams die psychologische bijstand verlenen. Psychologen die op de school aanwezig zullen zijn tot het einde van het schooljaar.
  • Op momenten als deze wil ik met manlief kunnen praten. Geen goeie timing om nu in het buitenland te zitten.
  • Al die witte kistjes in die grote hangar, wat een ingrijpend beeld.
  • Hoe moeilijk moet dat zijn, om die kistjes op je schouder te tillen en door die erehaag te dragen.
  • Een warme, empathische, stijlvolle premier gezien en gehoord, die zijn politieke masker liet vallen.
  • Beatrix komt niet naar de herdenkingsdienst. Zou het haar niet erg zwaar vallen, nu haar eigen zoon in coma ligt na een zwaar ski-ongeval?
  • Ik hoop dat mensen dit verwerkt krijgen, al vraag ik me af hoe je het verlies van je kind ooit kan verwerken.
  • Een minuut stilte is zo anders met de juiste mensen om je heen.
Advertenties

8 reacties

  1. […] onder:Zonder woorden » Licht in de duisternis […]


  2. Hier valt niets aan toe te voegen of aan af te doen. Je hebt exact mijn eigen bedenkingen neergezet.


  3. Je verwoordt zo heel erg wat ik ook denk. Ik voeg er nog aan toe: die stoet lijkwagens. Ik denk dat ik dat beeld nooit vergeet.


  4. Nu ga ik hier eens een lange reactie geven sie.
    * ik vind jou een fijne blogster LIdD
    * ik zat van woensdag tot vrijdag op een beurs in Nederland, waar op vraag van de Belgische standhouders ook een minuut stilte werd gehouden (en gerespecteerd!). Ik zag hoe Nederlandse standhouders een man bij zijn nekvel grepen omdat hij aan het bellen was. Het deed me wat.
    * ik was er dus ook niet toen dochterlief en echtgenote wat conversatie konden gebruiken
    * ik ben heel blij dat ik de overmatige berichtgeving rond het gebeuren door mijn afwezigheid gemist heb. De niet gelezen kranten blijven waar ze thuishoren, in de niet-meer-te-lezen-bak.
    * ik ga er niet verder over nadenken, maar hoop dat zij die het meemaakten ver van het mediageweld rust mogen vinden
    * ik hoop van harte, voor iedereen in dit “verhaal”, dat het een technische fout aan de bus moge zijn


  5. (Tussen haakjes, ter info: ik kreeg deze post toch nog binnen in mijn reader via wijvenblogs.)


  6. Ongelofelijk, je schrijft echt wat ik – en samen met mij heel veel mensen – denk.

    En ook nog: voor ons gaat het leven weer voort zoals anders. Dagelijkse routine en beslommeringen. En toch denk ik vandaag ook nog vaak aan al die ouders die nu een begrafenis aan het regelen zijn van hun eigen kind. Onvoorstelbaar gruwelijk.

    Hier ook geen idee hoe en of je de dood van je eigen kind verwerkt..


  7. over de pers
    die was ongemakkelijk aanwezig toen wij daar in lommel stonden om isla’s tekening te brengen (en we dachten dat die beelden ondertussen wel geschoten / gefilmd waren)

    de eerste kindertekening die ik van ver zag hangen aan de school van lommel was er eentje met een fototoestel met een rood kruis door, “geen pers”

    de waarheid en de kindermond

    en ik vrees dat het een zeer diepe wonde blijft 😦


  8. Ik versta toch ook niet wat ze zoeken in die ene traan…



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: