h1

Zonder titel

21 maart 2012

Al vind ik het niet nodig dat het uitgezonden wordt op televisie en al voel ik me een voyeur, toch ben ik aan het kijken naar de begrafenis van de kinderen in Lommel. Ik voel me er ongemakkelijk bij en vraag me af of het dat nu is wat die ouders diep in hun hart willen. Een begrafenis met militairen die weg marcheren, een hele hoop politici, escortes, politie, veel protocol en stijf gedoe, veel mensen die je niet kent, weten dat heel de natie meekijkt/mee kan kijken. Het duurt, duurt, duurt,… Het maakt alles zo wezenloos, zo afstandelijk, zo stijf. De intimiteit is weg. Misschien gaat het aan die mensen voorbij, zijn ze in hun onnoemelijke verdriet meegesleept in wat er boven hun hoofden heen werd geregeld en georganiseerd. Of misschien is dit hen aangeraden, zeggen hulpverleners, rouwdeskundigen, dat dit goed is. Of misschien willen ze dit wel en geeft het veel steun. Ik weet het niet. Het heeft ook geen belang. Maar het is vreemd om het te zien gebeuren. Dan ebt dat vreemde gevoel wat weg als ik de koning en koningin, met achter hen de burgemeester, de ouders zie begroeten, de mooie symboliek zie, Scala hoor, teksten hoor voorlezen,… Het is wat het is. Moge dit iedereen die het nodig heeft troost bieden.

Advertenties

2 reacties

  1. Ik heb daarstraks ook even zitten kijken maar had er geen boodschap aan om al die ouders en familie te zien, verscheurd door groot verdriet. Waarom moeten ze die mensen met hun kop op TV zwieren? De tralala daarrond was er teveel aan. Misschien die uitzendingen starten op het moment dat de plechtigheid begint zodat de familie toch meer uit beeld blijft? Ik kijk straks wel even naar het nieuws op een (na 12 uur is de TV niet meer opgeweest). Ik vermoed dat ik daar meer dan genoeg aan heb.

    Ik denk wel dat de tranen van Paola misschien toch een troost waren voor die ouders. Diepe medeleven.

    Wat me wel opviel in de stukken TV die ik wel zag, is dat die ouders ook doodgewone mensen zijn als jij.

    En dan vraag je je af hoeveel mensen vandaag de TV ophadden terwijl ze bezig waren met de dingen van alledag. Dat kon ik vandaag niet. De stukjes die ik zag, bekeek ik bewust – met veel tranen- om daarna de TV uit te zetten. Het voelde niet gepast, als een gebrek aan respect, om die gewoon aan te laten terwijl ik heen en weer liep en me bezig hield met oprommelen.


  2. ik heb enkel de woorden van de burgemeester gehoord
    dat en die kistjes
    was voor mij al meer dan genoeg
    ik werd er niet goed van

    de wederhelft had in Lommel de stoet lijkwagens voor of achter hem in het verkeer (na de dienst) en hij was helemaal van slag 😦

    ik hoop echt dat de pers wel wegblijft bij de begrafenissen



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: