h1

Gezin en werk

29 maart 2012

Hier las ik iets waar ik op wou reageren, maar ik ga er meteen zelf een blogberichtje aan wijden. Over voltijds werken en een gezin, naar aanleiding van de uitspraak van Monica De Coninck, die zei dat meer vrouwen voltijds zouden moeten werken.
Hoe doen jullie het? vroeg An op het einde van haar blogbericht.

Wij werken allebei. Met ons gezin van vier kinderen, van wie eentje wat meer zorg vraagt dan de andere drie. Allebei werken als je vier kinderen hebt, is blijkbaar al uitzonderlijk, want ik heb de vraag al dikwijls gekregen, als mensen horen dat we vier kinderen hebben. “Werk jij nog?” Die vraag wordt altijd aan mij gesteld, welteverstaan, niet aan mijn man. Nooit.
Mijn man werkt in loondienst. Regelmatige uren. Regelmatig (lees: 1 à 2 keer per maand) naar het buitenland voor het werk sinds de jongste dochter geboren is (nee, er is geen verband :-)). Het laatste jaar reist hij minder vaak.
Ik heb al vanalles gedaan in mijn leven. In loondienst. Als zelfstandige. Combinatie van de beide. Weekendwerk. Avondwerk. Werk waarbij ik soms in het buitenland was. Meestal 4/5 (elke dag, maar geen volledige werkdagen). Sinds enkele jaren werk ik volledig als zelfstandige. En kies ik mijn uren. Soms werk ik meer dan 40 uur per week. Soms, zeker in de vakanties, werk ik minder. Ik werk als de kinderen op school zijn, stop min of meer met werken als ze thuiskomen en begin weer na het avondmaal, regelmatig tot ik ga slapen. Ook in het weekend werk ik regelmatig enkele uurtjes. Soms mogen de kinderen me storen terwijl ik werk, soms kan dat absoluut niet. Ze weten dat en met de jaren hebben ze daar rekening mee leren houden. Sinds ik thuis werk, gaan ze nooit meer naar de naschoolse opvang. Vroeger wel (niet elke dag) en dat vond ik verschrikkelijk. Ze waren daar niet zo graag, maar omdat onze ouders niet in de buurt wonen en ik hen ook niet wou belasten met de zorg voor onze kinderen, was het toen niet anders.
Toen de kinderen klein waren en ik nog buitenshuis werkte, vertrok ik erg vroeg (6.15-6.30 u) om de kinderen ’s avonds op tijd te kunnen ophalen van school of opvang. Toen de derde op komst was, hebben we een poetsvrouw gezocht die elke dag tegen 7.30 uur kwam en manlief hielp bij het aankleden en klaarmaken van de kinderen. Tegen 8 uur was manlief dan weg en poetste zij enkele uren of ruimde ze een uurtje op. In totaal kwam ze toen een uur of 10. Ze kwam ook dikwijls niet opdagen, omdat ze ook nog afwaste in een restaurant en ’s morgens niet altijd uit haar bed geraakte. Met de jaren hebben we haar uren wat verminderd, ook op haar vraag, omdat ze het poetswerk minder goed aan kon door rugproblemen. En na een tijd is ze helaas moeten stoppen met poetsen. We vonden dat heel erg jammer, want L. was een deel van ons gezin geworden. Een superlieve vrouw.
Intussen was ik thuis beginnen te werken. En alhoewel ik mijn uren zelf kan regelen, blijft het natuurlijk wel druk. Kinderen, werk, huishouden, praktische dingen regelen,… De dagen zijn hier goed gevuld. En ik moet toegeven dat we het niet redden zonder poetsvrouw. Als het poetswerk ons uit handen wordt genomen (we hebben nu iemand die 8 uur per week komt), lukt het om werk en gezin te combineren. Als de poetsvrouw wegvalt en het weken of maanden duurt eer we iemand anders vinden, is het evenwicht zoek.
Ik besef wel dat wat wij doen, voor veel mensen niet haalbaar zou zijn. En misschien vinden mensen die ons kennen wel dat we het niet goed doen, dat kan natuurlijk ook. Allebei voltijds buitenshuis werken met kinderen is volgens mij alleen haalbaar als je een beroep kan doen op ouders, huishoudhulp en opvang. Anders kan dat gewoon niet. Tenzij je allebei in ploegen werkt en elkaar afwisselt, maar dan zie je elkaar nauwelijks. Of tenzij je allebei in het onderwijs werkt. En ongeveer alles wat het gezin aangaat uit handen geven, wie wil dat nu? Nee, Monica’s plannen mogen dan wel goed klinken, maar zullen toch niet snel realiteit worden, vrees ik.

Advertenties

5 reacties

  1. Ach, ook de opmerkingen van politici en de reacties van de samenleving op werkende ouders zijn vooral modegrillekes.

    Toen ik als moeder van 2 kinderen ruim 30 jaar geleden full time bleef werken kreeg ik regelmatig voor de kiezen dat ik mijn kinderen tekort deed. Dat ik er niet was voor mijn kinderen. Meestal was dat in bedekte termen, maar op een oudercontact kreeg ik het gewoon vol in mijn gezicht gesmeten. Nochtans brachten wij samen de kinderen naar school en haalden ze samen af (dat was goed te doen met onze uren). En de woensdagnamiddag waren ze bij mijn schoonouders die naast ons wonen. Was er eentje ziek dan kwam schoonmoeder bij ons thuis oppassen. Idem in de vakanties. Meestal kreeg ik er als bonus bovenop dat een deel van de schoonmaak of de strijk dan al uit de voeten was ook.

    Jarenlang waren we elke dag op de baan om de twee naar zwemtraining te brengen en elk weekend (op 5 per jaar na) naar wedstrijden. Ik heb in die jaren 4 uur per week iemand gehad die het zwaarste schoonmaakwerk kwam doen. En de strijk was à la tête du client: strijken als je het nodig had (er waren toen nog zo geen strijkdiensten).

    En nu lijkt het wel of je een luiaard bent als je niét voltijds gaat werken. Het is waar dat sommige mannen best wel eens hun handen wat meer mogen uitsteken in het huishouden. Maar voor vrouwen geldt ook dat ze niet doodsbang moeten zijn van een hamer of een boormachine.

    Ook o nze generatie is nog opgegroeid met de boodschappen dat er 2 soorten werk zijn: mannenwerk en vrouwenwerk. Met het eerste deel van die opvatting ben ik het volledig eens (en Manlief ook): er zijn 2 soorten werk. Dat wat al gedaan is en dat wat nog ligt te wachten op iemand die er aan wil beginnen.

    Waar De Coninck en haar collega’s betweters zich beter mee zouden bezighouden:
    – betaalbare kinderopvang dicht bij huis voor iedereen
    – meer flexibiliteit van de werkGEVERS
    – beter en beter betaalbaar openbaar vervoer, zodat de files wat korter worden en de werkende mens niet nog eens minstens 2 uur reistijd bij zijn/haar werkuren moet tellen


  2. @ Affodil: Helemaal mee eens!


  3. inderdaad, ik hoor het graag zeggen van werkgevers dat bij hen wel de work life balance wordt gerespecteerd en dat er flexibiliteit is etc, ik heb het eerlijk gezegd zelf nog niet zo erg gemerkt. ik kan er zelf nu niet zo van klagen omdat mijn directe baas vrij tolerant is en de regels die van bovenaf opgelegd worden al eens flexibel toepast. maar ik zie in mijn omgeving dingen gebeuren waarvan ik denk is dit nu de 21e eeuw of zijn we terug in de 19e?


  4. Soms snap ik het niet zo goed. Ik heb bij An ook gereageerd. Ik bekijk mijn eigen situatie en kijk dan vooral naar het verleden. We leren soms meer uit het verleden dan uit het heden. Mijn moeder en vader werkten gans hun leven full-time in loondienst. Nooit een schoonmaakster noch een strijkwinkel gezien. Ze hadden dus twee jongens, en ik kan niet zeggen dat ik ooit het gevoel gehad heb (op de schoolvakanties na) dat ons gezinsleven niet was wat het moest zijn. Dus als het vroeger kon (van flexibele uren was toen absoluut geen sprake), waarom zou het dan nu niet meer kunnen? Waarschijnlijk omdat we meer willen. We willen alles en niets opofferen. Dat is helaas niet realistisch.


  5. @ Bentenge: Zolang wij nog maar 2 kinderen hadden, werkten we ook voltijds (ik soms zelfs in het weekend/’s nachts) en deden wij ook alles zelf. Zonder problemen. Bij ons heeft het dus echt wel te maken met het aantal kinderen. En met het feit dat één van onze kinderen wat meer zorg vraagt dan een doorsnee kind. Waar je ook rekening mee moet houden, is het feit dat het fileprobleem gigantisch is toegenomen. Mensen zijn nu veel langer onderweg van en naar hun werk.



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: