h1

Nostalgie

19 april 2012

Net terug van een etentje met vriendinnen die ik al meer dan 30 jaar ken. Twee keer per jaar spreken we af om met ons vijven te gaan eten. En elke keer rijd ik met een wat vreemd gevoel terug naar huis. Vreemd omdat ik hen al jàren ken, maar het telkens duidelijk wordt dat we door de jaren heen toch van elkaar vervreemd zijn geraakt. Niet op een negatieve manier, nee, zeker niet. Na nog geen 2 minuten zitten we met elkaar te praten en te lachen alsof we elkaar elke week zien. Nee, het is een andere soort vervreemdheid. Ik zie hen weinig en hoor tussendoor weinig van hen, op een sporadische mail na. Terwijl we in onze middelbareschooltijd alles van elkaar wisten, uren met elkaar praatten, samen op reis gingen,… Toen we naar de universiteit trokken, bleven we contact houden, deelden we nog steeds lief en leed. Maar op het moment dat mijn leven veranderde en evolueerde naar wat ik al jaren wou en wat ik nu nog steeds heb (partner, kinderen, fijne job, eigen stekje,…), groeiden we toch wat uit elkaar. Ik woon redelijk ver van hen vandaan, in een andere provincie zelfs. We waren allemaal druk bezig met partner, kinderen, werk, huis, hobby’s, sociaal leven,… In het begin, toen de kinderen klein waren, zagen we elkaar nog regelmatig. Mettertijd verminderde dat, tot nu twee keer per jaar. En dat maakt dat deze vier dierbare vriendinnen mijn leven nu, het leven waar ik jaren naar verlangde en waar ik heel gelukkig mee ben, eigenlijk niet goed kennen. En ik het hunne niet. We zouden elkaars kinderen zelfs niet meer herkennen op straat. En toch hangt er een geschiedenis van meer dan 30 jaar tussen ons. En praten we met elkaar zoals we al 30 jaar doen. En neem ik telkens weer afscheid met het gevoel dat het etentje veel te kort was, dat er nog zoveel meer is om over bij te praten. Dat ik weer alles van hen wil weten en alles over mezelf wil vertellen. Terwijl je 10 jaar natuurlijk niet in een paar uur kan uitleggen. Dus beperken we ons tot de grote lijnen, lachen we, eten we, lachen we nog meer, vertellen we, lachen we en gaan we met een nieuwe afspraak in onze agenda naar huis. Waar ik nu al naar uitkijk.

Advertenties

4 reacties

  1. Vreemd toch dat de vorm van vriendschap die je als jongere opbouwt zo intens kan zijn, terwijl dat op altere leeftijd eigenlijk nooit nog het geval is.


  2. @ bentenge: ik vind dat niet zo vreemd. De intense vriendschap met (een) vriendin(nen) vroeger is vervangen door de intense relatie met mijn man.


  3. Ik herken dat wel. Eenmaal per jaar spreek ik nog eens af met 2 vriendinnen uit het middelbaar (en 1 ervan ook van onze studententijd in Leuven). Maar de laatste jaren ondervind ik dat dit eigenlijk meer een verplichting is geworden, in de zin dat ons leven en interesses ondertussen zo ver uit elkaar liggen, zodat onze gesprekken eigenlijk meer een ophalen van herinneringen zijn en standaard verhalen over kinderen en werk. Moest ik deze vrouwen nu pas ontmoeten, zouden we waarschijnlijk nooit vriendinnen worden, maar de band uit het verleden maakt het nog altijd zo bijzonder.


  4. heel herkenbaar



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: