h1

Het onderwijs

22 juni 2012

Mijn maag keerde vanochtend al een paar keer om. Eerst door niet zo fijn nieuws dat ik via de telefoon hoorde, en daarna nog een paar keer toen ik de krant las. Laat ik met een lekker kopje thee (o ja, E., ik heb weer Andalusia in huis! Ik ben vorige week bij een GB gestopt en heb alle doosjes die ik in het rek vond meegenomen :-)) proberen mijn opwinding over alles wat ik lees van me af te schrijven.
Bladzijde 2 van de krant, over een alternatief lessenrooster voor de eerste graad secundair onderwijs. “Nog twee uur wiskunde en amper Nederlands”. Ik sloeg bleek uit als ik het las. Gelukkig las ik verderop een artikel dat me heel wat meer aanstond: “De tirannie van een leuke school”. En de laatste weken, maanden staat onze krant vol met artikels over onderwijs.

Ik had hier al een hele tekst geschreven, die ik dan toch weer niet wil publiceren omdat mijn ervaring met blogs is dat je gemakkelijk verkeerd begrepen wordt en in een vakje wordt geduwd, als je een mening durft te geven. Papier is gewillig voor meningen, maar ook voor reacties. Als er zinvolle en leuke discussies uit voortvloeien, is een mening geven prettig. Anders vind ik het de moeite niet om mijn punt duidelijk te maken.

Misschien toch maar gewoon mijn conclusie proberen te formuleren.
Ik heb de afgelopen maanden dikwijls gedacht: “Wat als mijn kinderen nu niet in dit gezin geboren waren, maar in een allochtoon gezin met ouders die nauwelijks Nederlands spreken en de weg in het onderwijslandschap en de hulp- en zorgverlening niet goed kennen? Of in een gezin waar de ouders allebei hard werken en pas ’s avonds laat thuiskomen? Of in een gezin waar de ouders opgeslorpt worden door relatieproblemen, een vechtscheiding, financiële zorgen? Of in een eenoudergezin waar die ene ouder weinig tijd en energie over heeft om zich met schoolgerelateerde zaken bezig te houden?” Ik kan u verzekeren dat twee van mijn vier kinderen waarschijnlijk erg ongelukkig zouden zijn. En twee of zelfs drie van mijn kinderen zouden een ander traject bewandelen en waarschijnlijk, denk ik toch, op het einde van de rit een heel ander (of zelfs geen) diploma zouden halen dan wat ze nu misschien zullen halen. Terwijl mijn kinderen dan nog allevier verstandig zijn…
Ik ben werkelijk heel erg geschrokken  over de beperkingen van het lager onderwijs (ik bedoel de basisschool, niet de kleuterschool – onze ervaringen met de kleuterschool waren alleen maar positief). Over dingen die leerkrachten/zorgcoördinator/directie missen, niet zien. Over dingen die ze wel zien en weten, maar waar ze niet mee aan de slag gaan. Over dingen die ze niet doen en wel zouden moeten en zouden kunnen doen. Over wat ze allemaal van ouders verwachten rond studiebegeleiding en -opvolging.
Vorige week nog heb ik gedacht dat ik niet verwonderd ben dat veel jongeren afstuderen zonder diploma. Als we het al zo fout aanpakken in de lagere school… En dan mogen we het nog zo speels en plezant en origineel proberen te maken (grapjes en tekeningetjes en raadseltjes in de schoolboeken, tussen de saaie stukken tekst in, rekenen in ballonnetjes en met busjes,…), daar gaat het niet om. Dan mogen we nog zo focussen op de ‘juiste studiekeuze’. En de keuze uitstellen. Dat zal de zaak niet rechttrekken.
Wat een flauwe kul trouwens, die algemene twee eerste jaren middelbaar onderwijs. Zeg me nu eens, beste lezer hier, weet u na 12 jaar waar uw kind goed/niet goed in is, wat uw kind wel/niet interesseert? Ja of nee? Wat is het nut van nog eens allemaal samen 2 jaar hetzelfde pakket te verteren? Er zijn verschillen tussen kinderen. We moeten die niet wegmoffelen of ontkennen. We moeten die onderkennen en elk kind de kans bieden om zijn talenten te ontplooien. Van jongsaf aan. Differentiëren van jongsaf aan. Als een kind talent heeft voor tennis en graag tennist, laat je dat kind toch ook niet tot 14 jaar alle mogelijke sporten beoefenen om te kijken of het toch niet liever en beter zou basketten? En dan laat je andere kinderen, die niet graag tennissen en dat niet goed kunnen, toch niet tot 14 jaar tennissen, terwijl ze liever zouden hardlopen? Zoek gewoon snel uit wat een kind leuk vindt en goed kan en speel daar op in. Maar zorg er dan ook voor dat als een kind wil tennissen en dat goed kan, het ook de mogelijkheid krijgt van jongsaf aan. En als het liever basket, zorg dan dat aanbod er is op zijn niveau, zodra het aan basketballen toe is.
Conclusie? Begin met een hervorming van het lager onderwijs en stel de hervorming van het secundair onderwijs nog even uit.

Advertenties

8 reacties

  1. Ik denk dat je gelijk hebt hoor, pak eerst dat lager onderwijs aan.

    Ik ben zo blij dat mijn kinderen verder zitten in het onderwijs… het huidige systeem heeft zijn beperkingen en kreukels en dingen waar ik me gigantisch aan erger maar…

    Stel, mijn zoon. In het buitengewoon onderwijs beland door een aantal problemen (automatisatie, vooral, coördinatie tussen linker- en rechterhersenhelft). In een beter werkend lager onderwijs had hij gerust in het gewone onderwijs kunnen blijven, daar ben ik zeker van. Maar dat is dus niet gebeurd, hij bungelde aan het staartje en was in wezen een depressief kind (wat ik toen niet doorhad *slik*), in het 3e leerjaar begot. Ik was zo blij met dat buitengewoon onderwijs, ik vond zo vreselijk dat dat het gewone onderwijs zou moeten zijn, wat daar gedaan wordt.

    Nu goed, na het buitengewoon onderwijs is me verteld dat hij niet naar het technisch kon gaan (wat in uitzonderlijke gevallen kan, na het buitengewoon onderwijs, en hij is een uitzonderlijk geval want hij heeft dus wel een IQ dat boven het gemiddelde ligt), omdat hij o.a. te traag schrijft.

    Nu, mijn zeer intelligent zoongeval is nu toevalligerwijs zeer content in het beroepsonderwijs. Hij doet wat hij graag doet, wat hij altijd geweten heeft dat hij graag doet. Want ondanks zijn gebrek aan automatisatie en coördinatie tussen linker- en rechterhersenhelft, is hij dus wel ook handig. Hij zit in het 4e jaar elektriciteit nu, slaagt met glans, is een leerling die heel graag gezien is, die het niveau in zijn klas naar omhoog trekt. We hebben peentjes gezweet hoor, dat zweer ik u, want het beroepsonderwijs, het is nu eenmaal niet niks. En ik ben dat allemaal niet gewoon. Ondertussen wel. Zijn beste maat is een schat van een Turkse jongen, ik heb vanzeleven nog zo geen beleefde jongmens geweten.

    Waar ik eigenlijk naartoe wil. Mijn zoon wist wat hij wilde. Echt heel goed. Zijn hele traject was al uitgestippeld voor hij aan het middelbaar begon. Dat hij niet wilde studeren ook, dat wilde hij ook niet. En ik vrees, had ik aan de zeer luide roep van buitenuit toegegeven dat hij technisch zou moeten doen, dat we wel eens met een zeer moeilijk jongmens zouden in huis hebben gezeten. Want hij wil het niet. Maar wat hij nu doet, doet hij supergraag. Wat had hij gedaan in zo twee van die algemene jaren? Ik geef het u op een briefje: schoolmoeheid gekweekt. Tegengoesting om te moeten studeren wat hij niet wilde. Om uiteindelijk nergens te eindigen.

    En ja, ik vind het jammer dat hij geen Frans leert. Dat hij maar een zeer beperkte basiskennis zal hebben. Maar wat hem interesseert (geschiedenis bijvoorbeeld), dat leert hij zichzelf wel. Zelfde geldt voor Engels trouwens. Krijgt hij op school niet, maar spreekt hij wel. En misschien gaat hij later wel avondles volgen, als hij begint te beseffen wat hij mist.

    En ik weet het ja. Hij is bevoordeeld. Een goed milieu. Geïnteresseerde en motiverende ouders (op zijn minst eentje toch, en zijn stiefvader). En dat is wat veel van die 80% kansarmen die in zijn school zitten, moeten missen.

    En ja, dit is één specifiek geval waar ik het nu over heb. Maar toch. Ik weet het niet. Het baart me zorgen.

    (sorry voor het epistel) (ik zou het beter op mijn eigen blog zetten) (en soms ga ik wat kort door de bocht, zou ik dingen beter moeten uitleggen, maar het is zo al lang genoeg)


  2. A., was het allemaal maar zo gemakkelijk…anders breng ik mijn kinderen eens..:o))


  3. Ik was ook heel hard geschrokken toen ik las dat bijvoorbeeld Nederlands tot amper twee uur zou worden teruggebracht. Alsof het nu niet al erg genoeg gesteld is met de schrijfkwaliteiten van de jongeren.
    Voor de rest kan ik nog niet echt meespreken, met een tweejarige in huis ken ik de onderwijs’markt’ van vandaag niet echt. Wat ik wél weet, is dat ik op mijn 12de maar al te goed wist wat ik wél en niet wilde. Ik was slim genoeg voor Latijn, maar dat interesseerde me geen bal. Ik wilde moderne talen leren, hoe meer hoe liever. En die algemene basiskennis die ik heb opgeraapt in al die andere vakken, die kan ik nu nog dagelijks gebruiken in mijn vertaalpraktijk, een degelijke basis is levensnoodzakelijk voor iedereen.
    Misschien dat een “algemene” vorming van het type dat ze voorstellen niet zo slecht is voor kinderen die écht niet weten wat ze willen. Maar differentiëren vanaf 12 jaar vind ik echt niet overbodig voor wie wél weet welke richting hij/zij uit wil.


  4. ammai ik vind je wel érg stigmatiserend over sommige gezinsgroepen. . En nog een bedenking: zouden je kinderen ongelukkiger zijn met een ander diploma dan jij in gedachten hebt voor hen?


  5. Oh, ik gruwel met je mee. Wanneer gaan ze eens inzien dat de lat verlagen voor iedereen echt niet de beste oplossing is. Integratie ja, en problemen aanpakken als ze er zijn, ja. Maar er zijn echt wel kinderen die hersenen in hun hoofd hebben, en ja die hebben dan misschien twee linkerhanden en moeten al eens gemotiveerd worden om te gaan sporten, maar die hebben wel deugd van een beetje wiskundige uitdagingen of latijnse woordjes leren …. met al die nieuwe systemen die ze voorstellen, voorspel ik dat deze kinderen echt schoolmoe worden. En waar staan we dan ?


  6. @ Tania: wij moeten nog eens bijpraten! Dringend! Ik stuur je nog een mailtje.


  7. Je krijgt mijn stem, wanneer ga je in de politiek? Ik begrijp het ook niet allemaal. Zit nu al met een zoon die opkijkt tegen het 6e leerjaar en een school waar er geen geld is voor zorgjuffen …
    @birgit189 ik denk dat je vraag naast de kwestie is. Zonder de nodige zorg en hulp zou onze oudste misschien diplomaloos en heel ongelukkig achterblijven, en dat terwijl hij meer dan intelligent is. Het gaat niet over het diploma dat wij in gedachten hebben, maar wel een studierichting waar onze zoon eindelijk kan tonen wat hij waard is en kan.


  8. Hmm. Als mensen het niet eens zijn met je, is dat niet erg. Vooral niet als ze blijven komen lezen. (en anders is het eigenlijk ook niet erg)

    Over die hervorming ben ik het wel helemaal met je eens. Twee van mijn vier kinderen zitten in het beroepsonderwijs en die hadden zich zeer zeer zeer ongelukkig gevoeld, moesten die nog twee jaar langer met de hoop meedraaien. De derde graad van het lager onderwijs was er al te veel aan. Zich geen hobby’s kunnen veroorloven omdat de trage en zwakke kindjes eerst hun werk van in de klas nog moesten afwerken en spijtig, met een laag leesniveau moet je toch ook iedere dag nog een kwartier hardop lezen en achja, je normale huiswerk moet ook nog afgeraken en bovenop heb je nog enkele lessen te leren waarbij je het ook moeilijker hebt dan het gemiddelde kind.

    In het beroeps hebben ze eerst jaren moeten werken terug aan het welbevinden van het kind (examens pas in het derde jaar, nu projecten) vooraleer die dutsen zich niet meer het stomste wezen van de klas voelden. Iemand zei het al : differentiatie differentiatie en differentiatie.



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: