h1

Het eerste rapport

16 oktober 2012

Onze oudste dochter heeft autisme en ADHD.
De opmerkingen van de vakleerkrachten van de vier hoofdvakken op haar eerste rapport in de middelbare school:
Frans: “X., je bent nu in het 1° j middelbaar. Laat het nu merken; dus teveel lachen, speels zijn kan zeker niet altijd tijdens de lessen!”
Nederlands: “Je bent zeer actief in de les maar probeer het toch wat rustiger aan te doen! Probeer je zoveel mogelijk te concentreren en houd rekening met je medeleerlingen.”
Wiskunde: “Voldoende opletten in de les X. Ik ben er zeker van dat je het kan!”
Klassieke studiën: “In de les ben je dikwijls afgeleid, X., terwijl het voor K.S. echt wel nodig is om aandachtig te volgen.”

Zucht. Ik ben niet boos of gefrustreerd (gevoelens die ik wel vaak had in de lagere school), maar wel een beetje ontmoedigd. Hoe meer ik de opmerkingen herlees, hoe absurder ik ze vind. Ze beginnen bijna op mijn lachspieren te werken. Dit soort opmerkingen geven is in mijn ogen immers hetzelfde als tegen een blinde zeggen: “Probeer er toch op te letten om niet te veel stoelen omver te lopen.” Of tegen een kind met dyslexie: “Spelling is echt wel belangrijk. Probeer juist te schrijven.”
We hebben de school op de hoogte gebracht van haar problematiek. Ze krijgt GOn-begeleiding. Die juf is bereid om de leerkrachten te informeren, te begeleiden, met hen problemen te bespreken. Ik blijf de indruk hebben dat de meeste mensen kinderen met autisme zien als Rainmanachtige figuren of kinderen die zich bijzonder vreemd gedragen. Onze dochter wordt (enorm) druk als er veel verandert, als er nieuwe dingen gebeuren, als ze te veel prikkels krijgt. Ik moet u niet uitleggen dat er in dit eerste jaar middelbare school veel op haar afkomt en dat ze zich aan heel wat nieuwe dingen moet aanpassen. Ze zit dan ook nog eens in een grote klas (de grootste van alle eerste jaren op haar school, vermoed ik) van 26 leerlingen. Tja. Enkele weken geleden schreef de leerkracht van wiskunde een opmerking in haar agenda, iets als: “X. kan niet stil zitten in de klas en is ook niet rustig als ze in de gang moet gaan staan.” Toen had ik écht zin om terug te schrijven: “Nee, natuurlijk niet! Ze heeft ADHD! En heeft ook nog eens autisme.”

Ach ja, het blijft een dagelijkse strijd. We wennen er wel aan. Over enkele weken is het oudercontact. En kan ik voor de zoveelste keer in mijn leven gaan uitleggen wat haar handicap precies inhoudt. Misschien moet ik eens gaan spreken op een pedagogische studiedag. Dan weten ze het ineens allemaal.

Advertenties

5 reacties

  1. Sterkte!


  2. Zolang ze voldoende punten haalt is het toch lerarenpraat voor de vaak ? Maar leraars en drukke kinderen, het zal nooit een goede combinatie worden. Steun haar verder zoals je nu zonder twijfel al doet en het komt wel goed.


  3. Ik begrijp je volledig! Anders moeten we samen een “clubke” oprichten. Ik heb ook al 100 x alles moeten uitleggen maar er zijn er weinige die het begrijpen…


  4. Wat jammer dat er zo weinig begrip is. Het zou helemaal geen dagelijkse strijd mogen zijn. Toch zeker niet “de dag van vandaag”, waar leerkrachten toch meer dan ooit (zouden moeten) weten wat ASS en ADHD precies inhoudt.
    Courage!


  5. misschien kan de gon-begeleiding de klassenraad inlichten? of de leerkrachten begeleiden bij een inleefparcours?
    zo werk ik 😉
    en soms snappen de leerkrachten het daarna nog niet hoor *diepe zucht*



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: