h1

Regen regen regen

26 oktober 2012

Gek wat een invloed het weer toch heeft op mensen. Ik merk het al als ik naar school fiets. Nee, zelfs daarvoor al. De kinderen die met meer tegenzin naar school vertrekken omdat ze met hun fiets door de regen moeten. Zoonlief vindt zijn regenbroek niet. Dochterlief is laat. De andere dochter heeft het koud op de fiets. Haar broek wordt nat. De mijne ook. De auto’s zijn gehaast, minder geneigd om te stoppen dan bij mooi weer. “Als g’ uw kap opzet!” hoor ik een moeder boos roepen. Mensen haasten zich gebogen voort, te voet, op de fiets. Het water spat op van voorbijrijdende auto’s. Thuis kijk ik uit op een drijfnatte tuin. Een vergeten zwembril in de zon heeft nog iets. In de regen ligt diezelfde bril er troosteloos bij. De hopeloze hoop rommel in huis lijkt nog onoverkomelijker. En emo-muziek opzetten helpt natuurlijk ook niet. Ik haast me voor M. uit, om alles op te ruimen, weg te duwen zodat ze kan poetsen. Denk aan het vele werk dat ik zou moeten doen vandaag. Voel irritatie omdat ik eigenlijk naar de interieurbeurs in Kortrijk wou gaan, maar niet kan omdat ik een afspraak heb om 12.30 uur die onmogelijk op een ander moment kan. In mijn hoofd een lichte, zeurende pijn. Te weinig geslapen deze week, dat is de oorzaak. M. begint haar rondje stofzuigen. Dat betekent minstens een kwartier lawaai. De hond wil uit haar bench. Gaat niet. Ik hoor de muziek bijna niet meer. Geruisloze stofzuigers? Iemand? Gelukkig ligt Ikea niet naast de deur, want ik zou hopen opbergdozen kopen. Alles wat boven al maanden klaar ligt voor de zolder erin en de trap op. Ik heb een hekel aan opruimen. Wist u dat? Ik hou van mijn werk. Van handwerk. Lezen. Fietsen. Koken. Bakken. In de tuin werken. Televisie kijken. Maar niet van opruimen. Over televisie kijken gesproken. Ze zouden Grey’s Anatomy best wat minder emotioneel mogen maken. Ik heb woensdagvoormiddag, op een onverwacht vrij uurtje, de aflevering van deze week gezien. De tranen rolden over mijn wangen. Wat niet ongewoon is, want ik huil bijna altijd bij Grey’s Anatomy. En bij veel andere series ook. Ik ben gewoon een televisiebleiter. Misschien komen op dat moment de emoties eruit die ik de rest van de dag wegduw, inslik? Of is dat vergezocht gezever en ben ik gewoon een gevoelig type? Blablabla. Ik dacht aan wat dochterlief een paar dagen eerder had gezegd. Dat ze iemand moesten interviewen. Over een gebeurtenis in hun leven die ze nooit zouden vergeten en waar ze vaak aan terugdachten. “Je kan bijvoorbeeld je moeder interviewen,” had de leerkracht gezegd. “En die zal dan waarschijnlijk zeggen dat jouw geboorte een gebeurtenis is die ze nooit zal vergeten.” Daarom ging dochterlief mij niet interviewen. Want mijn antwoord zou niet meer origineel zijn. Nochtans zou ik dat antwoord niet geven. Natuurlijk vergeet ik de geboortes van mijn kinderen nooit. Maar ik kan me van die gebeurtenissen alleen nog het gevoel herinneren. De blijdschap. De uitputting. De adrenaline die door je lijf giert. De emoties staan in mijn geheugen gegrift, maar de beelden zijn flou. Het beeld dat me veel meer is bijgebleven, is het overlijden van mijn vader. Hij in dat steriele ziekenhuisbed. Wit. Buiten bewustzijn. Met pleisters, verband, buisjes, slangetjes, machines. De machines die werden stilgelegd. Zijn hart dat stilviel. De flatline. Wij rond zijn bed. Grey’s Anatomy. Maar dan in het echt. Nee, regenweer is niet goed voor de mens. Je ziet de blauwe hemel niet meer. Ik kan niet omhoog kijken en eens knipogen. De stofzuiger stopt. Eventjes toch. Ik moet voort. Boven opruimen. En opruimen. En opruimen. En dan mezelf belonen door de laatste van Jill Mansell uit te lezen. Lichtvoetige, oppervlakkige literatuur, maar zo ontspannend. Om bij weg te dromen. In dat boek is het trouwens altijd mooi weer als er iets leuks gebeurt (kan dat in Engeland? cliché cliché) en regent het bij onaangename toestanden. En zo is de cirkel rond. Het weer.

Advertenties

5 reacties

  1. Ik heb me al vaak geërgerd aan het feit dat automobilisten veel minder geneigd zijn om te stoppen bij regenweer voor voetgangers en fietsers terwijl ze toch droog en warm in hun voertuig zitten. Ik probeer er zelf op te letten als ik met de auto rij maar ik rij zo weinig met dat ding dat ik het eigenlijk nooit gewoon ben van doen.


  2. Ik lees dit met een CDtje uit mijn verleden. Uit 1990. 19 jaar stonden er toen op mijn teller. Het leven bestond toen uit heel andere gebeurtenissen die ik nooit dacht te vergeten. En ik ben ze ook nooit vergeten. Ze helpen me nu als “context”. Voor dit een te lange reactie wordt, ga ik er uit met het liedje dat ik nu uit volle borst (en voor de zangeres in kwestie kan da tellen 😉 ) mee”zing”.
    “There’s got to be a way”. Ooh, over naar nummer drie van de CD. Zeer toepasselijk op jouw logje : “I don’t wanna cry”.


  3. Met een boek, een tas thee en een dekentje in de zetel kruipen. Ideaal voor zo’n weer. Alleen het knisperende haardvuur ontbreekt hier nog.
    Maar als ik eerlijk mag zijn … met slecht weer ben ik altijd veel minder happy.


  4. Zo’n zwembrilletje doet je toch nog een beetje denken aan lekker zwemmen in het warme water onder de zon.


  5. Hé, zat je in mijn hoofd toen je dit neerschreef? Herkenbaar (bijna) allemaal. Grey’s Anatomy volg ik niet, maar ik ben evenzeer een televisiebleiter en een Jill Mansell: love it!



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: