h1

Muziek

23 november 2012

Manlief hoeft maar 2 noten te horen en weet al welk liedje ze op de radio spelen. Hij kent artiesten, nummers, teksten,… kan vanalles van a tot z meezingen. Hoort zelfs of iemand een noot mist. Ik niet. Ik ken niets van muziek. Ik wil teksten meezingen, maar ken ze niet en val na 2 woorden door de mand. Of zing het verkeerde woord. Of erger nog, versta de woorden verkeerd. Zo heb ik jarenlang gedacht dat Rob de Nijs over een boom zong in plaats van over Bo. En absurd dat ik die tekst vond…
Anderzijds kan muziek me ontzettend ontroeren. Soms zelfs maar een paar noten in een liedje. De melodie die verandert of een instrument extra. Zoals in ‘Rood in Parijs’ van Bart Peeters. Of in sommige nummers van Coldplay. Daar kan ik zo door worden geraakt dat ik zou beginnen te huilen zonder me verdrietig te voelen. Het heeft meer met melancholie te maken. Melancholie naar vervlogen tijden.
Gisteren had ik het nog. Onderweg naar huis van de halfjaarlijkse reünie met oude schoolvriendinnen. Muziek op de radio. En heimwee naar oude tijden. Het is ook zo vreemd. Met die vriendinnen heb ik jarenlang lief en leed gedeeld. Een van hen is jarenlang mijn hartsvriendin geweest (“bff” zouden mijn dochters zeggen – voor de niet-ingewijden: best friend forever). En toch is er nu zo’n grote afstand tussen ons. Fysieke afstand, bedoel ik. O ja, we begrijpen elkaar nog, het klikt nog altijd heel goed als we samen rond de tafel zitten en bijkletsen en lachen en vertellen. Maar toen ik gisteren onze straat inreed, besefte ik: ik ben weer terug in mijn leven van nu. En dat staat mijlenver af van mijn leven van toen. Niemand van ‘toen’ kent mijn leven van ‘nu’. En de mensen die nu deel uitmaken van mijn dagelijkse leven, met wie ik nu lief en leed deel, kennen mijn leven van toen niet. Alsof er rond mijn dertigste in mijn leven geknipt is. Een deel voor en een deel na. Mijn vrienden van tijdens mijn studentenjaren (middelbare school en universiteit), jaren waarin er zoveel gebeurd is, zoveel mijn verdere leven bepaald heeft, zoveel me getekend heeft, jaren waarin ik geworden ben wie ik nu ben, die vrienden van toen zie ik nu twee keer per jaar, een avond lang. En dan scheiden onze wegen weer tot de volgende ontmoeting. En veel vrienden van toen, mensen die heel belangrijk zijn geweest, ook mensen van wie ik intens gehouden heb (soms gewoon als vriend(in), soms als heel erg tijdelijke partner), zie ik zelfs niet meer. En de vrienden van mijn leven nu, met mijn man en kinderen, kennen alleen mijn leven nu, met de kleine en grote zorgen die een leven als volwassene, als partner, als moeder met zich meebrengt. Zij hebben de groei, de evolutie niet meegemaakt. De breuklijn is zo duidelijk. Voor en na. Voor als student, zonder partner, met puber- en adolescentenzorgen. Na als werkende mens, met partner, met kinderen en alle zorgen vandien. Zoektocht versus gevonden wat ik zocht. Evolutie versus een zekere stabiliteit.
En soms mis ik die fase van groei, van ontdekken, van hoop en ontgoocheling, van nieuw. Al ben ik ook blij dat ik nu rust heb gevonden bij mijn lief. Dat ik het gezin heb waarnaar ik altijd verlangd heb. Dat ik me nu veel completer en stabieler en zekerder voel dan in al die jaren voordien.
Op avonden als gisteren botsen die twee werelden, die voor en na, eventjes. Botsen klinkt te negatief. Ze raken elkaar. En dan ontstaat melancholie. Met de juiste muziek erbij althans.

Advertenties

6 reacties

  1. wat een mooi stukje! Kijk zie, daarom ben ik zo blij dat je gewoon verder blogt!! 🙂


  2. Wat heb je dat goed omschreven…. Zo goed verwoord! Ik ben zelfs nog ‘maar’ 26 maar ik herken het al maar al te goed.


  3. Ik denk dat morgen voor mij een hoogdag wordt voor de melancholie, want reunie na 25 jaar afstuderen aan de middelbare school. Maar hoe fijn sommige herinneringen ook zijn, ik zou niet weer terugwillen naar die tijd. Hoe ouder ik word, hoe beter ik in mijn vel zit !


  4. heel mooi verwpord!


  5. Mooi gezegd. En zo totaal anders dan mijn eigen ervaring. Ik heb uit elke levensfase een beste vriendin gewoon meegenomen. Die uit mijn middelbareschooltijd is de meter van mijn zoontje, die uit de unief is de meter van mijn dochter, en als er ooit nog een kind zou komen, dan staat Lien uit mijn twintiger jaren nog klaar om meter te worden… Alles loopt dan ook gewoon in elkaar over, er zijn geen breuklijnen.
    Maar het is heel fijn om eens een andere ervaring zo mooi verwoord te lezen…


  6. “What’s too painfull to remember we simply choose to forget, so it’s the laughter we will remenber whenever we remember the way we where” Prachtige filmsong van Barbara Streisand en helemaal ‘in tune’ met jouw stukje…



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: