h1

Na het overleg

11 januari 2013

Mijn lief, lief klein vogeltje. Zo kwetsbaar. Zo vaak misbegrepen. Door anderen, maar ook door ons. Soms zo moeilijk aan de buitenkant, maar zo fragiel aan de binnenkant. Een lichaam dat niet mee wil, een geest die zich verzet. Een groot hart dat dikwijls bloedt. Ook het mijne bloedt. Alweer. Ik reed naar huis en ineens biggelde er een traan over mijn wang. En nog een. En nog een. Omdat ik weet dat ons nog zoveel jaren strijd wacht. En omdat ik niet weet hoe ik dat moet doen. Wat ik moet doen. Hoe ik jou op de rand van het nest kan krijgen zonder te veel schade en je kan laten uitvliegen met een gerust gemoed. Angst is iets dat me altijd vreemd is geweest, maar nu knijpt mijn keel soms dicht, voel ik die steen op mijn maag, krimpt mijn hart soms samen. Hoe brengen we dit grootwordingsproces tot een goed einde? Hoe kan ik dit kleine fragiele vogeltje koesteren, terwijl het zo hevig spartelt? Hoe kan ik het blijven koesteren, als het me afwijst? Hoe kan ik weten wat goed voor je is? Wat helpt voor jouw geluk? De toekomst lijkt wel één groot zwart gat. En ik ben mijn leidraad kwijt. Mijn lief, lief klein vogeltje. Ik wil zo graag dat het goed met je gaat. Zo graag. Ik wil je over enkele jaren op de rand van het nest kunnen zetten en laten uitvliegen, als een sterke, zelfbewuste vogel die zelf zijn richting zoekt en vindt. En die vooral gelukkig is. Mijn lief, lief klein vogeltje. We hebben nog zo’n lange weg te gaan…

Advertenties

6 reacties

  1. Sterk hoor dit stukje. Respect.
    Angst is een gevaarlijk iets. Ik hoop dat je dat gevoel van angst terug kwijtraakt “on the road” tot het uitvliegmoment.


  2. Het lijkt me geen gemakkelijke weg, maar ongeacht de moeilijkheden, één die het doel (dubbel en dik) waard is. Hopelijk krijg je hulp indien dit nodig zou zijn …


  3. Ik hoop dat jullie samen een manier vinden. Sterkte, mamavogel!


  4. Dikke warme knuffel!


  5. laat je goed omringen… vriendinnen zijn in die tijden meer dan goud waard, know the feeling.


  6. Ik kan niet ten volle begrijpen waar je doormoet, omdat ik niet in dezelfde situatie zit, maar heb vertrouwen in jezelf, in je levenservaring tot nu toe, in de sterkte en de warmte van jullie gezin, en in al het geduld dat jullie al opgebracht hebben voor haar. Niemand is perfect, ofschoon we zo ons best doen om dat te zijn: ik ben zeker dat ze diep in haarzelf voelt hoe jullie er voor haar willen zijn. Sterkte, ze boft maar met zo’n ouders !



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: