h1

Onrechtvaardig

21 januari 2013

Zoonlief kreeg voor de kerstvakantie een grote taak voor het vak techniek. Een maquette van een huis bouwen. Op schaal. Met meubeltjes in elke ruimte. Een dak op. Geverfd. Met een tuin. Kortom, helemaal aangekleed. In superdun hout, balsahout, dat onmiddellijk breekt of barst als je niet voorzichtig genoeg bent. Echt prutswerk. Maak maar eens een kastje van 1 cm² in balsahout…
Hij heeft er ùren aan gewerkt. Vilt gebruikt voor lakentjes op de bedjes. Een trampoline in de tuin. Gezocht op een manier om de vensters uit te zagen, ‘glas’ in de ramen te zetten en de deuren halfopen te laten staan. Manieren gezocht om een boom te maken. Miniboekenrekjes in elkaar gestoken. Steentjes gezocht voor het pad naar de voordeur. Een bad uit dat lastige balsahout gesneden. Op het einde kwam hij in tijdsnood, maar vanmorgen stond de maquette toch klaar in een doos om mee te nemen. We waren zo trots op hem. Hij had zich zo hard ingezet en de maquette was echt mooi geworden, vonden we.
Volgens zijn leerkracht kon de maquette wel met de fiets vervoerd worden, maar dat riskeerde hij toch niet. Hoewel hij vastbesloten was om dit schooljaar geen enkele keer met de auto of de bus naar school te gaan (het is bijna een erezaak geworden) en hij dat tot hiertoe volgehouden heeft, ging hij nu toch met een vriend mee met de auto.
Het werk staat op heel veel punten. Hun enige punten voor techniek dit jaar. En de beste maquettes mochten op school blijven om te tonen op de opendeurdag.
Toen ik vanavond op de parking stond te wachten tot hij naar buiten kwam, hoopte ik zo hard dat hij de doos niet bij zou hebben. Dat zou betekenen dat zijn werk tentoongesteld zou worden. Maar hij had de doos weer mee…
En wat blijkt nu? Een vriend mocht zijn maquette op school laten. “Mama, die was zo mooi!” zei hij vol bewondering. Om er even later aan toe te voegen dat de ouders, allebei architect, de maquette bijna helemaal gemaakt hadden… Een andere vriend had zijn oma, die heel graag knutselt, ingeschakeld. Hij was zo ontgoocheld. En een beetje boos. Hij vond het niet fair. Dit was niet met gelijke wapens strijden. En het stuitte hem tegen de borst dat het vriendje in kwestie nog fier was ook en liep op te scheppen met zijn (niet-zelfgemaakte) maquette.
Ik begrijp dat niet. Waarom doen ouders dat toch? Het huiswerk van hun kinderen maken. Wat leert een kind daarvan? En waarom zeggen leerkrachten daar niets van? Die moeten dat toch ook zien? Ik zei tegen zoonlief dat zijn leerkracht hen beter allemaal een meubeltje zou laten maken in de les. Dan zou hij snel zien wie dit, na weken prutsen, kan en wie niet, omdat de ouders of grootouders of weet-ik-veel-wie het thuis in hun plaats hebben gedaan. Het deed me denken aan de breilessen vroeger, waarbij de juf soms tegen een kind zei: “Mooi gebreid van je mama!”
Vorig jaar maakte hij iets vergelijkbaar mee. Ze moesten iemand interviewen, over iets wat een grote indruk op de geïnterviewde had gemaakt, geloof ik. Zoonlief belde naar zijn opa, luisterde, noteerde in het klad, maakte het werk in het net, kortom, stak tijd in het taakje. Een vriendje zoog een fantastisch verhaal uit zijn duim en kreeg veel betere punten.
En natuurlijk zijn die punten niet belangrijk. Al zou zoonlief gebuisd zijn op zijn maquette, het zou me niets kunnen schelen. Ik heb zijn inzet gezien en dat telt voor ons. Maar dat het vriendje nu in de bloemetjes wordt gezet door de leerkracht voor iets wat hij niet (of toch bijna niet) zelf gemaakt heeft, dat vind ik niet rechtvaardig. En als er iets is waar ik nog nooit mee om heb gekund, is het onrechtvaardigheid.
Zo, dat moest er even uit.

Advertenties

17 reacties

  1. De rewards komen later wel. En dan tellen ze minstens dubbel.


  2. of neen!!! echt hatelijk
    echt
    ik vind het zo erg voor hem
    en ja het is oneerlijk!
    leerkrachten zouden zoiets niet mogen laten gebeuren!


  3. Heel oneerlijk … Amai! Zet eens een fotoke van zijn maquette op je blog, dan komen we ze hier wel eens bewonderen, ipv die van de zeurzakken op opendeurdag!


  4. Zeker dat het het vak “techniek” was en niet “politiek”? Echt oneerlijk. en ik steun het voorstel van ineken.


  5. ik zou steigeren, en bovendien zou ik naar die leerkracht stappen…
    en op kalme, vriendelijke toon toch eens wijzen op deze absurde situatie : kinderen die geprezen worden of in de bloemetjes gezet, om iets wat anderen voor hen gedaan hebben…
    Misschien hebben ouders/grootouders niet het objectieve vermogen om in te schatten hoe fout zoiets is, maar van een leerkracht wordt toch een minimum aan pedagogisch inzicht verwacht.
    Alvast een heel dikke proficiat aan zoonlief !


  6. Toch geen goeie leerkracht dan! Je bent op deze manier nooit zeker wie iets zelf gemaakt heeft, en wie niet. En daar dan de enige punten op geven??
    Onze zoon maakt voor techniek alles in de klas, soms alleen, soms in groepjes, en daar krijgen zij punten op. Dan zien ze tenminste wat de leerlingen kunnen.


  7. Mijn eerste reactie zou zijn : de leerkracht daarover aanspreken. Mijn tweede reactie, het misschien toch maar zo laten, want er zijn zo van die lesgevers die daarna hun frustratie op je kind uitwerken, en dat wil je als ouder dan ook weer niet.
    Echt onrechtvaardig !


  8. Je ZIET dat als leerkracht toch, wie iets zelf heeft gemaakt en wie niet? En als je het niet ziet, dan moet je inderdaad maar een manier vinden om dat in de klas te achterhalen, zoals hen een meubeltje laten maken ofzo. Ik begrijp echt niet hoe je dat als leerkracht voor jezelf kan rechtvaardigen…


  9. En trouwens: ja, ik zou het ook heel graag zien!


  10. Wij hebben eigenlijk net hetzelfde meegemaakt. Onze kinderen moesten ook die maquettes maken, zij het wel met volledig vrije keuze van materiaal (niet met dat speciaal hout) Het eerste jaar zoonlief, die er eerlijk gezegd niet zo heel erg zijn best gedaan had, maar alles wel helemaal zelf gemaakt heeft met het materiaal (papier, karton, plastic mapjes) dat we thuis voorhanden hadden. Als ik dan ook hoorde dat mensen allerlei materiaal gekocht hadden en ook architecten hun kinderen geholpen hadden, dan was ik daar ook efkens niet zo goed van.
    Het jaar daarop moest dochterlief hetzelfde maken. Zij is op zich al wat secuurder en plichtsbewuster dan haar broer, dus zij wou er wel iets moois van maken. Maar ik vertikte het om materiaal speciaal te kopen. Er sneuvelde wel een rieten placematje voor het dak en de afsluiting en we hielpen haar met gras en steentjes kleven en een schommel te sjorren. We hadden eigenlijk zelfs een gezellige zondagnamiddag waarbij we allen samenwerkten om een (in ons ogen) mooie maquette te maken. Ook haar werk kon niet op tegen al die professionele maquettes. Maar wij waren er trots op en dat heb ik hun ook gezegd…
    Jammer genoeg is dat voor hen een (harde) confrontatie met het feit dat het in het leven niet altijd zo is dat wie eerlijk is en het hardst werkt ook de grootste verdienste krijgt. Maar ik vind het veel belangrijker dat ze steeds eerlijk blijven voor zichzelf…


  11. Dat is inderdaad onrechtvaardig en ik begrijp heel goed zijn frustratie.
    Brengt zelfs frustraties en complexen uit mijn jeugd naar boven als ik dat lees. Ik dacht dat dat echt iets van vroeger was en dat de huidige leerkrachten daar toch al beter mee om gingen, niet dus, heel jammer.
    Zeg hem maar dat hij heel fier mag zijn dat hij het allemaal zelf gedaan heeft!


  12. […] nooit maakt. In haar agenda staan al verschillende nota’s. Raar. Omgekeerde is nog erger. Ouders die taakjes en werkjes voor hun kinderen maken. Dat kan toch niet de bedoeling zijn? Wat leert een kind daar uit? Wat denken die ouders daar mee te bereiken? Waarom doen leerkrachten […]


  13. ik vind dat je 100% gelijk hebt
    ik maak veel het omgekeerde mee… dat ik ouders moet aangeven dat ze hun kinderen alleen moeten laten proberen, loslaten.
    jammer dat de leerkracht dat niet ziet!


  14. Het is inderdaad frustrerend en oneerlijk. Maar ik zou zeker niet naar die leerkracht gaan. Zoals Krientje hierboven al zei, het zal er in het leven nog dikwijls frustrerend en oneerlijk aan toegaan. Het belangrijkste is dat je je kinderen duidelijk maakt dat jij het ook niet eerlijk vindt en dat ze jouw appreciatie krijgen. We kunnen onze kinderen niet behoeden voor dergelijke situaties.


  15. ik zou ook heel gefrustreerd zijn. Om eerlijk te zijn weet ik niet goed hoe ik hierover zou reageren tov de leerkracht


  16. Over het al dan niet aanspreken van de leerkracht…

    Je hebt twee manieren om te reageren (karikaturaal hé):

    1) Je stapt, met zoon aan de hand, boos op de leerkracht toe en zegt hem eens duidelijk wat je over zijn beoordelingsvermogen denkt. Want JIJ hebt gelijk en je zoon had eigenlijk meer punten moeten krijgen en tentoongesteld worden en de leerkracht heeft ONGELIJK.

    2) Je gaat op een rustige manier, ZONDER zoon, even met die mens praten. Eens horen hoe hij erover denkt, en ook je eigen mening geven. Twee volwassenen onder elkaar. Want misschien heeft hij wel een valabele uitleg, of misschien had hij het niet zo bekeken en geeft hij jou wel gelijk.

    Ik moet er niet bij zeggen wat ik de juiste manier vind, zeker? 🙂
    Mijn vader is leerkracht, in het eerste leerjaar, en hij heeft al vaak ouders over de vloer gekregen die een verhaal hadden gehoord van hun kind en die boos hun gelijk kwamen halen. Maar als ouder ken je soms niet het hele verhaal, en als leerkracht moet je nu eenmaal soms onpopulaire beslissingen nemen…

    Daarmee wil ik niet zeggen dat in jouw geval die leerkracht wel gelijk zal hebben, ik wil alleen zeggen dat de manier waarop je communiceert, héél veel verschil kan maken.


  17. Ik denk dat ‘je’ architect er wel een gedacht van heeft, van wat er gaande is, en op die manier voldoening heeft in zijn creatie.
    en wat de leraars ervan denken in dit geval, dat is bijzaak!
    Als kind weet je ook wel, wanneer je goed bent, en wanneer je vriendje iets beters heeft gemaakt.
    Maar ook, er is ook niets mis, met in’t vak zijnde ouders en nonkels :-), dit al of niet met de vingers aan de lijm zeggen, hoe de lieveling het moet doen, Jezus,my dream!



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: