h1

Een groot gezin

3 februari 2013

Eigenlijk was ik van plan eerst nog wat andere berichtjes te posten, onder andere eentje met een foto van de maquette van de zoon (zie vorige bericht), maar ze geraken niet uit mijn hoofd op papier. Te weinig tijd, andere prioriteiten, geen zin, geen inspiratie om het goed neer te schrijven en andere excuses zijn van toepassing. Maar nu is er eentje dat vers in mijn hoofd klaar zit en eruit wil. Een reactie op het artikel in De Standaard, in DS Weekblad eigenlijk, over grote gezinnen, waarover u hier en daar misschien al gelezen hebt.
Ik was verrast dat het artikel over gezinnen zoals het onze ging. Er werden drie gezinnen voorgesteld. Een met vijf kinderen, een met vier kinderen en een met vier kinderen en een vijfde op komst. Daar denk ik niet aan als ik ‘groot gezin’ lees. Bij grote gezinnen denk ik aan gezinnen met 7 of 8 kinderen, die niet meer allemaal samen in 1 auto kunnen. Gezinnen waar in shiften wordt gegeten. Die twee wasmachines nodig hebben. Waar een gewoon fornuis niet meer volstaat om een maaltijd voor het gezin klaar te maken, bij manier van spreken.
De journaliste leek grote gezinnen (met 4 of 5 kinderen dus) heel speciaal te vinden en leek in het artikel op zoek te gaan naar redenen waarom mensen daar bewust voor zouden kiezen. Terwijl die keuze voor 4 kinderen voor mij vanzelfsprekend was. Net zoals het voor veel andere mensen allicht vanzelfsprekend is om voor 1 of 2 of 3 kinderen te kiezen. Ieder zijn ding.
Ik ben ervan overtuigd dat veel mensen, ook mensen met 2 of 3 kinderen, zich wel konden herkennen in wat de ouders in het artikel vertelden. Rust, ruimte voor jezelf: niet altijd gemakkelijk te vinden. Herkenbaar? “Anarchie is geen optie,” lees ik. Bij u dan wel, moeder met 2 kinderen? “Ons gezin leeft op routine.” Is dat zo anders bij kleinere gezinnen? Proberen niet alle ouders een zekere routine in hun gezin te brengen? Als je al die opvoedingsprogramma’s op televisie mag geloven, is routine trouwens goed voor kinderen. En voor rust in het gezin. “Het blijft, bovenal, een kwestie van organisatie. En routine, veel routine – ook hier.” vertelt een ander koppel. In elk gezin met kinderen, denk ik dan. De moeder kiest ervoor om een andere job te zoeken, in het onderwijs. Zijn er zo niet veel vrouwen, ook met minder kinderen? In het laatste gezin dat aan het woord komt, staan ’s avonds al vier bordjes en bekers voor de volgende dag klaar. Ook de boekentassen zijn al klaar. Bij u ook, moeder of vader van ‘maar’ 2 kinderen? Of deze, om af te ronden: “De avondshift doen ze vaak samen. En ja, dan moet de computer daarna weer open. Maar zelfs dat went, net als die vermoeidheid.” Geldt dat niet voor veel werkende ouders?
Nee, ik was niet erg onder de indruk van het artikel.

Advertenties

12 reacties

  1. Voor jou is dat misschien logisch, dat mensen met minder kinderen dezelfde aandachtspunten hebben. Je hebt er immers ooit zelf ook twee gehad. Maar voor mensen met minder kinderen, zoals ik en héél veel mensen, is dat toch een beetje speciaal, hoor. Dat grote gezinnen eigenlijk even goed (of even vierkant) draaien als kleinere. Dat dat niet veel extra werk is. Dat het AANTAL kinderen eigenlijk niet zo veel uitmaakt, want dat elk aantal zijn voor- en nadelen heeft en dat die elkaar opheffen. Allee, ik heb het artikel zelf niet gelezen, maar gezinnen met vier kinderen blijven voor mij toch een beetje speciaal. Ik had er ook niet zo veel in mijn omgeving als kind, ik ben opgegroeid tussen de tweekindergezinnen. Twee kinderen krijgen was voor mij dan ook een evidentie. Het is maar door jouw blog te volgen, en die van “vierenveertig”, dat ik besef dat dat óók plezant is, en dat ik daar geen schrik van moet hebben…


  2. Dat vind ik net het mooie aan het artikel, dat wij als zogezegde grote gezinnen, ook maar gewone gezinnen zijn en niet anders functioneren dan gezinnen met 2 kinderen.

    Toch denk ik dat de routine bij gezinnen met 4 of 5 kinderen harder draait dan gezinnen met twee kinderen. Als je even van de routine probeert af te wijken, zijn er 3 kinderen méér die je terug in die routine willen duwen (in een gezin van 5 kinderen tov 2 kinderen), omdat routine voor de kinderen zelf een automatisme wordt. Of omgekeerd: 3 kinderen méér die verloren lopen zonder die routine. In die zin is de routine van een ‘groter’ gezin toch wel sterker aanwezig denk ik dan bij een ‘kleiner’ gezin.
    Een voorbeeld: als wij ’s morgens een kwartier te vroeg opstaan, dan komen we gegarandeerd te laat op school aan. We hebben dan immers een kwartier te vroeg gedaan met het ontbijt en lopen de kinderen naar hun kamer of ergens om te beginnen spelen. Dat betekent dat ik er dan vijf moet bij elkaar scharrelen om alsnog te vertrekken. Terwijl, als we op het juiste uur opstaan en vlak na het ontbijt schoenen en jassen aantrekken, dan zijn we mooi volgens ons dagschema overal op tijd.
    In een gezin van 5 kinderen moet je toch met 3 personen méér rekening houden tov een gezin van 2 kinderen. Dat is toch heel wat, daar is toch nog minder plaats voor anarchie, toch?
    Een gezin van meer dan 3 kinderen, daar kom je met een gewone personenwagen toch al niet meer mee toe als je met het hele gezin eropuit wil, dat betekent toch een extra plaats in de wagen? Mijn moeder kan zelfs mijn vijf kinderen niet meenemen in haar auto, er zijn immers maar 5 zitplaatsen. Dat is toch een verschil?
    Maar daarom voelen wij ons met onze 5 kinderen niet specialer hoor, we zijn gewoon wie we zijn. En ik voel mij niet méér moeder dan iemand met één kind 😉


  3. Het grootste verschil zit volgens mij tussen géén kinderen en het eerste kind.


  4. Hoezo routine?
    Wij zijn met zes en ik appreciëer wel eens wat anarchie op tijd en stond.
    Nu ze allemaal wat ouder zijn (tss 13 en 19) gaat het natuurlijk een pak vlotter dan 4 kleuters die aangekleed moeten worden. Maar daarvoor bestond er dan weer loopbaanonderbreking. En dat er eentje zijn onderbroek vergeten aan te trekken was, pffff, daar ga je toch niet wakker van liggen?


  5. Ik bleef ook wat ongelukkig achter bij het artikel, lichtindeduisternis. Niet omwille van het aantal kinderen. Daar kon ik de invalshoek wel begrijpen: Vlaanderen, België en bij uitbreiding onze buurlanden zijn opgebouwd uit tweekinder-gezinnen. Wij, met onze drie kinderen, moesten en moeten nog altijd opboksen tegen vooroordelen (geen proficiat, maar ‘oei, een ongelukje?’, en vragen als: ‘nu ga je toch niet meer werken zeker?’ (vragen ze dan aan de moeder….)). Maar ik vond er zoveel niet gezegd en niet gevraagd. Dat er routine moet zijn, dat weten we. Die werd bij ons ook wat strakker toen de jongste pruts erbij kwam. En dat je weinig tijd voor jezelf hebt, weten we ook. Maar daar wou ik net meer over horen: hoe maak je tijd voor jezelf en hoe reageren de kinderen daarop? Waarom wou je dat ‘grote’ gezin. (‘ik droom daar altijd al van’ is niet genoeg antwoord). Denk je dat je een ander type mens grootbrengt als hij in een groot gezin is opgegroeid? enz. enz.


  6. @ onderdeappelboom: precies wat ik ook vond van het artikel! Ik bleef op mijn honger zitten. Enfin, ik weet natuurlijk wel waarom wij voor een groot gezin hebben gekozen en hoe dat is en wat mogelijke voor- en nadelen zijn en hoe ik dat zelf ervaar enz. enz. Ik vond dat het artikel te veel open deuren instampte (routine, organisatie, wat meer drukte,…) en dat er veel dingen in vermeld werden die gewoon eigen zijn aan kinderen hebben en kinderen met werk combineren (vermoeidheid,…).
    En o ja, ik krijg ook altijd de opmerking dat ik zeker niet meer werk met 4 kinderen. Mijn man krijgt die vraag nooit.


  7. @ tantehilde: dus dat is de truc! Ik moet gewoon later opstaan om op overal op tijd te komen ;-). Ik weet en merk wel dat er verschillen zijn tussen een ‘klein’ en een ‘groot’ gezin, maar ik vond dat dat iets te weinig uit de verf kwam in het artikel. En dat vond ik jammer. Er werden te veel open deuren ingetrapt. Natuurlijk heb je een grotere auto nodig, dat is zo vanzelfsprekend. En dat je je wat beter moet organiseren en met meer personen rekening moet houden, dat is ook logisch. Ik wou lezen waarom mensen voor een groot gezin kiezen. Wat ze de voordelen (en nadelen) vinden. Hoe ze dat ervaren. Hoe ze zich organiseren. Waarom het voor die drie gezinnen toch lukt. Het is niet dat daar helemaal niets over werd gezegd, maar ik bleef wat op mijn honger zitten.


  8. Zeg. Als je zo’n artikel nu eens zou voorstellen aan Libelle Mama? Dat past alvast helemaal in hun concept, en ik zal het met plezier lezen!


  9. @ Leezzz: de vraag is of ik daar met zo’n druk gezin tijd voor wil vrijmaken ;-)?


  10. Hahaha da’s ook waar 🙂
    Als iemand mij zoiets zegt, dan denk ik ook altijd “jaja, blabla, doe het nekeer zelf jong”.


  11. @ Leezzz: ik dacht niet “jaja, blabla, enz.” Ik zie mezelf gewoon niet met zo’n onderwerp in de boekjes staan. Waarschijnlijk te bang voor de reacties. Ik schrik nu soms al van bepaalde reacties op mijn blog. En ik ben soms ook verwonderd dat mensen blijkbaar niet begrepen hebben wat ik bedoelde. En Libelle Mama heeft véél meer lezers dan ik met mijn blogje. Dus veel meer kans op reactie, en misschien niet altijd het soort reactie waar ik vrolijk van word. Dus meer lafheid dan luiheid :-).


  12. Ha, met dat “druk gezin” dacht ik dat het vooral omwille van tijdsgebrek was. Ja, dat is je goede recht natuurlijk, al bedoelde ik niet noodzakelijk dat JIJ in dat boekje zou moeten staan, er zijn gezinnen genoeg die dat wel willen. Ik bedoelde vooral dat je het onderwerp zou kunnen voorstellen, gewoon vrijblijvend…
    Ik heb onlangs zelf met een vrij controversieel artikel (allee, vooral een controversiële foto) in het Nieuwsblad gestaan, en ik was ook een beetje bang voor de reacties, ook al stond ik er zelf voor 100% achter. En dat bleek helemaal niet nodig. Ik heb niet één negatieve reactie gekregen, maar wel tientallen héél positieve reacties.
    Maar nogmaals: dat is je eigen keuze, je moet je daar goed bij voelen, anders doe je het beter niet…



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: