h1

Een groot gezin – deel 2

4 februari 2013

De reacties op mijn vorige bericht geven me inspiratie voor een deel 2 over ons (groot) gezin. In tegenstelling tot Lies ben ik opgegroeid tussen gezinnen met meer dan 2 kinderen. En ik vond die gezinnen meestal leuker dan gezinnen met 1 of 2 kinderen. Meer leven. Ambiance. Gezellig. Wij waren thuis met 3. Veel vrienden van mijn ouders hadden 3 kinderen. En zelfs 4. Mijn ouders zelf kwamen uit een groot gezin (niet zo uitzonderlijk in die generatie). Een zus van mijn vader heeft 4 kinderen, een andere zelfs 5. Mijn beste vriendin uit mijn jeugdjaren was de jongste van 6. Een andere vriendin had 2 broers en 2 zussen. Ik was een beetje jaloers op de drukte, de levendigheid, de gezelligheid die in al die grote gezinnen heersten. Er viel altijd iets te beleven. Er werd gelachen. (Waarschijnlijk niet altijd, maar ik woonde daar natuurlijk niet.) Ja, ik had zeker een romantisch beeld van grote gezinnen. En ook nu ken ik vooral gezinnen met minstens 3 kinderen.
Voor mij was de grootste verandering de stap van geen naar 1 kind. Zonder kinderen doe je wat je wil. Met kinderen verandert heel je leven. Ik vond dat een vanzelfsprekende aanpassing en het is verreweg het beste wat me is overkomen in mijn leven: manlief tegenkomen en samen met hem kinderen krijgen.
De op een na grootste verandering is de stap van 2 naar 3 kinderen. Omdat je dan als koppel een stuk controle verliest. Je kan elk 1 kind in de gaten houden en zelfs als je alleen bent, heb je 2 handen voor 2 kinderen. De andere kinderen ontsnappen automatisch een stuk aan de aandacht. En ik kan best begrijpen dat niet iedereen het even fijn of comfortabel vindt om een stuk controle te verliezen. Veel mensen voelen zich zelfs veel prettiger bij een zo gecontroleerd mogelijk leven. Ik niet. Ik vind dat voor mezelf saai, niet opwindend genoeg. Ik vind het ook goed voor kinderen dat ze al eens aan de aandacht kunnen ontsnappen, dat ouders niet te dicht op hun vel kunnen zitten (onbewust dikwijls), omdat er meerdere kinderen zijn. Ik vind het ook zalig dat onze kinderen de laatste dagen regelmatig samen zitten te kaarten, dat ze samen aan tafel over gebeurtenissen op school praten, over FB-conversaties praten enz. Ik zie vaak drukte en gezelligheid en samenhorigheid en verbondenheid en geniet daarvan. Is het dan altijd peis en vree hier? Nee, hoor. Integendeel. Hier wordt gekibbeld en geruzied en geduwd en getrokken. Maar nooit lang. Ik durf zelfs beweren dat er meer ruzies ouders-kinderen dan kinderen-kinderen zijn. Vooral omdat we er eentje hebben rondlopen met een speciale handleiding die wij niet goed snappen. En de handleiding die wij haar aanreiken, ziet zij dikwijls niet zitten. En ja, we hebben 1 grote auto, met 7 zitplaatsen. Maar eerlijk, ik zie heel wat gezinnen met wel een erg grote auto voor hun 2 kinderen, want hoe moeten ze anders op vakantie? Een wat vreemde redenering, heb ik altijd gevonden, maar het is echt wel zo dat er meer monovolumes zijn dan gezinnen met 4 of meer kinderen.
Het enige jammere aan onze gezinssituatie vind ik dat ze wel erg uitzonderlijk blijft. Niet de 4 kinderen op zich, al zijn er in onze dichte omgeving niet zoveel gezinnen met 4 of meer kinderen. Wel het feit dat we bewust 4 kinderen op 4 jaar tijd hebben gekregen [héél weinig felicitaties en vreugde bij de aankondiging dat nr. 4 op komst was, wel reacties gaande van bezorgdheid, gelatenheid (“ja, dat is jullie keuze, hè) tot vervelende en soms zelfs negatieve reacties die daarbij lijken te horen – ik herinner me de commentaren met het woord konijnen nog maar al te goed en word, als ik eraan denk, nog altijd boos op de persoon in kwestie die het nodig vond om ze te gebruiken – u mag 1 keer raden hoeveel kinderen hij intussen heeft en u proberen voor te stellen wat voor leven hij leidt, maar dat terzijde], en dat we allebei zijn blijven werken, mijn man voltijds, ik soms voltijds, soms wat minder. De manier waarop we leven (4 kinderen op 4 jaar tijd, allebei werken, hobby’s, een redelijk druk sociaal leven, veel vrijwilligerswerk, maar dan ook wel een huis dat nooit in orde is en een tuin waar eeuwig werk in is) is een manier die niemand lijkt te kiezen, en dat vind ik soms jammer. Het geeft me vaak een eenzaam gevoel. We wonen dan ook nog eens in een omgeving waar uiterlijk en prestige belangrijk zijn. Huizen die rechtstreeks in decoratietijdschriften kunnen verschijnen. Tuinen onderhouden door de tuinier, waarin elk grassprietje juist lijkt te liggen. Kinderen met altijd keurig verzorgde schoenen en kleren die rechtstreeks uit de winkel lijken te komen. Meisjes die al als kleuter met een keurig geknipt kapsel en een speldje op de juiste plaats (de hele dag lang!) naar school gaan. Auto’s die altijd net uit de carwash lijken te komen en waarin niet gegeten mag worden (redelijk confronterend naast mijn rijdende brood- en koekjeskruimelverzamelaar). Controle, controle, controle. Dat lijkt hier vaak het codewoord te zijn. Het contrast met ons huis en onze tuin en onze auto’s en onze manier van leven is vaak groot. En zoals ik al zei, geeft dat me regelmatig een eenzaam gevoel. Maar al bij al zou ik exact dezelfde keuze maken als ik opnieuw zou kunnen kiezen. Zeker weten.

Advertenties

28 reacties

  1. Vlak na de geboorte van onze oudste zoon, kregen we dikwijls de vraag: “en wanneer komt nummer 2?”. Toen de dochter geboren werd, kregen we de opmerking:”Oh een zoon en een dochter, nu is je gezin compleet!”.
    Bij de derde zwangerschap was het enthousiasme al iets minder: “Hoezo 3? Je hebt toch al een zoon en een dochter?”. Bij de vierde zwangerschap was er nog minder enthousiamse en na ons 5e kind kwam de vraag (en nu nog steeds): wanneer komt nummer 6? Hehe..
    Blijkbaar wordt het bij ons wel geaccepteerd dat wij een rommelig huis en tuin hebben, dat er al eens eentje (of meer, of alle dagen) zonder gekamde haren naar school vertrekt, of met zomersokjes aan in putje winter. Dat kan gebeuren. Maar wij krijgen daar weinig commentaar op, of misschien zien/horen we dat niet omdat wij ons dat zelf niet aantrekken?


  2. Ik was zwanger van Zoon1 en toen begon mijn moeder al van:”ge gaat u toch met 1 houden, he, want die van den buiten, die kweken gelijk de konijnen”. Ze speelde eerlijk gezegd met haar leven, want ik stond juist een grote tefalpan af te drogen. Ik heb die nog met uiterste zelfbeheersing kunnen neerZETTEN, heb minj jas aangetrokken, Manlief gesommeerd direct hetzelfde te doen en ben in de auto gestapt. Ik heb het altijd jammer gevonden dat het rijtje na Zoon2 gestopt is. Dat was geen vrije keuze. Maar alleen al om wraak te nemen voor die rotopmerking, heb ik altijd een huis vol rondgestrroid speelgoed gehad (vooral als ik wist dat mijn moeder op komst was), de tuin heeft nu nog van die rommelhoekjes waar tuiniers kiespijn van krijgen (maar mijn tuin zit vol vogels en ander “wild”) en als de kleinkinderen weer naar huis zijn is het één grote bende en zit er voor weken een smile op mijn gezicht.


  3. Ik heb (voorlopig) nog maar 2 kindjes, maar dat van die “controle” herken ik maar al te goed. De kinderen mogen bij mij, bij wijze van spreken, alles uit de kast halen. Na 5 jaar is onze oprit nog niet gelegd, meestal lopen alle dingen anders dan verwacht (en daar heb ik geen probleem mee). Maar dan heb ik 2 schoonzussen die daarin LIJNRECHT tegenover mij staan. Er mag met 1 iets gespeeld worden, dan ruimen we dat op, en dan nemen we het volgende. Mijn pa heeft bij één van hen gewoon zijn rug gewoon kapot gewerkt omdat alles AF moest zijn toen ze in hun huis gingen, oh ja dat moest op 4 dagen af zijn. Onlangs gingen we op speeldate bij één van hen en daar ben ik tussen gekomen: ze legde het spel van de kinderen stil om alles in het winkeltje te leggen waar het moest liggen, ah ja alles lag in het mandje en zo kan je niet winkeltje spelen. Ik was echt geschokt, en heb er haar toch even op gewezen wat ze aan het doen was, ik denk dat ze schrok (ik zwijg meestal, ik vind niet dat het aan mij is om iemand anders te zeggen hoe het moet).
    Weet je wat ik het ergste vind? Ik voel me daardoor soms slecht, een slechte huisvrouw, moeder, vrouw, whatever… Gelukkig gaat dat HEEL snel over 😉


  4. Wat een rotopmerking zeg, dat van die konijnen! Ik vind grote gezinnen ook altijd heel gezellig, ook al zie ik het me zelf niet doen. Een derde zou ik nog wel willen, maar mijn ventje ziet het niet zitten, en je bent met twee om kindjes te maken hé… We hebben ook maar één kinderkamer, en twee op een kamer dat gaat wel, maar drie is wat te veel, dus dan zouden we moeten verhuizen…
    Bij je eerste kind is iedereen dolblij en superenthousiast. Bij je tweede is dat al een pak minder, er worden ook veel minder cadeautjes gegeven. Allee, niet dat dat belangrijk is hé, maar ik vond dat wel een beetje vreemd. Ons tweede kindje was immers even gewenst en even welkom als ons eerste. Ik kan het me voorstellen, dat dat bij een derde of een vierde nóg veel minder is.
    Maar heel erg bedankt voor je verhaal, LIDD, het is fijn om zo eens een analyse te lezen.


  5. […] schreef eens uitgebreid over haar grote gezin. En het zet me aan het denken. En […]


  6. Ik zou dolgraag een groot gezin willen (oudste van vier). Maar ge moet daarvoor met twee zijn. We zien wel, eentje per eentje. Maar zelf 1 kind (2 op komst) kan garant zijn voor een rommel-huis. En de bijbehorende laisser-passer, laisser-allé attitude. Relax omgaan met de kindjes. Dat is het doel.


  7. Wij zijn thuis ook met vier en dat is heerlijk. Nu ben ik de enigste die niet thuis woont en soms doet dat dan zelfs een beetje zeer als ze met hun 3 iets doen. En mijn ouders hun huis was inderdaad pas “af” de dag dat ik trouwde (hoewel ik daar al eventjes niet meer woonde) en er zal ook wel altijd rommel en was geweest zijn, maar zo slecht zijn we er niet uitgekomen.

    Hier 2 kindjes en hoewel er in mijn hartje nog wel plaats is voor een 3de zal die er niet vlug komen maar misschien ooit…


  8. ik heb altijd gedroomd van een ‘groot’ gezin, zo 4,5 kinders rond de keukentafel samenn huiswerk maken of spelletjes spelen of ruzie maken. zàlig. Helaas moest ik het kindjes maken alleen doen en is het dus gestopt bij 2. Maar ik geniet echt van de drukte die er heerst bij mijn vriendinnen die wel voor 3, 4 en binnenkort zelfs eentje met 5 kinderen gingnn … Ik vind dat ook altijd zo leuk voor de kinderen zelf. nooit iets alleen moèten doen, altijd wel een broer of zus bij de hand. En wat doetjes schrijft is heel herkenbaar, ik heb ook zo kenissen die het speelgoed klaarzetten voor het kind en verwachten dat er zo en zo met gespeeld wordt. O wee als het kind plots doet alsof de kip een paard is! Horror! 🙂 ook bij ons is het altijd een rommeltje, altijd ligt er wel ergens speelgoed, is er met stift op de vloer gekleurd, liggen er papiersnippers achter de zetel. dat hoort toch gewoon bij een huis waar kinderen wonen. Zo clean-house achtige toestanden, niet aan mij besteed.


  9. Wat je zegt over controle en over het belang van uiterlijk en prestige, vind ik heel raak. Ik heb één kindje nu, van 15 maanden, en het gevoel dat een tweede nog lang niet aan de orde is omdat ik nu al het gevoel heb dat ik moeilijk controle kan houden over alles. Ik miskijk me op die huizen uit decoratietijdschriften, op die perfect gestyle-de kindertjes, op de creatieve uitspattingen van sommige webloggers… waarbij ik het gevoel krijg ‘dat wil ik ook’ en tegelijkertijd ‘hoe vind ik daar óóit de tijd voor’. Maar eerlijk: zelfs als ik het maar bij één kind hou, zal ik nooit die staat van perfectie bereiken. Zelfs niet als ik ook nog zou stoppen met voltijds werken. Het zit gewoon niet in mij. Ik zou heel erg blij zijn als ik van die onrealistische drang naar perfectie en de bijhorende frustratie verlost zou kunnen geraken…


  10. Ik ben opgegroeid in een groot gezin en wat je daar schrijft over de overstap van twee naar drie kinderen, dat heb ik mijn ma zo vaak horen zeggen. Wij houden het bij twee, om meerdere redenen. Maar controle idd, dat speelt ook een rol. (Aan de staat van mijn huishouden te zien ben ik trouwens al een beetje de pedalen kwijt. ;))


  11. wij hebben het altijd zo natuurlijk, zo vanzelfsprekend gevonden een groot gezin te hebben; wij komen resp. uit een warm nest van 10 en 7 kinderen. Wij hebben héél bewust, en spijts de negatieve reacties en/of raadgevingen van sommigen, elk kindje met heel veel geluk en vreugde opgenomen !! Het werden er uiteindelijk 4 …het hadden er ook meer kunnen zijn.
    En inderdaad, ik heb nooit de kans gehad een “maniak” van orde te zijn….maar wel was alles goed georganiseerd : er was tijd voor ont –
    spanning, voor leuke vakanties samen -waar onze 4 blonde meisjes steeds bewonderend werden nagestaard -,en soms moesten er wel eens strenge regels gesteld worden in huis, maar bovenal : er was warmte,gezelligheid, verbondenheid, solidariteit, openheid, en al die positieve elementen zijn er nog steeds, spijts dat iedereen nu zijn eigen , en een heel verschillend leven leidt .
    En nu we ouder geworden zijn, zijn al onze kinderen , schoon- en kleinkinderen een onuitputtelijke bron voor levensvreugde en geluk.
    Tante Greta


  12. Mannen toch. Ik dacht dat mijn verlangen naar een derde kindje stilaan geluwd was, maar jullie wakkeren dat allemaal gewoon weer aan… Sympathiekelingen…


  13. Nu ik ze heb, vier pubers denk ik toch wel eens : spijtig dat ze de oren van je kop vreten, al het warm water opmaken en zo vervuilend zijn. Voor de rest is er altijd wel eentje waarmee je hard kan lachen, gezellig zijn ze wel.


  14. O, er is een deel twee, had ik daarnet niet gezien 🙂 Ja properheids- en prestatiedrang, wat een ellende! Mijn kinderen zijn doorlopend vuil: handen vol stiftjes, broeken om de haverklap gescheurd, enz. Zalig! Voor ons geldt de opvoeding van de ‘maar’ 3 kinderen zo: enkele ijzeren wetten waar niet aan te tornen valt (naar bed is naar bed en geen gezeur, met speelgoed wordt NIET gegooid, op schooldagen jas aan om 7u50 en 7u55 is te laat, enz.) maar daar binnen is enorme vrijheid: in bed mag nog gelezen worden of met een pop gespeeld, wie een kamp onder tafel wil maken krijgt 10 dekens, als het slecht weer is mogen ze touwtje springen in de inkomhal, er zijn altijd eitjes om te bakken, de grond mag vol snippers liggen, enz. Als het de fantasie en het geluk maar prikkelt! En ivm properheid en controle moet je dringend allemaal eens het boek ‘nesten’ lezen (zie ook hier: http://onderdeappelboom.wordpress.com/2013/01/11/de-keuken-zoals-hij-is/). Ik heb bij de oudste kinderen de test gedaan: foto’s uit dit boek aan hen getoond en laten kiezen wat ze de leukste kamers vonden. Ze toonden steevast de rommeligste aan (wat daar is het gezellig, en die hebben zoveel leuke spulletjes, enz.)


  15. @ Anneleen: Volgens mij laten veel (zeg maar alle) webloggers maar een deel van hun leven zien, bij voorkeur het geslaagde deel ;-). En waarom zou je perfect willen zijn? Zijn perfecte mensen (als die al bestaan) per definitie gelukkig? En is dat niet wat we vooral willen zijn: gelukkig? Ik kan me wel eventjes voldaan en tevreden voelen als mijn huis er (relatief) netjes en proper bij ligt, maar gelukkig? Nee, dat word ik van andere dingen.


  16. @ tantehilde: echt commentaar krijgen we niet, hoor. Daar zijn mensen blijkbaar net iets te beleefd voor. Het is meer onrechtstreeks. Twee vriendinnen die mijn keuken ongevraagd opruimen (terwijl ik ze opgeruimd genoeg vond), een vriendin die zegt dat haar man nooit in een huis als het onze (lees: zo wanordelijk) zou kunnen wonen, een vriendin die het niet kan laten steeds weer opnieuw te lachen/plagen met onze opgeruimde-wanordelijke-opgeruimde-wanordelijke-… garage, de opmerking van een vriend tegen iemand anders dat hij zich afvraagt wanneer we onze voortuin nu toch eens in orde gaan maken, telkens opnieuw de opmerking dat je onkruid tussen je terrasklinkers moet kapotspuiten of met javel moet behandelen (“moeten wij het anders eens komen doen”), iemand die aan mijn deur staat te wachten en wat grassprieten tussen de klinkers staat uit te trekken… Ik trek me dat niet aan, vind het eerder vreemd dat mensen zich zo lijken te storen aan hoe wij leven (leef en laat leven, denk ik dan). En echt, vuil is het hier niet. Rommelig, dat zeker wel. En onze tuin is geen oerwoud, verre van, maar onkruid zie je overal. Kan moeilijk anders met een bos naast en natuurgebied achter ons lapje grond. Over hoe onze kinderen erbij lopen (twee verschillende sokken, geen sokken midden in de winter, een gat in de broek, haar niet gekamd, tanden vergeten te poetsen, schoenen al te lang niet gepoetst,…) heb ik nog nooit iets gehoord. Waarschijnlijk valt dat niet zo op omdat we vier knappe kinderen met superlevendige ogen hebben ;-).


  17. Om een gezellig rommelig (maar niet vuil) huis te hebben, een voetpad dat dringend moet geveegd worden en waar het onkruid van tussen de tegels kruipt, en een wanordelijke garage, moesten wij niet eens kinderen hebben, dat was daarvoor ook al 🙂 Je moet je prioriteiten stellen hé, zeg, en onkruid van tussen de tegels krabben staat héééél laag op mijn lijstje!


  18. Wat heb ik deze blog graag gelezen. (het artikel in De Standaard heb ik ook gelezen en stelde me ook een beetje teleur. Heb er ook een blogje aan gewijt) Eindelijk eens iemand die weet waar ze over schrijft ivm echte grote gezinnen. Voor mij is een gezin met drie kinderen geen groot gezin! Zelf heb ik negen kinderen. Mijn oudste wordt nu bijna 16 en mijn jongste is zes maanden oud. Héél bewust gekozen trouwens voor alle negen.
    We krijgen niet zo vaak negatieve reacties. Als die er zijn is het meestal in de trant van: ‘Jullie betalen nu toch geen belastingen meer?’, maar eh ‘JA. Wij betalen wel nog belastingen en zelfs veel meer dan de gemiddelde Belg denk ik zo.’ En dan noem ik het bedrag en dan schrikken ze zich rot. Eigenlijk is het geen negatieve reactie alleen schijnen veel mensen te denken dat wij het voor de uitkeringen doen (zelfs minister Rutte).
    Uiteraard loopt het in een groot gezin een tikkeltje anders dan in een groot gezin. En de kinderbijslag is mooi.
    Mijn oudste vijf trekken praktisch wel hun plan ondertussen. De vier jongsten geven op dat vlak de meeste zorg, maar gelukkig is er soms hulp van de oudsten dan weer.
    En ik heb ook hulp in mijn huishouden met dienstencheques. Ons huis is groot, ik werk niet, …
    Mijn gezin: dat is mijn leven. Ik geniet er intens van. Het enige dat mij verder nog boeit is lezen, letsen, wandelen, fietsen, reizen, …:-)


  19. Zo herkenbaar en heerlijk te lezen dat ik niet alleen ben…
    Ik ben er 33 en ben momenteel (nog maar pril) bewust zwanger van nr 4.
    De oudste is er 3,5, dan eentje van 2,5 en de jongste is 7 maanden… Op de babyborrel van de jongste begon het al: die onnozele grapjes… (In de trend van ‘de konijnen’), het ergste voorval was echter op een feestje bij mijn tante thuis. Eén van de broers van mijn vader vond het nodig om even (goed aangeschoten) te roepen dat mijn vader mijn anti-conceptie maar betalen moest. Ik kookte (en nog steeds als ik er weer aan denk)… Mijn man en ik runnen een eigen zaak, werken knoerhard, maar kunnen onze kids alles geven wat ze nodig hebben: liefde, aandacht en ook hun individuele momenten met ons.
    Mijn ouders zien het praktisch niet zitten en ook naar later toe ‘hun erfenis’, heb ik al de nodige argumenten te horen gekregen… Kortom: ik durf het hen niet te vertellen, laat staan de rest van familie en ‘vrienden’…. (Toen ik de dokter vroeg om een bloedtest omdat ik zwanger was, zei die ‘oei’… -> dat belooft dus nog wat te worden he…)


  20. @ Miezeke: van mijn kant alleszins een dikke proficiat!


  21. Dankjewel! 😀


  22. Een dikke proficiat ook van ons hier :-). Er zijn trouwens heel wat blogs over vrouwen met een groot gezin.
    Het is moeilijk om je de commentaren niet aan te trekken hé, maar het went wel. Bij ons zijn die er meestal ook niet van face to face. Pijnlijk is bv. wel wanneer je moeder zegt dat ze op den duur niet meer kan volgen…wanneer ze niet precies weet wie de vier jongsten zijn (moet naar begrafenis)en ik dan bedenk dat ik misschien toch maar beter onze vaste oppas had gevraagd…


  23. Thx! 🙂 Ik put hier inderdaad wel kracht uit, ga dus zeker die blogs nog opzoeken.
    Idd pijnlijk als je eigen moeder zoiets zegt…
    Wij zijn ook alvast gezegend met een vaste oppas.


  24. Ook van mij een dikke proficiat, Miezeke. Jammer zeg, dat je zo veel commentaar te slikken krijgt. Ik probeer er zelf altijd op te letten dat ik mensen niet voor het hoofd stoot, want ook het omgekeerde is pijnlijk, dat mensen aan iemand zonder kinderen of met maar één kindje altijd lijken te vragen “en wanneer beginnen jullie eraan/komt het volgende”? Iedereen heeft immers het recht om dat zelf te kiezen.
    Ik begrijp de grootouders anderzijds ook wel. MIjn ouders en schoonouders vangen onze kindjes en hun andere kleinkindjes geregeld op, maar die zien het zelf ook niet zitten om meer dan twee kindjes tegelijk op te vangen. En dat is hun volste recht. Ze zijn immers ook niet meer van de jongsten, en je kan niet van hen verwachten dat ze altijd staan te springen om jouw kinderen op te vangen. Het zijn jouw kinderen, niet die van hen. En hoe ongelooflijk graag ze hun kleinkindjes ook zien, ze zijn zelf niet meer van de jongsten en ook dat moeten we appreciëren.


  25. Dankjewel nogmaals!
    Wat commentaren naar anderen toe betreft: ben enom empathisch aangelegd. Zulke uitspraken zal je mij nooit horen zeggen. Ik werk met erg kleine kinderen en weet hoe gezegend ik ben met mijn complexloze zwangerschappen / kinderen.
    Wat opvang van mijn kids betreft: slechts zelden vraag ik mijn ouders als oppas. Door de week zijn ze elke dag bij ons en als we eens weggaan, dan hebben we een vaste, betalende babysit.
    Zucht… Mijn buikje begint meer en meer op te vallen… Moet het hen toch een van de dagen vertellen.


  26. Laatste reactie hierop… er is helaas misgelopen tijdens de zwangerschap…
    Na de verwerking zien we weer wel verder.
    Veel liefs…


  27. Sterkte en liefs, Miezeke!


  28. Allebei afkomstig als middelsten van een groot gezin heeft bij ons als gevolg dat we na onze hulp aan ouders en oudste of jongste broers en zussen zowel financieel als mentaal ons slechts één kind op latere leeftijd konden permiteren ; die trouwens in familie bij geboorte als rivaal beschouwd werd. Wij hebben er dus geen rekening mee gehouden hoe groot onze kinderwens was maar wel wat onze inbreng zou zijn op lange termijn als we zelf grootouders zullen worden. Dit omdat ons kind zijn grootouders in al hun drukte met hun oudste en jongste voorkeurskinderen hun nakomelingen zijn grootouders amper gekend heeft ! Er zijn uitzonderingen en goede ouders van grote gezinnen maar er zijn er ook anderen. Spijtig dat men voor alles een attest of rijbewijs nodig heeft, behalve voor ouders die de rivaliteit tusen de kinderen uitspelen om er zelf voordeel uit te halen en ook grootouders worden na hun te grote kinderwens, soms ook voor het oplopende kindergeld en de belastingsvoordelen.



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: