h1

Ice Bucket Challenge

28 augustus 2014

Ik ben genomineerd voor de Ice Bucket Challenge.
En nu? Ik zou mezelf niet zijn als ik deze hype niet al weken aan ’t analyseren zou zijn. Met soms meer vragen dan antwoorden, begrip, maar ook kritiek, enthousiasme en weerstand tot gevolg.
Toen ik de eerste keer zo’n filmpje zag, ergens in augustus, vond ik dat wel grappig. En het goede doel steunen, wie kan daar nu tegen zijn? ALS ligt me hoe dan ook al nauw aan het hart omdat mijn ‘tante’ (eigenlijk een nicht van mijn moeder, die voor mij als een tante was en bij wie ik in mijn kindertijd bijna elk jaar ging logeren – ze woonde aan zee) aan de ziekte overleden is. Ik herinner me dat ik, toen ze ziek werd, pas aan de universiteit was beginnen te studeren en onmiddellijk naar de bib ben gerend om op te zoeken wat ALS precies was. Ik vraag me af of al die mensen die intussen een Ice Bucket over hun hoofd hebben laten uitkieperen nu weten wat ALS is. Hebben ze het opgezocht? Er iets over gelezen? Er zich over laten informeren, op welke manier dan ook? Of wilden ze gewoon meedoen met de laatste hype?
Naarmate ik meer filmpjes zag en hier en daar iets over de uitdaging las, begon ik me af te vragen wat nu precies de uitdaging was. Was het niet: òf een emmer koud water over je hoofd, òf 100 dollar (of euro) aan de ALS-liga doneren? Iedereen kiest blijkbaar voor de emmer, wordt er dan nog wel gedoneerd? Ja, zo bleek. Want je kan natuurlijk voor de emmer kiezen én doneren. Wat ik, als (té) kritische mens, dan wat raar vind. Waarom zou ik een emmer water over mijn hoofd laten gieten als ik geld wil storten voor een goed doel? Om aan iedereen te laten zien: “Kijk eens, ik geef geld aan een goed doel!”? Of omdat ik zo graag mee wil doen met de hype? Omdat ik bang ben dat iedereen zou zeggen: “Flauw, hoor, doneren en niet meedoen met de ijsemmer.”? Dat gaat in tegen hoe ik wil zijn. Ik wil niet iets doen louter en alleen omdat iedereen het doet.
Wil ik een emmer water over mijn hoofd krijgen? Eigenlijk niet. Al zeker niet als ik erover ga nadenken. “Verspilling”, komt in mij op, als ik de reeks filmpjes op FB aan de lopende band zie voorbij komen. U moet weten, ik hang mijn was op in plaats van die in de droogkast te steken om geen energie te verspillen. Ik was en strijk pas na 21 uur. Idem voor het aanschakelen van de afwasmachine. Ik verplaats me zoveel mogelijk met de fiets. Ik wil eigenlijk zo snel mogelijk een elektrische, milieuvriendelijke auto in plaats van een klassieke auto. Ik zeur als de kinderen de koelkast te lang laten openstaan of water laten lopen. Waarom zou ik dan een emmer water over mijn hoofd leeg kappen? Foetsie, weg. “Och, één emmer, wat kan dat nu kwaad?” zult u zeggen. Ja, dat is wel waar, maar toch. Het zijn intussen vele emmers geworden, zo te zien. Goed, het kunnen emmers regenwater zijn. Met de hoeveelheid die de afgelopen dagen gevallen is, kan ik allicht ook wel een emmer vullen. Maar toch. Het wringt. Zoveel mensen hebben geen toegang tot drinkbaar water, hele streken worden geteisterd door droogte. Met zijn allen dan maar water verspillen? Anderzijds vind ik dat ook verzuurd klinken. Plezier maken is leuk, waterspelletjes zijn leuk. Een soort hype als deze zorgt voor verbondenheid, amusement, vrolijk gelach. We delen iets samen. En daar ben ik dan weer geweldige voorstander van. Moet ik dan kritisch reageren en zeggen: “Nee, ik doe niet mee.”?
Nog een bedenking. Er gaat nu blijkbaar heel veel geld naar de ALS-liga. Heel goed natuurlijk. Maar wat met de andere goede doelen? Want, laat ons wel wezen, we geven niet onbeperkt. We hebben allemaal min of meer in ons hoofd hoeveel we op een jaar willen doneren.
Veel kritiek dus.
Anderzijds, wegen al die kritische argumenten op tegen de grote voordelen van deze hype? ALS krijgt nu veel meer aandacht, bekendheid en en een pak meer geld dan voordien. Maakt de manier waarop uit? Uiteindelijk lijkt het in deze tijd een kwestie te zijn van origineel uit de hoek te komen en het nodige geluk te hebben om mensen voor iets warm te kunnen maken. Ja, ijsemmers kosten geld, maar een grote advertentiecampagne kost ook geld. Veel geld zelfs. En de Ice Bucket Challenge is misschien wel een leukere manier om mensen te mobiliseren dan al die bedelbrieven of een saai radiospotje. Ja, er zullen mensen zijn die gewoon meedoen, nog altijd niets weten over ALS en niets doneren. Maar weegt dat op tegen de velen die door deze hype wel doneren? En de critici, die vinden dat ALS nu te veel krijgt, die bang zijn dat andere goede doelen te weinig zullen krijgen, hebben misschien wel ongelijk, want misschien worden die critici er nu toe aangezet om aan een ander goed doel te schenken. Ik hoop trouwens dat de kritiek die her en der verschijnt ons gewoon doet nadenken over ‘charity’, het goede doel en wat we daarvoor willen doen.
Conclusie: ik kijk naar de hype, geniet ervan (ik geniet nog altijd na, als ik aan het filmpje denk waarin de jongste zoon een emmer water over zijn vader mocht uitgieten, ik hoor zijn aanstekelijke lach nog klinken), ook van het gemeenschapsgevoel dat bij dat soort dingen ontstaat, voel mezelf niet zo aangesproken om een emmer water over mijn hoofd leeg te gieten, zeker niet in deze weersomstandigheden, maar ga wel iets doneren, aan een goed doel (manlief heeft na zijn ijsemmer al voor een donatie voor de ALS-liga gezorgd, als weegschaal zorg ik voor het evenwicht).

Advertenties

3 reacties

  1. Ik ben nog niet genomineerd (en jij mag dat nu ook niet doen he ;-)) maar ik heb wel wel voorgenomen dat ik wel voor een emmer zou gaan (regenwater hebben wij hier met hopen) – ik én de kinderen zodat ook zij beseffen wat en hoe ALS is. En om andere te motiveren en uit te dagen. En ja, sinds de hype weet ik wel echt veel meer over ALS dan voordien. Ik kende de ziekte wel maar dat de aftakeling zo snel ging, dat wist ik bijvoorbeeld niet. En ik zou doneren natuurlijk.
    De vraag die ik me wel ieder jaar stel: wie steun ik dit jaar best? Er zijn zo veel goede doelen, je kan ook niet iedereen de hele tijd steunen. En natuurlijk hoef je niet te kiezen voor de hype van het moment. Maar voor wie dan wel? Waar maak je echt het verschil? Ik vind dat echt een buitengewoon moeilijke oefening.
    Artsen zonder grenzen bijvoorbeeld is een heel mooie organisatie maar mijn gift van 30 euro hebben zij destidjs gewoon opgebruikt aan briefwisseling lijkt mij. Nog steeds krijg ik hier bij iedere ramp een tal van boekjes en oproepen. Dat kan toch ook de bedoeling niet zijn?


  2. @annelissen: die briefwisseling vind ik ook verschrikkelijk. Ik heb ooit aan een organisatie toegezegd om maandelijks een bedrag te geven op voorwaarde dat ik geen folders, brieven of wat dan ook zou krijgen. En het werkt. Misschien moet ik andere organisaties ook eens duidelijk maken dat ik liever heb dat ze het geld aan hulpverlening of onderzoek besteden dan aan briefwerk.


  3. Dat de hype zo wereldwijd ging worden hadden ze zlefs niet durven dromen, en al is het maar 10% van de deelnemers wat aandacht besteed aan ALS dan heeft het zijn uitwerking niet gemist.
    Ze hebben alleszins al heel veel donaties gekregen. Hopelijk gebruiken ze die dan ook goed.

    Mijn oudste dochter was genomineerd en heeft meegedaan (ook met regenwater), maar ik denk niet dat ik het zelf zou doen 🙂



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: