h1

Vrije keuze

13 december 2014

Tijdens lange wandelingen met de honden begin ik vanzelf over van alles en nog wat na te denken. Hele blogteksten krijgen zo vorm in mijn hoofd. Die nadien helder op papier krijgen is een ander verhaal. Dat lukt me moeilijker.
Vandaag spookte het door mijn hoofd hoe sterk je kan blijven vasthangen aan etiketjes die ooit op je werden gekleefd. Of die je ooit op jezelf hebt gekleefd. Hoe dat je ontwikkeling en gedrag en reacties beïnvloedt.
Als kind was ik erg gevoelig. Wat angstig ook. Ik herinner me dat ik wegkroop achter mijn moeders rok als er familie op bezoek kwamen. Dat mocht niet. Ik moest flink zijn. Handje en kusjes geven. Niet wegkruipen. Die gevoeligheid, overgevoeligheid heb ik nog altijd, maar laat ik zelden zien. Denk ik. Er werd een laagje van hardheid over gelegd. Later zei mijn moeder dat ik moeilijk was. Zo moeilijk dat ik nooit een man zou vinden. Ik was ervan overtuigd dat ze gelijk had. En was dan ook erg verwonderd (en ben dat diep in mijn hart nog steeds) dat iemand me toch zo graag zag dat hij met mij door het leven wilde. Want ik was toch zo moeilijk? Ooit zei een vriendin me: “Jij bent niet moeilijk. Jij hebt gewoon een mening en zegt die ook.” Langzaamaan ben ik gaan beseffen dat het er maar van afhangt hoe je het bekijkt. Je kan mijn zoon koppig of volhardend noemen. Je kan mijn dochter impulsief of enthousiast vinden.
Ik ben gaan inzien dat dat wat mijn moeder ‘moeilijk’ vond een beschermlaag was op mijn erg gevoelige kant.
Door de jaren heen ben ik eigenschappen in mezelf gaan zien die mijn moeder nooit benoemd had. Ik ben ook creatief, hou ervan met mijn handen bezig te zijn, wil voortdurend nieuwe dingen uitproberen, hou ervan iets zot te doen, maak graag wilde plannen, vind dingen uit in mijn hoofd (zoals een zonnecrèmedouche op het strand – zou dat niet wat zijn? Dan kan je op het strand je kind op een ronddraaiend platformpje zetten onder een douche met verschillende zijsproeiers en het een rondje laten draaien, terwijl de sproeiers zonnecrème sproeien. Gedaan met inwrijven en plakkerige handen en stukjes die niet zijn ingesmeerd). Ik besef dat ik misschien uiterlijk wel op mijn moeder lijk (dat zegt iedereen toch), maar niet noodzakelijkerwijs innerlijk. Dat gelijkenissen soms self-fulfilling prophecy zijn. Mijn moeder was mijn rolmodel, ik zag haar ook veel meer dan mijn vader, nam natuurlijk veel van haar over. Automatisch. Maar ik ben veel meer dan dat. Natuurlijk. En ik kan er zelf voor kiezen welke kanten van mezelf ik ontwikkel en naar buiten laat komen. Dat vraagt inspanning, want je slaat vanzelf het vertrouwde open pad in. Een nieuw pad inslaan en begaanbaar maken is niet zo eenvoudig. Toch vind ik het een hoopvolle gedachte dat het kan. Ik kan kanten van mezelf naar buiten laten komen die misschien al jarenlang ondergesneeuwd zijn. Ik hoef niet te zijn wat anderen op me plakken. Ik hoef me niet te gedragen zoals het etiketje dat anderen of ikzelf ooit op me geplakt hebben. Ik kan me gedragen zoals ik zelf wil.
Het maakte me vanmorgen blij om dat te bedenken.

Advertenties

3 reacties

  1. Bemoedigende groet,


  2. Gewoon jezelf wezen!

    ps: goed idee zeg, die zonnecrèmedouche 🙂


  3. Alleen al daarvoor mis ik de hondenwandelingen: de tijd en gelegenheid om je hoofd de vrijheid van denken te geven. Bonus is zeker het feit dat met name de honden het heerlijk vinden als je gewoon jezelf bent.



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: