h1

De school

7 januari 2015

Net weer een typisch oudercontact achter de rug. Op vraag van een leerkracht van onze zoon had ik een afspraak gemaakt. Op de brief stond dat iedereen 12 minuten kreeg en of we ons daar alstublieft aan wilden houden. Ik had pas om 20 uur een afspraak en hoopte dat iedereen zich in de uren voordien braaf aan de 12 minuten had gehouden. Gelukkig wel, want er waren zo te zien geen wachtenden voor me. Helaas bleven de mensen voor me een half uur zitten. Maar bon. Een goed boek helpt.
En toen begon het. Variant van het soort oudercontact dat ik al tot in den treuren heb meegemaakt.
Het begint meestal met de opmerking dat hij toch nog jong is (van mentaliteit, bedoelen ze dan – speels) en dan direct erna met een blik op hun blad: “Ja, hij is ook een jaar jonger, hè”, met een ondertoon van: wat doet hij hier eigenlijk? Waarop ik standaard antwoord dat hij maar 2 maanden jonger is (hij is van begin maart) en dat hij inderdaad een jaar heeft overgeslagen, maar dat wij daar geen vragende partij voor waren. En ik denk in stilte dat hij minder speels en meer matuur is dan zijn broer (en veel van diens vrienden) toen die, niet te vroeg, in het tweede middelbaar zat.
Daarna wordt er subtiel gepeild waarom hij nog Latijn doet, hoewel hij het advies heeft gekregen om moderne talen te gaan doen. “Nee, hij moet dat niet doen van ons, hij wil dat zelf, van ons mag hij doen wat hij wil, we hebben zélf gevraagd of hij niet liever iets met zijn handen wou doen, maar hij zei zelf: “Bakker kan ik later nog altijd worden, maar als ik nu voor bakker ga studeren, kan ik later geen piloot meer worden.”, en dus hebben we hem voort Latijn laten doen, maar voor ons moet dat niet.” Antwoord: “Ah, hij heeft er dan toch zelf voor gekozen.”
Eerste 5 minuten van het gesprek moeten we dus altijd besteden aan het ontkrachten van het idee dat wij pushende ouders zijn.
Vervolgens moet ik uitleggen waarom hij dan geen goede punten heeft (lees (of hoor): want hij heeft toch een klas overgeslagen, dus hij moet toch heel slim zijn). Waarop ik zeg dat hij een doener is, zichzelf heeft leren fietsen en zwemmen, zonder dat daar iemand aan te pas kwam, omdat hij dat zelf echt wou. En dat hij niet graag leert, studeert, het ook nooit geleerd heeft, niet weet hoe hij het moet aanpakken en zich niet inspant als hij iets niet graag doet. Dat hij een doorzetter is als hij iets wil, maar ook koppig als hij iets niet wil. Dat hij wel graag naar National Geographic kijkt en daar alles over kan vertellen. Dat hij goed is in Techniek, maar dat dat vak niet echt meetelt, dat er zelfs geen examen van is. Dat hij graag beziggehouden wordt, dat het vooruit moet gaan, dat hij allicht ook te snel antwoordt op toetsen, zonder grondig na te denken. (Deze keer ben ik vergeten te vertellen dat hij al 2 jaar helemaal zelfstandig spaghetti maakt – meestal scoor ik daar ook wel mee – nu ja, hoe ouder hij wordt, hoe minder opvallend zo’n soort bezigheid natuurlijk is – hij moet dringend een nieuw kunstje leren.)
Enfin, tegen dan is mijn tijd bijna op en komen ze met het advies dat hij meer moet werken, meer moet oefenen, meer moet herhalen (alsof we dat zelf nog niet wisten) en dat hij elke week moet laten zien in een schriftje dat hij geleerd heeft en hoe hij het aangepakt heeft. Eigenlijk wil ik dan nog eens herhalen dat hij net niet goed weet hoe hij het moet aanpakken, maar ik voel dat daar geen tijd meer voor is. Ik krijg nog snel de vraag mee om toch zeker te controleren dat hij zijn woordkaartjes oefent. Ja, zal ik doen. Had ik niet net verteld dat ik het belangrijk vind dat ze zelf leren werken, dat ik altijd aan mijn kinderen zeg dat ik mijn diploma al behaald heb en dat  het nu aan hen is? (Beetje te cynisch, die laatste gedachte, want ik begrijp wel wat ze bedoelt. Ik hoef niet mee te studeren, maar ik moet er wel mee bezig zijn, toezicht op houden is de boodschap. Denk ik. En dat wil ik ook wel doen.)
Ik vind dat kinderen hun capaciteiten moeten gebruiken en de kansen die ze krijgen, moeten grijpen. Ik vind het belangrijk dat ze zich leren inspannen, ook voor dingen die ze niet leuk vinden. Maar ik wil hen ook de tijd geven om hun weg zelf te vinden. Ik moedig hen aan, zorg voor een omgeving waarbinnen ze zich goed kunnen ontwikkelen, stimuleer hen, motiveer hen, maar zij moeten het doen. Zelf. Ik bewaak dat ze wel evolueren, dat ze groeien, dat ze een proces doormaken. Maar ik kijk naar het proces, niet naar het punt waar ze nu toevallig op het moment van dat ene rapport staan. Waarom is het voor veel leerkrachten zo moeilijk om dat proces te zien? Waarom kijken zoveel leerkrachten niet verder dan de punten? Waarom zien zoveel leerkrachten niet het gehele kind? Waarom heeft het onderwijssysteem zo weinig geduld om een kind te laten groeien? Waarom moeten kinderen er meteen staan, meteen scoren? In de kleuterschool krijgen kinderen die kans wel, heb ik ervaren, maar eenmaal op de lagere school is het gedaan. Dan meten we, geven we punten en moet iedereen op een bepaald moment boven een bepaalde lijn scoren. Voor leervakken toch. De rest is sowieso bijzaak.

 

Advertenties

4 reacties

  1. Nog niet gedacht aan thuisonderwijs? Ik heb het gevoel dat dat beter zou kunnen zijn voor je zoon.


  2. herkenbaar, helaas. Ik heb er ook zo 2.
    Vooroordelen troef.
    Er is wel veel verschil tussen scholen, en de manier waarop er gecommuniceerd wordt, en hoe er naar de kinderen gekeken wordt.

    Ik kan hier wel even over doorgaan.

    Of opmerkingen (van leerkrachten!) over haar gestalte. Wat kan ze daar nu aan doen? En zijnde van december een jaar jonger, is dat ook niet zo vreemd, toch?


  3. Katrien: met thuisonderwijs zou mijn zoon heel ongelukkig worden, denk ik. Hij heeft zijn vrienden nodig en hij moet sociaal ook ontwikkelen.


  4. Ik krijg zo het gevoel dat ze dan tenminste wél voorbereid zijn op hoe het er later aan toe gaat: daar wordt gemeten, geteld en zoveel mogelijk naar beneden afgerond als het om punten gaat …



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: