h1

Afscheid nemen

7 januari 2016

Naast een hele hoop andere dingen was 2015 voor ons ook een jaar waarin 5 koppels die we goed tot zeer goed kennen, beslisten om uit elkaar te gaan. Of beter gezegd, waarin één van beide partners van die koppels besliste om de ander te verlaten. Vijf. Hoewel ik weet dat volgens de statistieken heel veel huwelijken en lange relaties op de klippen lopen, ben ik toch altijd verrast als het in mijn nabije omgeving gebeurt. En elke keer vind ik het bijzonder jammer. Voor het koppel zelf, voor hun kinderen. Maar toch ook wel een beetje voor onszelf. Omdat ik besef dat het contact nooit meer hetzelfde zal zijn. Geen etentjes meer met dat koppel, maar in het beste geval met elk apart. Geen feestjes meer bij het koppel thuis, maar in het beste geval bij een van beide. Geen reisjes samen meer. Soms zelfs helemaal geen contact meer met een van de twee. Natuurlijk voel ik niet het immense verdriet dat zij voelen, maar ergens vaag vanbinnen voel ik een soort rouw en verdriet en heimwee, om alles wat geweest is en nooit meer zal terugkomen. Er is iets kapot dat niet meer kan geheeld worden. Jammer, bijzonder jammer.

Advertenties

One comment

  1. Afscheid nemen blijft pijnlijk!

    Vriendelijke groet,



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: