h1

En nu?

23 maart 2016

Had ik pakweg 150 jaar geleden geleefd, dan had ik nu nog maar 2 kinderen i.p.v. 4. De oudste zoon zou op 12-jarige leeftijd overleden zijn aan een appendicitis, de jongste zoon zou niet ouder zijn geworden dan 6 weken, door een nierontsteking. Meer nog, 150 jaar geleden zou ik niet eens moeder zijn geworden. Dan zou ik als tiener zelf al overleden zijn. Een kind verliezen door ziekte of een ongeval was in die tijd heel gewoon. Een verlies viel toen ongetwijfeld net zo zwaar als nu, maar mensen waren er meer vertrouwd mee.
Anno 2016 is de kans dat we een kind door ziekte verliezen heel klein geworden. De geneeskunde heeft – gelukkig maar – grote sprongen voorwaarts gemaakt. Tegen ander onheil, zoals een ongeval, beveiligen we ons op alle mogelijke manieren. We laten onze kinderen pas zo laat mogelijk alleen fietsen. We brengen ze overal naartoe. Met fietshelm. En fluovestje. In een veilige auto uitgerust met veiligheidsgordels en allerlei ingewikkelde beveiligingssystemen.
We verzekeren onszelf tegen verlies, geholpen door geneeskundige en technologische ontwikkelingen en maatregelen van de overheid. Bijgevolg zijn we ook – gelukkig maar – niet meer zo vertrouwd met verlies. We hebben het gevoel alles vrij sterk onder controle te hebben en voelen ons redelijk gerust.
En dan blijkt dat er mensen bestaan die hun eigen leven blijkbaar zo weinig waard vinden dat ze bereid zijn om het op te geven om toch maar zoveel mogelijk mensen te kunnen doden. Om het even wie. Zelfs mensen die misschien wel hun gedachtengoed en hun strijd delen. Onbegrijpelijk. Onbevattelijk.
En weg is onze zo zorgvuldig opgebouwde controle. Weg zekerheden. Dit gaat niet over een probleem dat je met een nieuwe techniek of een nieuw hulpmiddel kan oplossen. Dit gaat over het gedrag van anderen waar je geen onmiddellijke, directe invloed op hebt. Vaak onvoorzien en onvoorspelbaar. Slecht. Onbegrijpelijk. Wreed. Daarop inwerken is een werk van lange adem, door vele mensen, op vele domeinen, samen, creatief, doordacht. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat we dat gaan doen.

 

Advertenties

2 reacties

  1. mooie tekst en helemaal de waarheid….
    probleem is: we kunnen er inderdaad niets aan doen 😦
    het enige dat we kunnen doen is hopen dat de regering hun kan onderscheppen….
    ik had ook “bijna” 1 dochter kwijtgeweest, die neemt normaal ook elke dag die metro … 😦 😦 😦
    gelukkig moest ze die deze week niet nemen…..


  2. Misschien hebben we te lang geleefd met het idee dat we alles onder controle hadden?



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: